-Fotonomi-

2. Dönem

2011-08-31T23:28:00.001+03:00

Aslında fotonominin misyonunu tamamladığına inanmıştım. Olabildiğince basit dille giriş seviyesi bazı konuları anlatarak faydalı olabilmek adına açtığım bir blogtu. Zaman içerisinde bu blog sayesinde o kadar çok e-postaya cevap yazar oldum ki bu da beni yeterince tatmin etti ve işte gerçekten sonuca ulaşmıştır diye düşünmüştüm.

Son yazının üzerinden 1.5 yıl geçti. Bu süre zarfında da uğraşmam gereken onlarca iş vardı ve gerçekten fırsat bulamadım. İnsan bir blog girdisi yapmaya bile fırsat bulamaz mı? Bulamıyormuş efem. Hele bir de her yazıyı bir hata yapmayalım, biraz daha anlaşılabilir yazayım diye uğraşırken zorlayıcı olabiliyordu.

Şimdi sanırım 2. döneme geçiyoruz. Artık aklıma gelen fotoğrafla ilgili her konuda kişisel görüşlerimi de dile getirerek yazmaya başlıyorum, artık vakit olarak da daha müsaitim efem. Sorularınızı yine her türlü iletişim kanalından sormaya devam edebilirsiniz.

Hepinize iyi bayramlar dilerim.

Fotoğraf: TCDD Garı, Ankara-2008 Kamera: Mamiya RB 67 ProS

Fotonominin 1. yılı ve Bloxoo Günün Blogu Seçimi

2010-02-26T23:12:00.006+02:00

Bir haftadır blogger'ı açıp duruyorum, hazır bir miktar rahat gibiyken ufak tefek karalayayım diye. Bir baktım ki 1 sene olmuş, geçen sene 23 Şubat'ta "Merhaba Blog" başlıklı yazı ile size ilk selamı vermişim. Bu aralar bana e-posta ile soru soran da yok, olmayınca da "acaba ne yazmalıyım" konusuna kilitlenip kalıyorum. Sık sık dile getiriyorum gerçi, kişisel bloga çevirmeme çabamı, her neyse...

Az önce bir e-posta geldi, "Tebrikler, günün blogu seçildiniz!" diye, fotonominin birinci yılında bloxoo'da günün blogu seçilmişim, hoş bir duygu.

Blogu açarken amacım insanlara kendi dilimizde ve olabildiğince anlaşılır bilgiler vermekti. Bir miktar işe yaradığını düşünüyorum, özellikle teşekkür postası aldığım zaman gerçekten yüzümde oluşan gülümsemeyi görmeniz gerekir.

Tabii ki günlük hayatın getirdikleri bazen sizi yaptığınız diğer işlerden uzaklaştırabiliyor. 2 aydır Düğün Hikayesi'nde "Kış Kampanyası" adı altında bir indirim uyguladık. Bu dönemde gelen mesajlar, evlenecek çiftlerle görüşmeler derken bir hayli yoğun geçti. Şimdi de kampanyanın son günleri, yoğunluğu bir miktar atlatır mıyız? Sezon yaklaştıkça daha da artacak. Neyse ki tatlı yorgunluklar ve neyse ki Ayça Hanım ile beraber birşeyler yapmaktan ve fotoğraf çekmekten inanılmaz keyif alıyoruz.

Kardı, kıştı derken arkadaşlarla bir fotoğraf projesine kalkıştık ama sanırım patladık, daha onun moral bozukluğunu atlatamadan şimdi yeni bir projeye başladık, konu hakkında bilgi vermiyoruz elbette :) Ancak çift kişilik, bir miktar kurgusal ve bir miktar da belgesel bir çalışmanın içine düştük bile.

Çocukluğumda kullandığım fotoğraf makinesini arıyordum uzun zamandır, birçok şeyi kaybettiğim gibi onu da kaybetmiştim. Neyse ki ebay'de İngiltere'de bulduk ve aldık. Şimdi bu küçük ve sevimli filmli makinemle fotoğraflar çekeceğim bir süre, bakalım ne olacak.

Yakın zamanda fotoğraf yayınlarıyla ilgili tanıtım yapabilme ihtimalim var, bir de ekipmanlarla ilgili inceleme de yapabilirim. Aslında bu konuda yeteri kadar kaynak var ama genelde ingilizce. Gerçekten sabır ve emek istediği için fazlaca da gözüm yemiyor açıkçası.

Ben buralardayım, e-postalarıma sürekli cevap vermeye çalışıyorum, twitter'da fazlaca aktif değilim ama gerek facebook'ta gerekse deviantart'ta beni bulabilirsiniz.

Herkese iyi hafta sonları efendim.

FSK Makro Fotoğrafçılık Atölyesi

2010-02-05T14:46:00.000+02:00

Biliyorsunuz, sırf yazmış olmak için önüme gelen etkinliği, sergiyi burada yayınlamıyorum. İnandığım veya ilgimi çeken bir şey olursa da paylaşmaya çalışıyorum. Fotoğraf Sanatı Kurumu'nda makro atölye başlıyor. Makro fotoğrafçılığa ilginiz varsa kesinlikle kaçırmayın derim efendim. Özellikle Göker Hocam ve İlker gibi iki kişiden bu eğitimi alabilmek büyük şans olacak.

FSK, Ankara'da, Demirtepe'de (Kızılay'a çok yakın).

Eğitmenliğini Göker Müftüoğlu ve İlker Şahin'in yapacağı Makro Atölyesi için başvurular başladı.

Atölye 15 Şubat 2010 tarihinde başlıyor.

Başvuru için lütfen saat 14:00'den sonra 230 4616 nolu telefondan bilgi alınız.

-------------------------------

Makro Atölyesine katılım için aranan koşullar :

1. Temel Fotoğraf Eğitimi almış olmak (kesin)
2. Macro fotoğrafa ilgili olmak
3. Macro ekipmanına sahip olmak

Eğitim Programı :

1. Makro fotoğraf ekipmanları:
a. close-up lensler
b. extension tüpleri
c. körükler
d. makro objektifler
e. tripodlar
f. flaşlar
g. yardımcı ekipmanlar

2. Sahada ve iç mekanlarda makro çekim teknikleri
a. net alan derinliği kontrolü
b. arka plan düzenlenmesi

3. Makro fotoğrafta ışık ve kompozisyon
a. makro kompozisyon
b. flaş kullanımı
c. doğal ışık ve reflektör kullanımı

Tekel İşçileri

2010-01-18T10:27:00.003+02:00

Devlet önce bir işletme kurar, ardından bu işletmeye çalışmak için işçiler alır. Sonra bu işçilere belirli bir yaşam koşulu verir. Bu insanlar bu yaşama şartlarına alışırlar. Arkasından devlet diğer sattığı kurumlar gibi bunu da satar, tıpkı miras kalan çocuğun babasının tarlalarını, arsalarını, iş yerlerini satıp arkasından fakirliğe geri döndüğü gibi. Satılabilecek herşey satılır ve bu paralar boşa harcanır. Artık gelir kaynaklarınız bitmektedir ve hatta gelirleriniz yabancı ülkelere akmaktadır.

Ardından da devlet bu işçileri "atıl" diyerekten işten çıkarmak ister, ellerine sözüm ona bütün haklarını vererek. Siz yıllarca çalışırsınız, emekliliğiniz, sosyal haklarınız, yaşamınız ona göre planlanmıştır. Size bir gün kıdem tazminatınız verilerek git derler ve uydurma bir düzenleme ile ayda 3 kuruşa çalışmanız istenir.

Tekel işçileri aslında hepimizin sesi. Bilmeliyiz ki günümüz Türkiye'sinde bizler de birer potansiyel tekel işçisiyiz yani işsisiz yani aşsısız yani açız...

Fazlaca vakit ayıramadım kendilerine. İzmir'den gelmişti Mustafa Ağabey. "Hangi gazete" diye sordular. "Serbestim ben" dedim. İki satır sohbetten sonra "Çekiyorsunuz çekiyorsunuz yayınlamıyorsunuz" dediler. Kimsenin maçası yemiyordu bu ülkede ses çıkarmaya, sindiriliyorduk. Medya, insanlar, memurlar, işçiler. Her türlü haksızlığa göz yumacak kadar sinmiş vaziyetteydik. "Ben" dedim, "Elimden gelen sessizce çığlık atmak, çektiğim fotoğrafları göndereyim size, bir de hatıra fotoğrafı çekeyim şöyle isterseniz."

Gelecek hakkında umudu olmayan insanlar topluluğu olduk. Hiçbir beklentimiz kalmadı, savaşlar olacak, insanlar ölecek, iklimler değişecek ve bu şartlarda dahi "Padişahım çok yaşa" diye bağıran şakşakçılar yer alacak yanıbaşımızda.

Açalım, açılın, açılım... İnsan açılımı yok mu bu ülkede?

Not: Bilgisayar başına bile geçmeye fazlaca fırsatım yok, e-posta ile soru soran arkadaşlar, unutmadım sizleri merak etmeyin :)

Fotoğraf Çekmek-15 (Evde basit ışık düzeni kurulumu-2)

2010-01-11T16:34:00.005+02:00

Evdeki Işık Düzeneği İçin Ampul Seçimi

Duygu'nun 2. sorusuna geçelim şimdi.

---Fotoğraf lambası hakkında biraz daha detay bilgi verebilir misin?

Tek cümle ile açıklayayım, üzerinde "daylight" yazan ampulu seçin. Yani gün ışığı renginde olsun. Marka model çok önemli değil ancak bildik markayı alın ki sonradan üzülmeyin, bir miktar güçlü olması tercih sebebi.

Bizim aldığımız ampulün aslı agrandizör ışığı. Yani karanlık odada fotoğrafları eski usül kağıda basarken kullanılan ampul. Bu ışığın özelliği eşit yayılımlı, önünde marka, model yazmayan (kenarında/boyun kısmında yazıyor) güçlü olması. Teknik veri olarak kutuda birşey yazmıyor ama internette kısa bir araştırma ile 2800-3000K renk sıcaklığında olduğunu gördüm. Bizim yaptığımız çekimlerde ise yaklaşık 5500-6000K değer verdi. Yani gün ışığı değerleri (Bunlar nedir ki diyenler buraya).
Masa lambamı yaktığım çekim. Odaya giren kelebeği çekebilmek adına uğraşırken masa lambasına güçlü bir ampul takmıştım ve arkasından koku ve dumanın ortasında kalmıştım.

Basit ev stüdyomuzun maliyeti (yahut getirisi)

Burada bazı şeyleri anlatırken sizin hali hazırda profesyonel bir fotoğrafçı olmadığınızı, ülkenin ekonomik şartları altında zaten üç kuruşluk keyfinizin büyük kısmını yaşamak için harcadığınızı varsayarak basit ama etkisi azımsanmayacak çözümler üretmeye çalışıyorum. Şöyle ki basitçe bir beyaz fon sistemi+reflektör+ışık için evinize 1000-1500 dolarlık bir düzenek kurmak istemeyeceğinizi düşünüyorum. Zaten bunu harcamak istiyorsanız bir mağazaya gidip parasını verip alırsınız. Zira burada bu parayı harcamadan da yaklaşık etkileri görmek adına bunları anlatmaya çalışıyorum.

Dünkü ve bugünlü yazılardaki düzeneğin açıklamaları ve maliyeti:

Fon kağıdı: 25 kuruş. Her kırtasiyede bulunuyor. 70x100 cm olanlar gayet iş görür. Her rengi de bulunmakta. Bir kaç tanesini birleştirip duvarınızda portre fonu da yapabilirsiniz (Denenmiştir).

Araba Güneşliği: Yapı marketlerde 2.5-3 liraya satılıyor. Genelde çift taraflı. Bir tarafı soğuk (gümüş) diğer tarafı da altın rengi olanı bulursanız (altın rengi ile portrelerde sıcak bir görüntü oluşturabilirsiniz) yeme de yanında yat. Ortalama 60 lira karınız var.

Dosya kağıdı: 5 kuruş civarı :) Beyaz dengesi ayarından tutun yansıtıcı olarak kullanmaya kadar birçok faydası var aslında. Ne demiştik, hiç bir işimize yaramasa bile not tutmaya yarıyor çekim esnasında.

Masa Lambası: 10-15 liradan başlayıp ilerleyen fiyatlara sahip. Masa lambamızı sadece fotoğraf için değil diğer ihtiyaçlarda da kullanabilecek olmamız ayrıca avantaj. Eğer güçlü bir ampul kullanacaksanız biraz paraya kıyıp soğutmalı olanlarını tercih etmeniz gerekebilir. Zamanında çekim sırasında masa lambası yakmış birisi olarak söylüyorum.

Ampul: Yukarıda zaten yazdım bir miktar. Ampulünüz mümkünse halojen, eşit dağılımlı, gün ışığı (daylight) olsun. Tasarruflu olmasında bir sakınca yok. Kullandığımız ampullerden bir kısmı GE'nin tasarruflu ampulleri, onlar da bir miktar yüksek maliyetli ancak hem enerji tüketimi hem de ömür boyu garanti vermesi adına bir kerelik masraf olarak nitelendirebilirsiniz.

Bu aralar bu kadar sık yazı yazabileceğimi zannetmiyordum, belki biraz sıklığı azalabilir. Lütfen mazur görün.

Fotoğraf Çekmek-14 (Gölgeleri Yumuşatmak)

2010-01-11T12:21:00.004+02:00

Bir önceki yazıda gölgeleri yumuşatabileceğimizden bahsetmiş ve bununla ilgili de bir yazı yazacağımı söylemiştim. Yaklaşık iki ay kadar önceki bir yazıda da dosya kağıdının (bildiğimiz A4) bir faydasından bahsedip daha da faydaları olduğunu yazacağımı belirtmiştim. Az önce de Duygu şöyle bir soru yöneltmiş.

"- Gölgelerin nesnelere derinlik kattığını gözlemledim senin eklediğin örnek fotolarda. Bu yuzden acaba golgeleri yok etmeden ama nesnelerinde arkasını hafif aydınlatmak için ne yapabiliriz?
- Fotoğraf lambası hakkında biraz daha detay bilgi verebilir misin?
- Bu tür lambalar kullanacağımız zaman ortam karanlık mı olmalı yoksa gün ışığı giren bir odada bu çekimi yapabilir miyiz?"

Hepsinin cevabını vermeye çalışayım.

Gölgeler elbetteki nesnelere derinlik katar ve biz fotoğrafçılar gölgeye ve yatay ışığa tabiri caizse bayılırız. Ancak öyle zamanlar vardır ki bu gölgelerin bu kadar koyu ve sert olmasından rahatsız oluruz. Belki görmüşsünüzdür, elinde yuvarlak parlak birşeylerle çekim yapan fotoğrafçıları (Hatta moda çekimlerinin kamera arkalarında dikkatinizi çektiyse boyu kadar levhalar tutan adamlar vardır). İşte bizim üstteki düzeneğin sağındaki araba güneşliği ve altta duran dosya kağıdımız reflektör (yansıtıcı) görevi üstlenerek gölgelerin yumuşamasını sağlayacak.

Özellikle küçük objeler, el sanatı ürünleri, yemek vs. çekerken sert gölgeler bizi çok huzursuz eder. Böyle durumlarda herhangi bir yapı marketten 2.5-3 liraya alacağınız araba güneşliği yardımınıza yetişir.

Üstteki fotoğrafta hiçbir yansıtıcı kullanılmamışken alttaki fotoğrafta elimizdeki yansıtıcı uygun pozisyonda tutulup gölgenin yumuşaması sağlanmıştır. İki fotoğraf arka arkaya, aynı ayarlarla çekildi. (f/5,6 - 1/125 sn.)

Yansıtıcımızı ışığa göre açı vererek uygun pozisyona getirmemiz gerekiyor. Yani en üstteki düzenek fotoğrafında yansıtıcımız işlevsiz durumda. Üst tarafını biraz kaldırınca zaten gözümüzle de gölgenin azaldığını, hatta yakınlaştırıp uzaklaştırarak yok edebildiğinizi farkedeceksiniz.

----***----***----

İkinci soruya bir sonraki yazıda cevap vereyim, toplam olarak uzun oldu çünkü.

----***----***----

Bu tür lambaların karanlık mı yoksa gün ışığı giren bir odada mı kullanılması gerektiğine dair cevabım ise bir miktar karmaşık olacak (İçinizden geldiği gibi davranın demeyi çok isterdim).

*** Gün ışığı varsa ve düzgünse lamba kullanmamayı tercih ecin.
*** Gün ışığı yetersiz diyorsanız lambayı gün ışığının gölgeleri yumuşatacağı bir kenarında kullanmak daha hoş bir etki yaratır.
*** Akşam çekim yapıyorsanız ve lambanız yeteri kadar güçlü değilse diğer ışık kaynaklarını kapatmanız doğru beyaz dengesi açısından avantaj sağlar. Ancak gölgelerin azalması adına yine diğer ışık kaynağının (tavandaki lambanız) açınıza göre çekim masanızı kurun.
*** Işığınız yeteri kadar güçlü ise çevresel faktörlerden etkilenmeyecektir. Misal bir fotoğrafçı flaşla çekim yaparken ışıklarını kapatmaz.

En üstteki fotoğrafta çevre karanlık gözüküyor değil mi? Halbuki salonun lambası açık, bilgisayar ekranı ve televizyon da açık. Masa lambasının verdiği ışık fazla olduğu için fotoğrafta çevre karanlık gibi gözükmekte.

Farklı ışık kaynaklarından gelen renkler farklı olacağı için tek tip ışık kaynağı kullanmak genelde esastır. Ancak herşeye rağmen doğru ayarı yapabilme ihtimalimiz her zaman vardır diyebilirim.

Herkese iyi haftalar tekrardan efendim.

Fotoğraf Çekmek-13 (Evde basit ışık düzeni kurulumu)

2010-01-10T22:45:00.011+02:00

4 gün önce yazdığım yazıda bir ampül aldığımızdan ve bununla ilgili yazı yazacağımdan bahsetmiştim. Tek ışıklık en basit düzeneğe örnek vermek adına birkaç satır ve birkaç fotoğraf ekleyeceğim şimdi.

Basit düzeneğimiz üstte görüleceği üzere bir adet masa lambası, altta kutusu görülen Philips Photocrescenta ampül, beyaz bir fondan (şu anda bir afişin arka yüzü) oluşuyor. Özellikle akşam saatlerinde çekim yaptım ki etkinin daha belirgin şekilde görülmesi için.
Ampülü Ulus'ta Konya Sokak'tan 25 liraya aldık. Fiyat konusunda bir bilgim yok, piyasada nedir, kaça satılır. Ancak böyle bir ışık kaynağı için güzel bir fiyat. Masa lambasını da 25 liraya aldık ancak bir miktar zorlanma belirtileri gösteriyor. Siz eğer daha kaliteli veya soğutmalı bir masa lambası kullanırsanız sorunu daha rahat aşarsınız. Bizdeki soğutmalı lambalar bir miktar büyük olduğu için küçük obje çekimlerinde yeni aldığımız masa lambası gayet de iş görüyor (Çekim dışında kapatmak şartı ile).

Yakın plandan telefon çekimi. Açınızı değiştirerek gölgeleri kaybedebilir ve ürününüzü veya fotoğraflamak istediğiniz objeyi daha kolayca çekebilirsiniz. Genelde ışığı objenin ön tarafına doğru vermeniz işinizi kolaylaştırır. Masa lambasının portatif olması size taşıma ve herhangi bir yere hareket ettirme kolaylığı da sağlayacağı için evde kullanmak adına ucuz ve güzel bir düzenek.Üstteki fotoğraf da Ayça'dan. Yaptığı örgü çantasını direkt olarak bu ışık kaynağı ile çekti. Şurada ve şurada da örnek çekimler var.
Peki şu sağa düşen gölgeleri ne yapacağız? Elbetteki ilk çözümü gölgeleri engellemek adına ek olarak daha yumuşak bir ışık kaynağı veya aynı ışıktan bir adet daha kullanmak. Ya da gölgeleri yumuşatmak için yapabileceğimiz basit bir çözüm daha var. Onları da bir sonraki yazımızda (yarın) anlatmaya çalışacağım.

Herkese iyi haftalar dilerim efendim.

Tepki

2010-01-07T14:39:00.007+02:00

Zamlara tepki için Başak Hanım blogunda bir yazı yazmış. Ayça Hanım da bunu destekler nitelikte bir yazı ile devam etmiş. Bu sözleri desteklememek elde değil. Ben de konuyu desteklemek adına bir yazı yazmayı ancak bir miktar daha farklı bir açıdan yaklaşmayı yeğledim.

Birkaç yıl önceydi. Sokaklarda ne kadar çocuk çalıştığının ne farkındaydım aslında ne de çok umursar bir durumdaydım. Aileler neden çocuklarını zor şartlarda çalışmaya zorlar ki diye hayıflanır dururdum hatta. Sonra birden bir gün elimdeki çikolatayı sokaktaki çocuklara vermemle ve onların çikolatayı hiç yememişçesine -belki de hiç yememişlerdi- ağızlarına sokarak yediklerini görünce bir anda mutluluğu ve sıkıntıyı aynı anda hissettim. Bu olayı yaşadığım yer Başkent idi; ne Doğu'nun ücra bir kasabası ne bir köy yeri ne de fakir/aç/gariban diye tabir edilen yurdum köşelerinden birisi değildi. Bildiğimiz Başkent, Ankara...

O günden sonra hem gözümün gördükleri hem de objektifime girenler bir anda değişmeye başlamıştı ve sanki bütün yurdu, özellikle metropol diye tabir edilen mega köylerimizi bir anda çalışan çocuklar basmıştı. Her yerdeydiler, her köşe başında, her durakta, her meydanda. "Abi beni de çek diye bağırıyorlardı" sürekli. (Elinizde fotoğraf makinesi ile gördüklerinde ve özellikle de simanız tanıdık ise bu sözü sık sık duyarsınız).Fotoğraf çekip gitmek yapabileceğim birşey değildi artık, çekip gitmek sonuçta. Sanki kurbanının cesedine geri dönen katil misali bir çocuğun fotoğrafını çektiğim yerler geri çağırır oldu beni, kimi zaman elimde bir baskı ile kimi zamansa küçük bir şekerleme veya çikolata ile. Sohbet ettikçe aslında diğer çocuklardan farksız olduklarını daha iyi anlamaya başladım. Onların da vardı birer hayatı, okula gidiyordu hatta birçoğu. Aileleri zorla göndermiyordu çalışmaya, onlar daha küçücükken bu yükü kendilerine sorumluluk bilmişlerdi.Oyuncakları kimi zaman bir boya sandığı, kimi zaman sattıkları kağıt mendil paketleri, bazen yuvarladıkları taşlar, yerde buldukları içeçek kutusu oluyordu; onlara göre de olsundu, ne de olsa oyuncaktı, çevredeki insancıklar onlara kızmadığı sürece eğlendikleri birer malzemeydi işte, Türkiye malı oyuncaklar. Hatta kimisine göre de en az 2 kardeşleri daha olmalıydı ki 3 sayısını tutturabilmelilerdi, daha fazla aç, daha fazla açık, daha fazla gariban, daha fazla robotlaştırılmış, daha fazla düşünemeyen olmalılardı. Hem neyineydi ki sözüm ona "Büyük Adamların" düşünen çocuklar yetişmesini istemesi, aklı yaşam zorluğunda, kulakları karnının gurultusunda olan insanlar başka neyi düşünebilirlerdi ki?
Temel ihtiyaçlarınız zamlanmışsa düşünmesi unutturulmuş bir toplum olarak farkına varabilir misiniz? Farkındalık içerisinde olan insanların da saçma görsel bombardımanlar, uydurulmuş haberler, değiştirilmiş gündemler sayesinde asıl hatırlaması veya görmesi gerekenlerin dışında yaşaması anormal mi? Henüz küçük bir çocukken sefaletle karşılaşmışsanız vereceğiniz savaş toplumsal mı olur yoksa hayatta kalmak adına bireysel midir?
Peki bu çocuklar ne olacak? Peki bu çocuklar büyüyünce ne olacak ve nasıl olacak? Peki biz ne olacağız? Maaşlarımızla artık hangi temel ihtiyaçlarımızdan vazgeçmek zorunda olacağız?

Not: Kendi enflasyonunuzu öğrenmek için küçük fikir. Aylık market alışverişi fişlerinizden bir tanesini saklayın ve gelecek sene aynı dönemde markete gidip aynı ürünlerin fiyatlarını kontrol edin. Birilerinin şaka yaptığını anlayacaksınız... (Bizim evin enflasyonu -temel giderlerde: ulaşım, temel gıda, temizlik, zorunlu ihtiyaçlar (elektrik, su, ısınma vs.) %50 civarında)

Fotoğraflarlar İlgili Not: Üstten alta doğru Ankara/2009, Ankara/2007, Ankara/2007, Ankara/2007, İstanbul/2008. Ülkenin en büyük 2 şehrinden size birkaç fotoğraf, buyrunuz efendim.

Yeni yıla yeni başlangıç

2010-01-06T16:13:00.004+02:00

Dün gece bir mesaj gelmiş facebook hesabıma, aynı mesaj deviantart'tan da gönderilmiş. Romanya'da faaliyet gösteren Dobruca Türk İşadamları Derneği 2010 yılı takvimi çıkaracakmış ve ülkemizin tanıtımı adına çeşitli kareler kullanacaklarmış. Benim fotoğraflarımdan birisini kullanmak için izin istemişler. Böyle mesajlar aldığım zaman içim kıpır kıpır oluyor. Zamanında fotoğrafçılık sitelerinde daha aktifken sık sık kitap/dergi/tanıtım gibi çeşitli mecralarda fotoğraflarımı kullanmak için izin isterlerdi ve bundan dolayı inanılmaz mutlu olurdum. Fotoğrafın yüksek çözünürlüklü halini kısa bir izin yazısı ile beraber gönderdim. Takvim çıktığı zaman bana da gönderecekler, hoş bir hatıra olacak. (Takvim için beğendikleri fotoğraf sol üstteki "Yeşil Vadi" Antalya-Oymapınar/2008)

Geçen hafta içi de bir arkadaşım mesaj attı (yine facebook'tan, hay Allahım bu teknoloji nelere kadir), televizyonda bir programda söyleşim çıkmış. Bir an duraksadım, üzerinden bir hayli zaman geçmişti. Tren projesi çekimi için yolculuk yapıyordum en arka vagonun en arkasında. Arkadaşım "Fotoğraf sanatıyla ilgileniyorsun anlaşılan" demiş. Sık sık işittiğim bir kelime, bana sanatçı denmesi pek bir rahatsız edici geliyor nedense. Sanatçı olabilecek kadar yetenekli ve üretken miyim diye sorgulamaya başlıyorum bir anda herşeyi. Programın kaydına da ulaşamadım. Zaten ne zaman televizyonda bir röportajın çıksa veya benzeri birşey olsa aksilik olur ki bunun hikayesi de çok eskilere dayanıyor :)

Yine yakın dönem içerisinde birşey daha oldu. Bununla ilgili uzun uzun söylenmeyi isterdim aslında. Tarım Bakanlığı'nın sergisinde fotoğrafım varmış ve şu anda sergi tüm ülkeyi dolaşıyor. En ufak bir fikrim, haberim yok. Ne bir teşekkür, ne bir isim. Sergiyi gezen arkadaşlardan birisi fotoğrafı görüp "Bu bizim Serhat'ın fotoğrafı" diyerek Ayça'yı aramış. Sergiyi görmek kısmet olmadı ama sergi fotoğraflarının yer aldığı cd'yi buldum (henüz o da elime geçmedi). (Tarım Bakanlığı'nın sergisindeki fotoğrafımda sağdaki -sanırım- Ankara/2007)

Ayça'ya evdeki küçük obje çekimlerinde kullanmak için bir masa lambası ile (evet evet bildiğimiz masa lambası) bir foto ampülü aldık. Ucuza mal oldu. Örnek çekimlerle böyle birşeyi sizin de yapabileceğinizi göstermek adına bir yazı hazırlayacağım. Sanırım bu haftasonu ancak yaparım.

Herkese tekrardan iyi yıllar dilerim efendim.

Nice Senelere

2009-12-31T16:21:00.004+02:00

Umarım iyi bir sene geçirmişsinizdir ve daha da iyi bir sene geçirirsiniz. 2010 yılında mutlu ve en güzel kareleri yakalamanız dileğiyle.

Fotoğrafın yeni yıl ile bir alakası yok biliyorum, yeni yılla alakalı nasıl bir fotoğraf konulabileceğini bilemediğim için en azından neşeli birşeyler olsun istedim, kusura bakmayın artık :) (Ankara/2007)

Küçük bir gezi

2009-12-28T17:06:00.007+02:00

10 günlük bir koşuşturmacanın ardından pazar sabahı İlker Hoca'nın temel eğitim grubuyla birlikte Ulus, Ankara Kalesi, Samanpazarı bölgesine bir eğitim gezisi yapacağını öğrendik. Asistan olarak çağırdı bizi de. Uzun zaman olmuştu, kendim için şöyle çıkıp fotoğraf çekememiştim. İş için fotoğraf çekerken aldığınız keyif kendiniz için fotoğraf çekerken aldığınız keyfin yanında bir hayli zayıf kalıyor. Pazar günümüzü böylesi geçirme teklifine hayır diyebilme ihtimalim yoktu sanırım.

Ulus Heykel'de buluşup hep beraber Hal, Samanpazarı, Kale altı, Kale içi gibi yerleri dolaştık. Her zamanki gibi Arzu Kafe'de gözlememizi ve mantımızı yedik. Akşam olunca da Ulus Heykel'inin yan tarafındaki çarşının tam ortasındaki Akman Pastanesi'nde boza içtik ki Ankara'ya geldiğimden beri böyle lezzetli bir boza karşıma çıkmamıştı, kısacası herkese tavsiyemdir efendim.

Tabii ki eğitim grubu ile birlikte gidince zamanı tamamen kendinize ayıramıyorsunuz ancak birilerine bildiğim birşeyi anlatmak ve ufacık da olsa birşeyler katmak veya katmaya çalışmak da inanılmaz keyifli benim için.En azından kent estetiği veya çarpık kentleşme ile ilgili çektiğim fotoğraflara bir tane daha eklemiş oldum. En üstteki fotoğrafta da eğitim grubunun kediyi çekme çabası görülmeye değerdi :) İlk zamanlar birçoğumuz ilginç birşey olduğu zaman fazlasıyla odaklanırız ya da grup halinde bir yerlere gidildiğinde bir kişi bir kareyi gördüyse, diğerleri de yanına dizilir çekmeye başlarlar. Hoş bir örnek oldu bence.

Ankara Kalesi ve çevresi fotoğraf çeken birçok kişi için gidilebilecek bir yer. Dokusuyla, yaşamıyla, yapısıyla gerek detay/doku çalışanların, gerek belgesel çalışıp esnaf, işçi, varoş, kentsel sıkıntılar vs gibi konulara odaklanmak isteyenler için hatta moda fotoğrafı çekmek isteyen arkadaşların bile kullanabileceği bir yer bence. Üstten ikinci fotoğrafta da kalenin duvarının önünde bana gözlerini kocaman kocaman açıp baktığı için Ayça'ya teşekkür ederim :)

Çektiğim fotoğrafları genelde deviantart hesabıma yüklüyorum. Bakmak isterseniz http://ganara.deviantart.com adresinden beklerim efendim. Herkese iyi haftalar dilerim.

AFG-5 Son Günler

2009-12-24T13:34:00.007+02:00

Sergi salonlarından bir görüntü.

5. Uluslararası Ankara Fotoğraf Günleri devam ediyor. Haftaiçi bir miktar sakinlik olmasına rağmen yine de etkinlikler akşamları izlenebilir ve sergiler gün boyu gezilebilir. AFG'de görevli olmanın yanısıra "Kentle Yüzleşme" konulu sergide fotoğrafımın da yer almasına çok sevindim aslında.

Eğer Ankara'daysanız ve fotoğrafa ucundan azıcık da olsa ilginiz varsa bekliyoruz efendim. Kapanış bu cumartesi olacak. Etkinliklerden birkaç fotoğraf ekleyip sözü bitirmek istiyorum.Fotoğrafta 50. yılını doldurmuş ustaları yanyana görmek ve onlardan birer cümle de olsa birşeyler dinlemek, ödül töreni ardından sohbet etmek inanılmaz keyifliydi. (Fotoğraf: Ayça KARAOĞLAN)
Etkinlikler sadece fotoğraf ile sınırlı değil elbette. A.Ü. Devlet Konservatuarı Modern Dans Bölümü'nün Images isimli sahne gösterisi, koro ve sergilerde müzik dinletisi gibi etkinlikler de vardı.

Bu da "Kentle yüzleşme" temalı sergide yer alan fotoğrafım. (Balat-2008)

Ara Güler

2009-12-15T16:45:00.005+02:00

Maksadım Ara Güler'i size tanıtmak değil elbette, fotoğrafla ilgilenen herkesin tanıdığı ilgilenmeyenlerin de adını en azından bildiği gazeteci, belgesel ustası. Usta der ki "Fotoğrafçı çok dolu olmalı... Resim bilecek, müzik bilecek, tiyatrodan anlayacak, çok okuyacak, anında karar verebilecek, yani çok zeki olacak..."

Türk fotoğrafı denilince akla gelen birkaç isimden birisi, çoğu zaman da ilki. Bu sadece ülkemiz adına değil yurtdışında da geçerli. Sayısız ödül, kitap, yayın vs. Kelimelerin yetmeyeceği kişi. Hakkında atıp tutan çoktur hele ki fotoğraf forumlarında "Eskimiş o artık" "Nasıl sanat değilmiş efendim" "Yaptığımız işi küçümsüyor" "Huysuz ihtiyar" gibi sözlere sık sık rastlamak mümkün. Sevindiğim nokta en azından ölmeden iyi kötü değerini anladık, öldükten sonra da daha çok anlayacağımız insan.

Dediğim gibi kelimelerin yetmeyeceği fotoğrafçı, o yüzden bırakalım da fotoğrafları anlatsın. Ara Güler'in resmi web sitesi en sonunda açıldı. Girin, bakın. Teknik sorunları olan fotoğrafların bile tat verebileceğini görün. Ben kendi adıma onun fotoğraflarından çok şey öğreniyorum. http://www.araguler.com.tr adresinden bildiğimiz fotoğraflarının yanı sıra bazı gün yüzüne çıkmamış fotoğraflarını da izleyebilirsiniz.Üstteki fotoğraf Ara Güler'in Edirne Selimiye Camii'nde çektiği ünlü ve tanınmasını sağlayan fotoğraf. Ara Güler portresi kendi web sitesinden alınmıştır.

5. Uluslararası Ankara Fotoğraf Günleri Etkinlik Programı

2009-12-14T12:48:00.003+02:00

5. Uluslararası Ankara Fotoğraf Günleri'nin etkinlik programı son halini aldı. Etkinliklere (atölyeler hariç) ücretsiz katılabilirsiniz. Bütün fotoğrafseverleri bekliyoruz. Programı indirmek için şuraya, görmek için buraya tıklayabilirsiniz :)

FOTOGRAF SANATI KURUMU F S K
5.ANKARA FOTOGRAF GÜNLERİ 18-26 ARALIK 2009 PROGRAMI

18 Aralık 2009 Cuma

10:00 Anıtkabir Ziyareti ve Çelenk Konulması
19:00 Açılış Konuşmaları
*Açılış Gösterisi “Fotoğrafta 50. Yıl” Fotoğraf Gösterisi
*Fotoğrafta 50. Yıl Onur Heykelciği Töreni
-A. HALİM KULAKSIZ
-ALYAT BURÇ
-ERGİN MİNİSKER
-GÖKŞİN SİPAHİOĞLU
-GÜLTEKİN ÇİZGEN
-GÜNEŞ KARABUDA
-İBRAHİM ZAMAN
-İSA ÇELİK
-LÜTFİ ÖZKÖK
-HÜSEYİN TANBOĞA
-REHA GÜNAY
-Prof. SABİT KALFAGİL
-ŞAKİR ECZACIBAŞI
*Sergiler Katılım Belgesi Töreni
*Sponsorlar Katılım Belgesi Töreni

20:30-22:00 Sergilerin Açılışı ve Kokteyl
-ALİ FUAT ALTIN “Odun Kömürcüleri”
-ALİ İHSAN ÖKTEN “Gökyüzünde Çalışanlar”
-AMER KAPETANOVİC “Twice Christmas”
-ANADOLU AJANSI “Ödüllü Basın Fotoğrafları”
-BİRGÜL ERKEN “Suya Karışan Su Perisi: Allianoi”
-FERİDUN ÇELİKMEN “Kaybolan Kuzey”
-FİKRET ÖZKAPLAN “Dikkat Hayvan Çıkabilir!”
-FSK “Çamlıdere”
-FSK “Doğa ve Doğayla Yüzleşme”
-FSK “Kentle Yüzleşme”
-FOTOĞRAFTA 50. YIL
-IMRE SZABÓ “Black and White”
-KASK “Yüzleşme”
-KEMAL GÖK “Marmara Depremi”
-MEHMET DAĞ - ENGİN YAVAŞ “Dalmak Özgürlüktür”
-SELDA SALMAN ACAR “Doğaya Karşı Kentleşme”
-VEYSEL GÜNAY “1970’ler Anadolu’sunda Harman Yeri”

Yayın İmza Günü ALYAT BURÇ, FİKRET ÖZKAPLAN, GÜLER ERTAN, İBRAHİM ZAMAN, İSA ÇELİK, REHA GÜNAY, SABİT KALFAGİL
Poster Sunum -Prof. Dr. AYLA SAN “Türkçemize Sahip Çıkalım”
-KIRÇEV “Başkentin Anıt Ağaçları”
-DOĞA DERNEĞİ “Su”
-FİKRET ÖZKAPLAN “Anadolu Leoparı Yaşıyor mu?”
Dans Gösterisi A. Ü. Devlet Konservatuarı Modern Dans Bölümü “Images”

Fotoğraf Yarışması
Başlangıç: 18 Aralık 2009 saat 10:00
Bitiş: 26 Aralık 2009 Saat 21:00 “5. Ankara Fotoğraf Günleri En İyi Etkinlik Fotoğrafı”

Fotomaraton
Başlangıç: 18 Aralık 2009 saat 10:00
Bitiş: 21 Aralık 2009 Saat 21:00 “Yaşadığımız Kent: ANKARA”

19 Aralık 2009 Cumartesi

10:00-16:00 Seminer OKTAY ÇOLAK “Portre”
14:00-15:30 Seminer TEKİN ERTUĞ “Fotoğrafımızda Gelenek, Eleştiri ve Üslup Sorunu”
15:00-16:00 Yayın İmza Günü SITKI FIRAT, GÜLTEKİN ÇİZGEN, NECİP EVLİCE
15:50-16:00 Dans Gösterisi A. Ü. Devlet Konservatuarı Modern Dans Bölümü “4 Renk”
16:00-16:30 Fotoğraf Gösterisi İFSAK “50. Yıl Fotoğraf Gösterisi”
Fotoğraf Gösterisi ŞEVKET ŞAHİNTAŞ “Gecenin Öteki Yüzü”

16:30-18:30 Panel
“Yüzleşme” ATİLA CANGIR
Prof. GÜLER ERTAN
GÜLTEKİN ÇİZGEN
MÜKREMİN MUNGAN
MUSTAFA REŞAT SÜMERKAN
18:30-19:00 Fotoğraf Gösterisi BERKANT ÇOLAK “Mübadele”
Fotoğraf Gösterisi ERGUN KARADAĞ “Yüzümün Karası Alnımın Akı”
19:00-19:30 Film Gösterimi HALİL DİŞLİ “Fotoğraf Ustaları Fotoğraf Hakkında Ne Diyor?”
Belgesel Film Gösterimi, Müzik Dinletisi

20 Aralık 2009 Pazar

13:00-14:30 Seminer İSMAİL HAYKIR “Dijital-1”
14:30-16:00 Seminer GÖKER MÜFTÜOĞLU – İLKER ŞAHİN “Doğada Makro”
18:00-21:00 Yayın İmza Günü OZAN SAĞDIÇ, ÖZCAN YURDALAN
15:50-16:00 Dans Gösterisi A. Ü. Devlet Konservatuarı Modern Dans Bölümü “Images”
16:00-17:00
Fotoğraf Gösterisi AYKUT İNCE “Orman Yangınları”
Fotoğraf Gösterisi SAMİ GÜNER KUPASI “Kupa Alan Fotoğrafçıların 2009 Yılı Gösterileri”
17:10-17:50 Söyleşi ÖZCAN YURDALAN “Belgesel Fotoğrafta Yüzleşme”
18:00-19:00 Fotoğraf Gösterisi KAZIM ÇAPACI “Yakınlaşmalar”
Fotoğraf Gösterisi RIZA ÖZEL “İran 2003 Depremi - Lübnan 2006”
Fotoğraf Gösterisi OKAN YILMAZ “Yüzde Yüz”
Belgesel Film Gösterimi, Müzik Dinletisi

21 Aralık 2009 Pazartesi

19:00-20:00 Fotoğraf Gösterisi AGDES BAGHİRZADE “Portfolyo”
Fotoğraf Gösterisi AFAD “Son Ustalar”
Fotoğraf Gösterisi GÜLNAZ ÇOLAK “Sivas Katliamı: Madımak 2 Temmuz 1993”
20:15-21:00 Söyleşi BİRSEL MATARA
“Bireysel ve Toplumsal Yüzleşmede Fotoğrafın İşlevi”

22 Aralık 2009 Salı

19:00-20:00 Fotoğraf Gösterisi İRFAN GÜRAY “6 Kıtadan Doğa”
Fotoğraf Gösterisi YUNUS TOPAL “Toplumsal Olaylar”
Fotoğraf Gösterisi KÜLTÜRÇEV “Mogan’da Son Durum”
20:15-21:00 Fotoğraf Gösterisi AFSAD Doğa Fotoğrafçılığı Gurubu - “Sessiz Tehlike: ÇÖLLEŞME”
Söyleşi Prof. Dr. ÖNER ÇAKAR “Doğanın En Vahşi Yaratığı: İNSAN”

23 Aralık 2009 Çarşamba

18:00-19:00 Yayın İmza Günü GÜLCAN ACAR
19:00-20:00 Fotoğraf Gösterisi ZEYNEL YEŞİLAY “Kıbrıs”
Fotoğraf Gösterisi HÜRDOĞAN AYDOĞDU “Sokaklar-1: Grafitiler”
Fotoğraf Gösterisi GÜLCAN ACAR “Gelenekle Geleceğin Yüzleşmesi”
20:15-21:00 Fotoğraf Gösterisi AHMET BOZKURT “Zirveler”
Fotoğraf Gösterisi NİHAT KARADAĞ “Çatışma Ortamlarında Fotoğraf Çekmek”

24 Aralık 2009 Perşembe

19:00-20:00 Fotoğraf Gösterisi SAMİ TÜRKAY “Yazmacıların Yazgısı”
Fotoğraf Gösterisi ADNAN ATAÇ “İpek Şehir: BURSA”
Fotoğraf Gösterisi SERAP VURAL “Yüz Yüze Yüzleşme”
20:15-21:00 Fotoğraf Gösterisi DASK “DOGAY’da Yüzleşme”
Fotoğraf Gösterisi HABİP YANÇ “Kayıplar”

25 Aralık 2009 Cuma

19:00-20:00 Fotoğraf Gösterisi PAŞA İMREK “Doğunun Çocuk Yüzleri”
Fotoğraf Gösterisi İMRAN DOĞAN-MEHMET PINAR “Hangi Toprağın İnsanları?”
Fotoğraf Gösterisi UĞUR GÜNAY YAVUZ “Kendimle Yüzleşme”
20:15-21:00 Fotoğraf Gösterisi HÜSNA ALTIN “Işığın Büyüsü”
Fotoğraf Gösterisi BAYBARS SAĞLAMTİMUR “Kedah’ta Pirincin Öyküsü”

26 Aralık 2009 Cumartesi

13:00-14:30 Seminer HALİL DİŞLİ “Fotoğrafta Estetik Anlayış”
14:30-16:00 Seminer İSMAİL HAYKIR “Dijital-2”
15:00-16:00 Yayın İmza Günü ADNAN ATAÇ
16:00-16:30 Fotoğraf Gösterisi ERCAN ASLAN “Siyasetin Fotoğrafı”
Fotoğraf Gösterisi SELAHATTİN SEVİ “Rodos, İstanköy ve 12 Ada”
Fotoğraf Gösterisi MURAD SEZER “Ölümüne İntifada”
Fotoğraf Gösterisi MUSTAFA ÖZER “Darfur”

16:40-18:20 Panel
“Fotoğrafta Etik İlkeler ve Telif Hakları” Doç. Dr. ADNAN ATAÇ
ABDURRAHMAN ANTAKYALI
GÜNAY KİRACI
Prof. Dr. İSMAİL DEMİRDÖĞEN
ŞERİF ANTEPLİ
18:30-18:45 Fotoğraf Gösterisi “Fotomaraton Sonuçları”
Modern Dans Gösterimi ve Müzik Dinletisi
18:45-19:00 Kapanış Programı
20:00 Kapanış Yemeği

SALONLARDA YERALACAK DİĞER ETKİNLİKLER

Çankaya Belediyesi Çağdaş Sanatlar Merkezi 18-26 Aralık 2009

STANDLAR

- FSK Standı

Derneğimiz ile ilgili her türlü bilgi ve iletişim için, standımızdaki görevliler etkinlik günleri boyunca sizleri bekliyor. Ayrıca fotoğraf ustalarımızın satışa sunulmuş kitaplarını, FSK anı malzemelerini standımızda bulabilirsiniz.

Ankara’nın Fotoğraf Sektörünün öncüleri tanıtım, bilgilendirme ve satış standlarını etkinlik salonlarımızda sizler için hazırlıyor.

- ASDOĞAN FOTOĞRAF
- FIRAT COLOR
- FOTO UĞUR
- SERHAT FOTOĞRAF

FOTOĞRAF OKUMA MASASI

Fotoğraf ustalarımız, etkinlik günleri boyunca dijital ve baskı olarak getireceğiniz fotoğraflarınızı değerlendirecekler.

“5. AFG HATIRASI” FOTOĞRAF ÇEKİMİ

İSMAİL HAYKIR’ın objektifinden “AFG5 Hatırası” fotoğrafları çektirebilirsiniz.

İÇ MEKAN YAYINI

Konferans salonlarındaki etkinlikler, 9 gün boyunca Edessa Fotoğrafçılık tarafından projeksiyon ile sergi alanlarına aktarılacak.

BELGESEL FİLM GÖSTERİMLERİ

Etkinlik salonunda, HALİL DİŞLİ’nin yönetmenliğini yaptığı “Işıkla Gölge” belgeseli izlenebilir.

MODERN DANS GÖSTERİLERİ

Etkinliğimiz, Ankara Üniversitesi Devlet Konservatuarı Modern Dans Bölümü’nün sunacağı “Yüzleşme” temalı modern dans gösterileri ile zenginleşecek.

MÜZİK DİNLETİLERİ

Sergilerimizi, açılış ve hafta sonlarına gelen günlerde, isimlerini daha sonra duyuracağımız sanatçılarımızın müzik dinletileri eşliğinde gezebilirsiniz.

5. Ankara Fotoğraf Günleri

2009-12-11T14:51:00.007+02:00

"Fotoğraf Sanatı Kurumu tarafından bu yıl beşincisi düzenlenen “5. Ankara Fotoğraf Günleri” 18-26 Aralık 2009 tarihinde Çankaya Belediyesi Çağdaş Sanatlar Merkezinde gerçekleştirilecek.

5. Ankara Fotoğraf Günleri kapsamındaki etkinliklerinde bu yıl “Yüzleşme” teması işlenecektir. Fotoğraf sergisi, fotoğraf gösterisi, fotoğraf ve kitap imza günleri, söyleşi, seminer, panel ve fotosafari gibi geniş bir yelpazedeki fotoğraf etkinlikleriyle Ankara 9 gün boyunca fotoğraf dolu günler yaşayacak.

Tema dışı etkinliklerin de izlenebileceği, fotoğraf festivali niteliğinde gerçekleştirilecek bu etkinlik, tüm üyelerimizin ve fotoğrafseverlerin ilgisi ve desteği ile amacına ulaşacaktır."

Fotoğraf günlerinin kopyala/yapıştır metni budur. Güzel ve fotoğraf dolu bir hafta olacak. Biz de orada görevli olarak elimizden geleni yapmaya çalışacağız. Gelmek isteyen olursa bekleriz efendim, eğer bizim de sizin adınıza yapabileceğimiz birşeyler olursa buradayız. Etkinlik takvimi hazır ancak ufak tefek değişiklikler yapılıyor, ardından programı da ekleyeceğim.

Ayrıca atölye çalışmaları hariç diğer programlar ücretsiz olacaktır. Türkiye'nin farklı yerilerinden usta fotoğrafçılar hatta yurtdışından fotoğrafçıların gösterileri ve sergilerini kaçırmamanızı kendi adıma tavsiye ederim.

Herkese iyi günler efendim.

Fotoğraf Tarihi-1 (Fotoğraf Ne Demektir?)

2009-12-05T20:22:00.004+02:00

Yine önceden yazacağım dediğim bir konu. Hatta bu konuda yazmak için sevgili Alberto Modiano'dan izin almıştım kitabından yararlanmak için. Fotoğraf tarihi birçok kişi için sıkıcıdır aslında ancak meraklıları için özet şekilde ve kısa kısa bilgiler aktarmaya çalışacağım.

Fotoğraf sözcüğü ilk kez 25 Şubat 1839'da Vossishe Zeitung dergisinde yayınlanan bir yazıda Alman astronom Madler tarafından kullanılır. Buna karşılık fotoğraf çekmek fiili (to photograph) ve fotografik sıfatı İngiliz astronom Sir John Herschel'in notlarında 1839 yılının ocak ayında kullandığı ve bu bilginin 14 mart 1839'da "On the Art of Photography" yazısında ilk kez yazılmıştır.

Fos, fotos sözcüğü yunanca ışık demektir, grafe ise yazmak anlamına gelir. Fotoğraf bu durumda ışıkla yazmak demektir. Temel mantık ise bir kutudaki/odadaki küçük bir delikten deliğin karşısındaki kenara görüntünün iz düşümüdür. Herhangi bir ayakkabı kutusunun bir kenarına kalemle delik açarsanız (delik olabildiğince küçük olmalı) ilkel bir fotoğraf makinesinin kasasını elde etmiş olursunuz :)

Teknolojinin dijital olması fotoğrafın mantığını değiştirmez. Dijital makinelerimiz de küçük birer kutudur ve önündeki delik mercek mekanizması ile güçlü hale getirilmiştir. Arkasında ise algılayıcı olarak dijital bir sensör bulunur.

Şimdilik bu kadar yeter, uzadıkça sıkabilecek bir konu olduğu için kısa kesmeye çalışıyorum. Soğuk bir Ankara akşamından herkese iyi haftasonları, iyi akşamlar efendim.

Fotoğraf Çekmek-12 (Doğru Beyaz Ayarı) Dijital Dersler-12 (Adobe Camera Raw'da Beyaz Dengesi)

2009-11-16T19:38:00.008+02:00

White balance, beyaz dengesi, beyaz ayarı... Hepsi aynı anlamda aslında. Fotoğraf çekmek-11 başlıklı yazıda beyaz dengesi hakkında genel bir bilgi vermiş ve nasıl doğru beyaz ayarı yaparız diyerek yazıyı sonlandırmıştım. Bu yazıyı aslında daha güzel hazırlamak için vakit bekliyordum ve bir türlü gerekli vakti bulamadım. Aslında biraz forum, biraz blog gezince, özellikle evde birşeyler üretip fotoğraflarını çeken arkadaşların (özellikle de hanımların) wb (white balance) ile ilgili sıkıntıları olduğunu farkettim ve bir an önce örnek bir fotoğraf çekip yazmaya başladım.

Gündüz iş yerindesiniz veya çocuklarla uğraşıyorsunuz. Akşam eve geldiniz. Fotoğraf çekiyorsunuz fakat ördüğünüz kazak kırmızı olmasına rağmen turuncumsu bir renk alıyor. Sıcak renkler fotoğrafa daha çok hakim. Gündüz çektiğiniz fotoğraflarda ise böyle bir sıkıntı yok.

Bunun sebebi günümüzdeki fotoğraf makinelerinin özellikle gün ışığında ve belirli sıcaklık değerleri arasında renk sıcaklığını otomatik olarak algılayıp renk düzeltmelerini yapabilmesi. Ancak önceki yazıda belirttiğim mum ışığı, tungsten gibi ışık kaynaklarında değerleri algılamakta güçlük çekebiliyorlar. Bu yüzden yanlış beyaz dengesi değeri ile yanlış renklerin oluşmasına sebep oluyor.

Sebebini yazmadan sonuca girmek istemedim. Nedenini bilelim ki ona göre çözümler üretelim. Farketmişsinizdir, bu blogdaki yazılarda genelde şu yüzden şöyle olur diye başlıyor ve çözüme götürmeye çalışıyorum.

Çözüm önerileri:

1- Fotoğraf makinenizin beyaz ayarı/white balance/beyaz dengesi menüsüne girip evdeki ışığınıza göre ayarınızı el yordamı ile yapın. Eğer odanızdaki ışık veya fotoğraf için kullandığınız yapay ışık bildiğimiz ampül ise (sarı ışık) tungsten seçeneği doğru olacaktır. Eğer floresan bir ışık altında çekiyorsanız floresan/fluorescent seçeneği çözümü getirir. Ya da manuel olarak sıcaklık değerine müdahele şansınız varsa düşük değerlerden başlayarak deneme yanılma yöntemi kullanın (2500-3000-3500). Uğraştırıcı mı? O zaman diğer maddeye geçelim.

2- Fotoğraf makineniz önceden beyaz ayarı yapma gibi bir seçenek sunuyorsa (genelde white balance menüsü altında "pre" olarak geçer) nasıl yapıldığını kullanım kılavuzundan öğrenip uygulayın. Bunun için beyaz bir yüzey veya beyaz bir A4 kağıdı kullanmanız gerekir. Kamera sizin o kağıdın fotoğrafını çekmenizi veya deklanşöre yarım basılı tutarak 1 sn. civarı beklemenizi ister. Tamamen üretici firma takdiri :) Bu da zor geldi ya da yapamadığımızı varsayalım, size diğer bir seçenek. Ama A4 kağıdından kurtulamadınız haberiniz olsun.

3- A) Fotoğrafı otomatik beyaz dengesi ile çekin (veya herhangi bir beyaz ayarı ile). Fotoğrafınızın bir köşesine beyaz dosya kağıdını yerleştirin. Onu daha sonra fotoğraftan atacaksınız, o yüzden kendi karenizi bozmadan geniş alabilirsiniz. (Fotoğrafı raw olarak çekmeniz gerekir, jpeg fotoğraflarda aynı derecede güzel sonuç alamazsınız, bu yüzden raw fotoğraf göre anlatıyorum. Nedir bu raw diyenler şu linki takip etsinler).
Bu fotoğrafı özellikle yanlış beyaz ayarı ile çektim. Mavi olması gereken iplik mora yakın, kırmızı ise vişne gibi bir renk aldı.

B) Fotoğrafımızı Adobe Photoshop ile açalım. Karşımıza Adobe Camera Raw ekranı açılacak. Eğer yoksa eklentiyi yüklemeniz gerekir.

C) Bu ekranda yukarıdaki beyaz dengesi aracı / white balance tool yazan kulak damlası çubuğuna benzeyen ikonu seçip fotoğrafın kenarında görünen beyaz kağıdımıza tıklayalım.D) Beyaz dengesi yazan yerde şu anda özel yazıyor. Bir de sağdan pozlama dengesi/kontrast ayarı yapabildiğimiz yerde otomatik seçeneğine bastım (Farkettim ki fotoğrafım eksik de pozlanmış).

E) Ardından da dijital dersler-3'te anlattığımız gibi fotoğrafımızı kırpalım ki kağıt kareden çıksın.Bu beyaz kağıt uygulamasını manzara fotoğrafından portreye kadar her yerde kullanabilirsiniz. Benim makine çantamda bir adet dosya kağıdı hep bulunur. En azından not almanıza yarıyor :) Fotoğrafla ilgili başka faydaları da var, ileride onlardan da bahsedeceğim.

Evimizde hobi amaçlı veya ufak tefek ek gelir amaçlı yaptığımız ürünlerin fotoğrafını çekmek için binlerce dolar stüdyo parası harcamanıza gerek yok. Basit ışık kaynakları, tripod (üç ayak) ve A4 kağıdı profesyonel olmasa da büyük anlamda çözüm sağlıyor değil mi?

Herkese iyi akşamlar efendim.

Türkiye Fotoğraf Sanatı Federasyonu (TFSF)

2009-11-16T16:51:00.006+02:00

Evet evet, ülkemizde fotoğrafçıları bir çatı altında toplayan bir federasyon var. Aslında fotoğrafçıları demeyelim de fotoğraf derneklerini diyelim. Ülkemizde fotoğraf hala sanat olarak kabul edilmiyor. Edilip edilmemesi gerektiği ayrı bir tartışma olabilir ancak federasyon kendi çabası ile birşeyler yapmaya çalışıyor. Doğru, yanlış veya eksik olması bir tarafa, ülkemizde düzenlenen fotoğraf yarışmaları TFSF'den onay alırlarsa yarışmanın güvenilirliği bir miktar daha üst düzeyde. Bu konuda kat etmemiz gereken uzunca bir yol daha var aslında. Uluslararası yarışmaları takip ederseniz, ulusal yarışmalardan farklı neler olduğunu görebilirsiniz. Aslında ben aklıma geldikçe federasyona "Bu da böyle olsa nasıl olur ki acaba?" diye çıtlatmaya çalışıyorum (Direkt federasyona değil, federasyon yetkililerine laf arasında).

TFSF'ye ait bir web sitesi bulunmakta ve bu siteden onaylı yarışmaları, fotoğrafla ilgili haberleri takip edebilme imkanına sahipsiniz (tabii ki iletilmiş olanlara, federasyon bir ajans gibi fotoğrafla ilgili haberleri toplayıp sitesinde sunmuyor). Yaşadığınız şehirde fotoğraf derneği var mı gibi sorularınıza da cevap alabilirsiniz.

Federasyonun sitesi www.tfsf.org.

Herkese iyi haftalar dilerim efendim.

Fotoğraf: Düzce-2008

Fotoğraf makinesi alacaktım da kaç MP olsun?

2009-10-21T16:18:00.005+03:00

Megapiksel çılgınlığı. Sanırım soru sorma amacı ile e-posta gönderen arkadaşların büyük kısmının bana sorduğu soru buna benziyor. Kızmıyorum bu tip sorulara, dalga da geçmiyorum. Herhangi bir teknoloji marketin kamera reyonuna gittiğinizde "Bu 12 milyon piksel, kesinlikle tavsiye ederim" veya "Fotoğraf makinesine artık ihtiyacınız yok, bu cep telefonu tam 8 mp" gibisinden yoğun satış ve mp savaşları kampanyaları altında tüketicilerin de megapikseli en önemli ölçüt olarak görmeleri kadar doğal bir durum yoktur.

Kompakt diye tabir edilen makinelerle de iyi sonuç almanız mümkündür. Bu tamamen sizin kamerayı tanımanız ve değişkenler arası bağıntı konusunu (diyafram, enstantane, iso) bilmenizle yakından ilişkilidir. (Antalya-2009, kamera: Olympus SP-350 UZ)

Zaten bu satış, reklam ve tükettirme baskısı ile henüz 6 ay önce alıp "Mükemmel bir makinem var artık" dediğimiz kameralardan soğuyuveriyoruz. 7-8 sene önce National Geographic gibi prestijli ve görsel olarak kaliteli bulduğumuz dergilerdeki fotoğraflar o zamanki kameralar ile çekildi. O teknolojideki bilgisayarlar ve programlar ile işlendi. Şimdi elimize 7 sene önce çıkarılmış bir dijital makine geçtiğinde "Hehe, bu mu senin makinen, ben Nikon D3 aldım - Canon 5D aldım" gibi nidalarla da karşılaşmamak elde değil. "Photoshop CS4 çıkmış duydu mu?" sorusu da aslında bu çılgınlıkla fazlaca bağlantılı. Programların yeni versiyonları kolaylıklar ve avantajlar sağlasa da temel işlemlerimizi hali hazırda yapabildiğimiz versiyonlar kullanılamaz hale gelmez değil mi?

Asıl bahsetmek istediğim konuya gelince. Fotoğraf makinesi alırken dikkat edilmesi gereken hususlar makinenin çözünürlüğünün ne kadar yüksek olduğu değildir. Kameranın sensör kalitesi, işlemci teknolojisi, lens kalitesi gibi etkenler toplam değerlemeye tabi tutulur. Bunca değişken varken hangi kamerayı almalı?

Bir marka veya model söylemek taraftarı değilim. Genel olarak önerim, giriş seviyesi ve hatıra fotoğrafı çekecek arkadaşlar bütçelerine göre gidip tipini beğendikleri makineyi seçsinler, pişman olmazlar. Estetik ve fiziksel kavramlar hatıra fotoğrafı için kullanılacak kameralarda en önde gelen özelliktir diye düşünüyorum. Fiyat aralığı 250-350 lira olan makinelerin birbirinden çok fazla farkı yoktur. Hepsinin birbirine göre ayrı üstünlükleri vardır. Ancak 300 liraya 10 küsür megapiksel diye fazlaca tanınmamış bir markanın bir makinesini almak, 1 hafta sonra "Herşeyi doğru yapıyorum ama fotoğraflarım çok kötü" cümlesini kurmanıza sebep olacaktır, haberiniz olsun.

6 megapiksellik bir fotoğraf makinesi ile çekilmiş ve sonrasında da hemen hemen yarısı kırpılmış bir fotoğraf. Sergi afişi için 70x100 boyutlarında basıldığında bile çok fazla sorun teşkil etmemişti. Bu da megapikselden öte işlemci, sensör kalitesi ve fotoğrafın doğru çekilmesi gibi etmenlerin daha da önemli olduğunun bir göstergesi olsa gerek. (Kamera: Nikon D40, Ankara-2007)

Fotoğraf çekmeyi çok fazla bilmiyorsanız ve gerçekten bu yönde bir kariyer planlamıyor veya uğraşı vermeyecekseniz fazlaca para dökeceğiniz profesyonel makinelerden (SLR makinelerden bahsediyorum) uzak durun derim. SLR makinelerin kompakt makinelere göre elbetteki çok fazla avantajı vardır ancak kullanımının da daha zor olacağını bilmeniz gerekir. Bu şuna benzer, nasıl picassa veya lightroom gibi basit fotoğraf işleme programlarını photoshop, photoimpact gibi daha karmaşık olanlara tercih ediyorsak çoğumuz, kompakt makineleri de tercih etmek yerinde olacaktır. Bu yazıda kompakt ile SLR karşılaştırması yapmayacağım. İlerleyen zamanlarda daha detaylı bir şekilde yazmayı düşünüyorum (En azından şu an için 3-4 farklı fotoğraf makinesini sürekli kullanan birisi olarak tecrübelerimi aktarmaya çalışacağım).

Çok uzadı biliyorum. Not defterimde bulduğum bir takım veriler ile yazıyı sonlandırmak isterim. Kaç megapiksel fotoğraf makinesi ile hangi boyutta baskı alınabileceğine dair bir tablo.

3 megapiksel: 13x18 cm
4 megapiksel: 18x24 cm
5 megapiksel: 24x36 cm
6 megapiksel: 30x45 cm
8 megapiksel: 40x50 cm
10 megapiksel: 58x85 cm
12 megapiksel: 70x100 cm

Bugüne kadar 10 megapiksellik kameranızla 58x85 cm boyutunda baskı alan kaç kişi var acaba aramızda? Baskı boyutlarını raw çekersek 2 katına çıkarabileceğimizi de düşünürsek megapiksel çok da anlamlı bir değer değildir bizim için. İnternette de yayınladığımız fotoğrafların ortalama 800x600 px (yani yarım megapiksel) olduğunu düşünürsek MP savaşlarının sizi de alt etmesine izin vermeyin.

İyi akşamlar efendim...

Tekrardan Merhaba

2009-10-20T14:36:00.007+03:00

Çok uzun zaman oldu yeni birşeyler yazmayalı. Aklımda sürekli birşeyler vardı aslında. Yaz dönemi fotoğraf işleri ile bir hayli yoğun geçti, bunun yanında ev taşıma gibi sıkıntılarla da uğraştık. En sonunda bir miktar daha boş bir dönem.

3 ay önce beyaz dengesi ayarını nasıl doğru yapacağız diye bir soru sorarak fotoğrafla ilgili son yazımı yazmışım. Bunun için örnek bir fotoğraf çekip anlatacaktım. Ara çok uzun olmuş, takip eden arkadaşlar kusura bakmasın.

Aslında blog için ara vermiş de olsam e-posta adresimden bana ulaşıp soru soran arkadaşları cevapsız bırakmamaya çalıştım. Yine sorusu olan arkadaşlara cevap vermek için elimden geleni yaparım. Yarından itibaren tekrar basit anlatımlarla bildiklerimi aktarmaya çalışacağım tekrar sizlere.Bu arada koskoca yaz boyunca ne yaptığımı merak edenler var ise (bazı arkadaşlar zaten biliyorlar) onlara yaptığımız işle ilgili birkaç kare göstermek istedim. Düğün hikayesi ile ilgili daha fazla fotoğrafı ve bilgiyi web sitemizde (www.dugunhikayesi.com) ve facebook grubumuzda bulabilirsiniz.

Tekrar görüşmek dileğiyle. Işığınız bol olsun efendim...

Fotoğraf Dersi verilir (Gitar, Davul, Flüt vs dersine karşılık)

2009-08-11T16:02:00.005+03:00

Böyle birşey yapmaya karar verdim. İsteyene fotoğraf dersi vereceğim. Ankara'da özellikle Eryaman veya Batıkent civarında olması tercih sebebimdir. Bunu ücret karşılığı değil de elektro gitar dersi veya başka bir müzik enstrümanı dersi karşılığında yapmak istiyorum :) Ayça bana erken doğumgünü hediyesi bir elektro gitar aldı ve ben de çok fazla haşır neşirim kendisiyle bu aralar.

Başka bir müzik enstrümanı da olabilmesinin sebebi Ayça da bir müzik aletine başlayacak ama tam olarak karar veremedi henüz :) Belki bir ders karşılığı hangi aleti alacağına karar verir (Davula yani bateriye ilgisi var gibi ama kesin kararını da vermiş değil).

Hani olur da birisi bu yazıyı okursa sağ taraftaki e-posta adresimden bana ulaşabilir. Acelem yok, çok fazla ders alıp kafanızı şişirmeyeceğim söz. Sadece birilerinin doğru işler yapıp yapmadığımı kontrol etmesi gerekiyor gibime geliyor.

Farklı tavsiyeleri olan varsa da açığım (Örneğin grubumuzun fotoğraflarının çekilmesine karşılık ders veririm gibisinden).

Güzel teklif değil mi ama? 1 olan bilgilerimiz paylaşılınca olacak 2'şer bilgi. Para harcanıp gidiyor ne de olsa...

Herkese iyi günler dilerim

Kadın Fotoğrafçılar Grubu (Şimdilik Feysbukta)

2009-08-07T10:47:00.005+03:00

Türkiye'de kadınların da olduğu ve birşeyler yapabildiğine dair oluşumları gördükçe mutlu oluyorum. Bunun sebepleri arasında kendini ezilmiş ve birşey yapamayacakmış gibi hisseden kadınların cesaret almasının yanı sıra ayakları üzerinde durmayı başarabilecekleri kanısına varmaları isteğimdir herhalde. Bunu okuyanlar şimdi "Ne yani biz kendi ayaklarımız üzerinde duramaz mıyız?" gibisinden tepkiler vermesinler. Siz zaten bu satırları okuyacak kadar özgür, internete girebilen, muhtemelen bir iş veya hobi sahibi insanlarsınız ve gerçekten ülkemde azınlıktasınız.

Yine uzattım :) Geveze adam halleri işte. Fotoğrafla ilgilenen her kadının katılabileceği bir grup. Sizin de bir feysbuk (facebook) hesabınız varsa burayı tıklayarak grubun sayfasına ulaşabilir ve katılabilirsiniz.

Nasılsınız? (Fotoğraf forumları)

2009-08-04T09:39:00.005+03:00

Forum sayfalarının fotoğrafçılıkla ilgili bölümlerini ve fotoğrafçılıkla ilgili sitelerin forumlarını okumak çok öncelerden beri benim için bir alışkanlık şeklinde. Uzun bir zaman önce fazlaca tartışıyorum ve canımı sıkıyorum diye bir siteden üyeliğimi silerek kaçmıştım. Şimdilerde forumları okurken genelde giriş yapmadan göz atıp gülüyorum. İçimden yazmak, cevap vermek, yanlışsınız diyebilmek geçiyor ama yapamıyorum işte, sözüm var :)

Önemli bir soru veya sorun görür de cevap bulunamadığını farkedersem kısa yoldan özel mesaj atmayı tercih ediyorum. Yeter ki forumlarda adım çıkmasın gibisinden. Konular çok fazla uzayabiliyor çünkü.

Gün geçmiyor ki "resim mi fotoğraf mı?" "nikon mu canon mu?" "fotoğraf sanat mı değil mi?" hakkında hararetli tartışmalar çıkmasın. Hatta bazen entel takılma çabasındaki arkadaşlar "Bu bir fotoğraftır, resim değildir. Resim çizilir." gibisinden laflar ederler. Çok bildikleri içindir kendilerine göre.

Bugün en sonunda dayanamadım. Dedim birşeyler yazayım ama forumlara yazmama gibi bir alışkanlık takındığıma göre artık fotonomiden bir girdi oluşturur yazarım dedim. İçimi dökmem lazım ama :)

Fotoğrafa resim demek yanlış değilse resime de fotoğraf denilebilirmiş yani birbirinin yerine kullanılabilirmiş. Bu şartlar altında bir ressama gidip "Ne güzel fotoğraf" demenin abesliğinden bahsetmiş arkadaş. Yani fotoğraf fotoğrafmış, resim resimmiş.

Eğitim sistemimizin bizi sadece 180 küsür dakikalık sınava hazırladığının ve bize birşeyler vermediğinin kanıtlarından birisidir bu. Çıkarıma bakar mısınız? Bilimsel kanıt sunuyor. O buysa bu da budur gibisinden.

Türk Dil Kurumu Güncel Türkçe Sözlük'ten alıntı:

resim -smi
isim Arapça resm

3 . Fotoğraf:
"Güzel İnebolu kızı, duvara yapıştırılan Gazi'nin resmine uzun uzun baktı."- A. Gündüz.

Ben de fotoğrafa fotoğraf denmesi taraftarıyım ancak resim dersen eğer kıyametler kopmaz, bunun için savaş vermek gerekmez. TDK zaten resmin 3. anlamı olarak fotoğrafı vermiştir. İşin daha da komiği, şimdi arkadaşın çıkarımına gidiyoruz. Resmin 5. anlamı törendir. Hani resmigeçit (geçit töreni anlamına gelir, yanlış anlaşılmasın. Devletle ilgili anlamındaki resmî değildir bu) yaparız ya bazı günlerde. Bu şartlar altında bu kelimenin doğruluğu kesin ise bir ressama gidip resmine "Aa ne güzel tören" diyebiliriz :) Lütfen törene resim demeyelim, tören diyelim kampanyası başlatmalı sanırım :)

İşlerimiz bir miktar yoğundu bu aralar. Düğün hikayeleri fazlaca hareketli geçti. Yeni oyuncağım olan gitarla da fazlaca meşgulüm sanırım. Blog takipçilerini ihmal etmiş oldum. Zaten birçok kişi tatilde, bizim de bir tatile ihtiyacımız var artık. Yine bir fotoğrafla hoşçakalın diyorum efendim. Herkese iyi günler, bol fotoğraf çekmeler ve hayatı resmetmeler dilerim.
Yüzleri boyalı çocuklar. (2009-Ankara Kalesi)

Bir fıkra ve Ülkü Tamer'den Ara Güler ile ilgili bir anı

2009-07-15T19:15:00.009+03:00

Bugün Mine Abla gönderdi bu fıkrayı bana. Beğendiğim için paylaşmak istedim. Mine Tuncer AFAD'ın (Adana Fotoğraf Amatörleri Derneği) başkan yardımcısı ve çok sevdiğim ve saydığım bir fotoğrafçı. Fotograflar.net fotokonkur ve fotokritikte fotoğraflarından örnekler var. Ayrıca fotono1 ve fotopyamag'da da minetuncer kullanıcı adı ile bulabilirsiniz.

Bir profesyonel fotoğrafçıyı yemeğe davet etmişler... Yemek sırasında çektiği birkaç fotoğrafı ertesi gün jest olsun diye evin hanımına hediye olarak getirmiş fotoğrafçı..

evin hanımı:

-“Çok güzel fotoğraflar bunlar..” demiş

-“Kameranız çok iyi olmalı..”

Fotoğrafçı:

-“Sizinde dün geceki yemekleriniz harikaydı.. Sizin de tencereleriniz harika olmalı!..”

-----------***-----------***-----------***-----------***-----------***-----------

Bu yazı da Ülkü Tamer'in 2005'in ağustosunda radikal gazetesinde yayınlanan yazısından. Yazının orjinaline buradan ulaşabilirsiniz.

Bir gelişinde yine heyecanlıydı. Ama sinirliydi bu kere. "Yahu," dedi, "boyuna soruyorlar, 'sen ne marka fotoğraf makinesi kullanıyorsun?' diye. Fotoğraf, makineyle mi çekilir! Şimdi en gelişmiş elektrikli daktilo bende olsa, en iyi romanları ben mi yazarım!"

Azıcık sakinleştikten sonra ekledi:

"Ben singer dikiş makinesiyle bile fotoğraf çekerim!"

Çaylarımızı içerken keyfi yerine gelmişti.

"Bir sürü herif var," dedi. "Alıyorlar ellerine makineleri, düşüyorlar Anadolu yollarına. 'Aman aman, dur, bir inek gördüm.' Durduruyorlar arabayı, şip-şak, ineğin fotoğrafını çekiyorlar. Sonra yola devam. 'Aman aman, dur, bir harmanyeri gördüm.' Şip-şak, harmanyerinin fotoğrafı. Yola devam. 'Aman aman, dur, bir çoban gördüm.' Yahu, ben o çobanın fotoğrafını çekmek için onunla dost olmalıyım, beraber yemek yemeliyim, bir gece çadırında kalmalıyım. Ancak ondan sonra fotoğrafını çekebilirim."

-----------***-----------***-----------***-----------***-----------***-----------

İnsanın hem özgüvenini yerine getirebilecek hem de kırabilecek türden iki yazı. Umarım yaz günleriniz güzel geçiyordur. Herkese iyi günler dilerim.Filmli, hafif arızalı, sıradan bir makine, standart bir lens ve tarihi geçmiş negatifle çekilmiş bir fotoğraf. Nedense ben seviyorum, belki de yolculukla ilgili olduğu içindir, paylaşmak istedim. (Yok yok, benim henüz dikiş makinesi ile bile çekerim diye bir iddiam yok)

Fotoğraf Çekmek-11 (Beyaz Dengesi)

2009-07-06T12:58:00.006+03:00

Beyaz dengesi daha çok bilinen adı ile white balance ya da renk sıcaklığı. Fotoğraf Çekmek-9 başlıklı yazıda ışığın özelliklerine değinmiş ışığın şiddetinden, kontrastından, renginden kısaca bahsetmiş, keskinlik ve doygunlukla ilgili kısa açıklamalar yapmıştım.

Isıtılan bir cisim öncelikle kırmızı daha sonra sırasıyla turuncu, sarı, beyaz ve sonunda da mavi bir renk alır. Renk sıcaklığı tanımı ışık kaynağının sıcaklığı ile alakalı bir kavram değil renginin bir ölçüsüdür. Birimi derece kelvindir.

Bazı ışık kaynakları ve renk sıcaklıkları ile ilgili bilgi vermek isterim. Çeşitli kaynaklarda farklı ama birbirine yakın dereceler verilmekte. Ben referans olarak elimdeki eğitim notlarını ve nikon digital'in verilerini kullanacağım.

Işık Kaynağı_____________________________Renk Sıcaklığı (Kelvin)
Mum ışığı_______________________________1000-2000
Ampül (tungsten)__________________________2500-3000
Gün doğumu ve gün batımı___________________3500-4000
Floresan________________________________3800-4500
Elektronik flaş____________________________5000-6000
Gün ışığı________________________________5500-6500
Ortalama aydınlık bir gün____________________8000
Aydınlık bir günde gökyüzü___________________9000-10000

Değerleri farklı kaynaklarda farklı görmemiz rakamların hatalı olduğunu göstermez. Gün ışığı değişken sıcaklığa ve şiddete sahiptir. Bu yüzden renk sıcaklığı değişebilir. Yukarıdaki değerler ortalamadır.

Işık kaynağının sıcaklığı renkli fotoğrafta önem kazanmaktadır. Eğer dijital makinenizin ayarı doğru renk sıcaklığını veriyorsa veya doğru filmi kullandıysanız renkler normalde olduğu gibi çıkacaktır. Yanlış ayarlarda fotoğrafınızdaki renkler daha sıcak veya daha soğuk çıkarlar.

Fotoğraf örneklerinde de göründüğü gibi renk bozulmaları bizi çoğu zaman hoşnut etmez. Ancak bazen sarımtırak mum ışığı rengi çekimimizin konusuna uygun olabilir. Ya da masmavi ağaçlar ve bir manzara istiyor olabiliriz. Bu durumda yapmanız gereken şey de wb ayarlarınızla oynayarak (veya sonradan photoshop ile wb ayarınıza müdahele ederek) istediğiniz tonları yakalamaktır.

İki kopya vereyim. Mavi manzara görüntüleri için daha düşük değerlerde (örneğin fluorescent) bir beyaz dengesi ayarı seçebilirsiniz. Mum ışığının kırmızımsı rengi için de beyaz dengesi ayarınız gün ışığında kalsın ve çekiminizi yapın, nasıl? Gayet sıcak bir görüntü elde ettik değil mi? (Ya da hiç ellemeyin, dijital makineler zaten kapalı ortamlarda genelde beyaz dengesini yanlış hesaplarlar).

Peki doğru değerleri nasıl bulacağız? Fotoğraf Çekmek-12 başlıklı yazımızda görüşmek üzere...

Örnekte renk sıcaklığının doğru değeri 4300'dür. Yağmurdan sonra hafif kapalı bir gökyüzünde çekilmiştir. WB değerini daha sonradan 2300 ve 6300 yaptığımızda renklerdeki sapmalar açıkça ortaya çıkıyor değil mi? (2008-Serik/Antalya)

Geleneksel ve Dijital Fotoğrafçılık Hakkında

2009-07-03T15:24:00.004+03:00

Bir yazıyı yazmadan önce genelde internette bir miktar araştırma yaparım. Konu ile ilgili önceden verilmiş bir bilgi var mı, ne tür bilgiler vermişler gibisinden göz gezdiririm. Amacım aynı noktalara çok fazla değinmeden merak edilenleri ele almaya çalışmaktır aslında.

İşte tam bu noktada beyaz ayarı, beyaz dengesi, white balance gibi aramaları yaptıktan sonra sağlıklı sonuçlara ulaşamadım (Sıradaki yazının da beyaz dengesi yani renk sıcaklığı ile alakalı olduğu ortaya çıkmış oluyor sanırım). Birçok kişi bu beyaz dengesi denilen konunun dijital fotoğrafçılıkla beraber hayatımıza giren bir konu olduğunu zannediyor. Bunun üzerine , diğer konularla da ilgili bir miktar daha araştırma yaptım ki birçok kişi fotoğrafçılığın unsurlarını dijital unsurlar zannederek bilgiler veriyor. Bu yanlış bilgileri de insanlar doğru kabul ederek okuyor malesef.

Ben de bu yüzden hemen söyleyeyim, ne ISO ayarı (ASA yani ışığa duyarlılık) ne de WB denilen unsurlar dijital fotoğrafla beraber girmemiştir hayatımıza. Dijital fotoğrafçılık temellerini geleneksel fotoğrafçılıktan alır ve bu nereden baksanız 200 yıllık (hatta çok çok daha uzun) bir süreçtir. Mantık ve temel aynıdır kısacası. Geleneksel fotoğrafçılık ile dijital fotoğrafçılık arasındaki en önemli fark film yerine dijital alıcılar (sensör) kullanılması ve karanlık odanın yerini şimdilerde aydınlık oda denilen bilgisayar ve programların almasıdır (Yani photoshop, picasa, adobe lightroom, photo impact vs).

Fotoğrafın oluşma mantığı aslında şudur. Bir mercekten veya delikten geçerek karanlık bir kutu içerisindeki ışığa duyarlı madde üzerinde görüntü oluşturma fotoğraftır yani ışıkla çizmektir. Merceğimiz hala aynı mercek, kutumuz aynı kutudur. Işığa duyarlı maddemiz ise teknoloji ile beraber film (gümüş tuzu kaplı plastik şerit) yerine sensör (algılayıcı) olmuştur.

Hepinize iyi haftasonları dilerim. Ice Age 3 sinemalarda, kaçırmayın :)Yüksek ISO'nun dijital makinelerde kumlu görüntü vermesi gibi yüksek ASA filmler de geleneksel fotoğrafçılıkta daha kumlu/grenli görüntü oluşmasına sebep oluyordu. (Kamera: Pentax ME Super * Lens: Pentax SMC-M 50mm f/1.7 * Film: Ilford HP5 Plus -400 ASA- * 2007-İstanbul)

Dijital Dersler-11 (Raw ve Jpeg Farkı)

2009-06-30T11:35:00.007+03:00

Dijital ders mi desem fotoğraf dersi mi desem kararsız kaldım. Artık fotoğraflarımız çoğunlukla dijital teknoloji üzerinde olduğu için dosya formatları genel olarak fotoğraf ile ilgili denebilir.

Yine sıkça merak edilen bir konu. Raw dosya formatı nedir? Jpeg'ten farkı nedir? Raw fotoğraf çekmek bize ne gibi avantajlar ve dezavantajlar sağlar? Ben hangi dosya sistemini kullanıyorum? Bu soruların hepsine bu yazımızda cevap bulmaya çalışacağız.

Raw uzantılı fotoğraf dosyaları işlenmemiş fotoğraf formunu belirtir. Dosya uzantısı nikon için nef, diğer makineler için de değişme olasılığı var ama genel olarak raw yani ham adını veriyoruz. Raw dosyaları windows fotoğraf görüntüleyicisi ile görme imkanımız malesef yok. Eklentisi varsa da ben bilmiyorum. Yani jpeg dosyalar gibi üzerine çift tıklayınca hemencecik bilgisayar ekranımızda göremiyoruz. Ben ulead instant viewer ve picasa fotoğraf görüntüleyicisini kullanıyorum. Önceden ACDsee de kullanmıştım ama uzun bir süredir bilgisayarımda yüklü değil.Yukarıdaki şekildeki menü sadece raw formatta çektiğiniz fotoğraflarınızı açarken karşınıza gelecektir. Kullanımı basit ve hoş olan bu iş için Adobe firmasına ne kadar teşekkür etsek azdır elbette :) Ayrıca her fotoğraf makinesi üreticisinin kameranız ile birlikte verilen cd'sinde kendisine ait bir raw yazılımı vardır. Bunların da genelde kullanımı basit ve çok işe yarardır.

***Avantaj*** Raw dosyalar jpeg dosyalara göre bir miktar büyük oluyorlar sıkıştırılmadığından dolayı. Örneğin bu yusufçuk fotoğrafını raw+jpeg fine formatta çekmiştim (yani raw+en yüksek kalite jpeg). Buna rağmen jpg dosya boyutum 3.29 MB iken aynı fotoğrafın raw dosyası 7.55 MB.

***Avantaj*** Jpeg dosyalar kameranız tarafından kaydedilirken kameranızdaki ayarlara göre keskinlik, kontrast, doygunluk ve beyaz ayarları ile bir miktar sıkıştırılıp kaydedilir. Raw dosyalar ise fotoğrafın çekildiği andaki gibidir. Daha sonra bu dosyayı Adobe Photoshop ile (Adobe Camera Raw eklentisi olmalı) açarak bu ayarlara müdahele etme şansınız bulunur.

***Avantaj*** Raw çekimlerinizde beyaz ayarının (white balance) hatalı olması birşey ifade etmez. Şekildeki açılan raw işleme menüsünde beyaz ayarını kendiniz tekrar yapabilirsiniz.

***Avantaj*** Raw çekimlerde 1 stop kadar (yani 1 pozlama değeri kadar) pozlama telafilerinde sorun çıkmaz. Kısacası fotoğraf işleme programları ile yaptığınız parlaklık ayarları fotoğrafın kalitesine etki ederken raw işleme de 1 stop (hatta kimisine göre 2 stop) telafi şansınız olur.

***Avantaj*** Bir kısmı bir miktar karanlık, bir kısmı bir miktar aydınlık fotoğraflarınızı 2 ayrı fotoğraf olarak kaydetme ve daha sonra üst üste ekleyerek çalışma ihtimaliniz ve fotoğrafa müdahele ihtimaliniz vardır (İleride bahsedeceğim).

***Avantaj*** Raw fotoğraflar adobe camera raw ile işlenirken yaklaşık 2.5 kat büyüme olanağı verir. Yani şekildeki 10.0 megapiksellik fotoğrafımı 25.3 megapiksele sorunsuz şekilde büyütebilirim.

***Avantaj*** Raw dosyasını hiçbir şekilde değiştiremezsiniz. Yaptığınız işlemler aynı dosya adı ile xmp uzantılı başka bir dosyaya kaydedilir. Yani yanlışlıkla fotoğrafı kaybetme şansınız yoktur. Ayrıca hukuki bir durumda fotoğrafın size ait olduğunu ispatlamanın en kolay yolu elinizde fotoğrafın raw yani ham halinin bulunmasıdır. Raw dosya formatını fotoğrafın negatifi, jpeg'i ise baskısı gibi düşünebiliriz.

***Dezavantaj*** Dosyaların büyük olması daha iyi bilgisayara sahip olmanız gerektiği anlamına gelir. Çünkü büyük dosyaları işlerken bilgisayarınız ister istemez daha yavaş işlem yapacaktır.

***Dezavantaj*** Hafıza kartınız jpeg çektiğiniz fotoğrafların yarısı kadar fotoğraf alacağı için yedek hafıza kartlarına ihtiyacınız muhtemelen olacaktır. Bunun yanısıra bilgisayarınızda da çok yer kaplayacağı için yedek bir harici disk ihtiyacı da ortaya çıkar.

***Dezavantaj*** Seri çekimlerde raw fotoğraflar büyük boylarından dolayı önbellekte fazladan yer kaplayıp uzun kayıt süresi gerektirirler. Yani deklanşöre basmanıza rağmen makineniz size "Saving..." uyarısı verip kareyi kaçırmanıza sebep verebilir.

Ben fotoğraflarımı genelde raw+jpeg formatta çekmeyi tercih ediyorum. Jpeg dosyaları incelemem, gözlemem ve dijital ortamlarda yayınlayacağım zaman işlemem kolay oluyor. Fotoğraflarımı baskıya vereceğimde ise raw üzerinde çalışıyorum. Bazen jpeg dosyalar tahmin ettiğimden daha güzel olabildiği için raw dosyalara hiç bulaşmıyorum hatta. Bu bana seçenek bırakıyor.

Uzun soluklu gezilere çıkarken eğer bellek kartlarımın yetmeme ihtimalini düşünürsem fotoğraflarımı jpeg fine formatta çekiyorum. Kimi zamansa raw+jpeg basic (temel) kullanıyorum.

Hızlı olması gereken ve hiçbirşeyi kaçırmamın gerektiğini düşündüğüm çekimlerde çoğu zaman raw çekimleri tercih etmiyorum. Özellikle düğün hikayesi çekimlerinde jpg çekmek hem hız, hem kartta fazladan fotoğraf alanı, hem işleme kolaylığı hem de daha sonra fotoğrafları teslim ederken kolaylık sağlıyor (Size fotoğraf çektirmek için gelmiş birisine raw dosyanızı vererek al sen bunu işle, sonra da feysbukuna avatar yaparsın diyemezsin doğal olarak. Bine yakın raw fotoğrafı da birkaç gün içerisinde işleyip jpeg dosyaya çevirmek neredeyse imkansızdır).

Herkese iyi günler dilerim.

Dijital Dersler-10 (Foto Kolaj, Baskı ve Ayça'nın Doğumgünü)

2009-06-29T10:17:00.006+03:00

Hem dijital ders hem de doğumgünü kutlaması bir arada, şampuan ve saç kremi misali :)

Dün (28 Haziran) sevgili eşim Ayça'nın doğumgünüydü. Ona el yapımı birşeyler vermek istedim. Çok fazla örgü, boncuk vs gibi yeteneklerin sahibi olmadığımdan dolayı yarı el yapımı olan ve en azından becerebileceğim birşey. Tabii ki fotoğrafla alakalı... Bir dijital kolaj :)

28 Haziran aynı zamanda bizim düğün tarihimiz. Aslında 10 Mayıs'ta evlendik ama ardından bir de memlekette düğün yaptık ve çifte kavrulmuş oldu. Mayıs ayında yoğunluktan dolayı pek de birşey yapamamıştım. Bu yüzden iki tane kolaj yapmak istedim.

Bir önceki dijital derste foto kolajı photo impact ile nasıl yapacağımızı anlatmıştım. Mantığın photoshop ile aynı olduğunu söylemiştim. Peki bu yazıdaki kolajları nasıl yaptık?

Öncelikle 55x40cm boyutlarında bastırmaya karar verdim. Bunun için yeni ve arka planı siyah olan 300dpi çözünürlükte boş bir sayfa açtım. 55x40cm boyut piksel olarak 300dpi çözünürlükte 6496x4724 eder (Yani 30 milyon piksel). Bu da bilgisayarınızı zorlayabilir. Bu yüzden isterseniz boyutu oranlı olarak ayarlayıp, yani 27.5x20cm yapıp çalışabilirsiniz. Ya da 300dpi yerine daha düşük (200dpi veya 150dpi) tercih ederek çalışma yapabilirsiniz. Baskıda çok büyük sorunlar vermeyecektir.

Bu siyah çerçeveye hareket katması için içine beyaz bir dikdörtgen çizdim (Soldaki menünüzde yani toolbox'ta 4. sırada). Çizdiğim dikdörtgeni sayfayı ortalattıktan sonra boyutunu ayarlayıp altta bir miktar boşluk bıraktım (birşeyler yazmak için). Ardından da bir önceki derstekine benzer şekillerde fotoğrafları dosyama ekledim.

Bir kolajın kuralı yoktur. Tamamen sizin yaratıcılığınıza ve hayal gücünüze kalmıştır. Baskı ile ilgili söylenebilecek sözüm ise küçük boyutta çektiğiniz bir fotoğrafı büyük baskı almaya çalışmayın yoksa tatmin edici olmayacaktır. Bütün fotoğraflarınızı da baskıda görmenizi tavsiye ederim (En azından beğendiklerinizi). Çünkü baskı, bu kadar uğraş verip çektiğiniz fotoğrafınızın meyvesi gibidir. Elinizdeki kağıdın üzerinde kendinize ait bir fotoğrafı görmek, bilgisayar ekranından bakmaktan kat kat daha fazla haz verici oluyor inanın.

Yazıyı fazlaca uzatmamak için şekil çizimleri ve fotoğrafları transparan yapma gibi detaylara şimdilik girmiyorum. Bunların hepsini ayrı ayrı ileride ele alacağım.Birkaç işe yarar özellik:
Dosyaya eklediğimiz yeni bir nesnenin yerini belirlemek: Nesnenin üzerinde sağ tık, açılan menüde align. Ardından; top (üste yaslar), bottom (alta yaslar), left (sola yaslar), right (sağa yaslar), center vertically (üst-alt arasında ortalar), center horizontally (sağ sol arasında ortalar), center both (ortalar).

Nesnenin diğer nesneler ile konumunu (altında veya üstünde olması) belirlemek: Nesnenin üzerine sağ tık, açılan menüde arrange. Bring forward (bir sıra yukarı), send backward (bir sıra alta) bring to front (en üste), send to back (en alta). Bu özellik ne işe yarar ki dediğinizi duyar gibi oldum. Örneğin üstteki kolajda çapraz duran üst sağdaki iki fotoğraf hemen altındaki fotoğrafların üzerinde duruyor. İşte bu işe yarar (Alta veya üste almaya).

Hepinize iyi haftalar dilerim ve tekrardan iyi ki doğmuşsun Ayça...

Dijital Fotoğrafçının El Kitabı -Scott Kelby-

2009-06-28T21:58:00.004+03:00

Eğer fotoğraf çekmeyi çok seviyorum, iyi fotoğraflar da çekmek istiyorum ama fotoğrafçılıkla ilgili bilgiler arasında boğulmak istemiyorum diyorsanız bu kitap tam size göre. Kitap olabildiğince sade ve esprili bir dilde fotoğrafçılıkla ilgili temel bilgilere yer veriyor. Kitapta teknik bilgi yok diyebiliriz. Aslında size şunu şu yüzden şöyle yapın denmiyor. Nedenden daha çok sonuca yer verilmiş ve ne yapmanız gerektiği anlatılmış.

Kitap sayfa sayfa ayrı başlıklara yer verdiği için okunması çok kolay. Ben şahsen 1 gün içerisinde okudum ve hoşuma giden noktaları oldu. Ancak birşeyin neden öyle olduğunu bilmek gibi bir takıntım olduğundan dolayı bu kitap bana göre değil diyebilirim. Yine de hakkını yememek gerekir ki birçok konuda çok güzel ipuçları veriyor. Örneğin manzara fotoğraflarını çekmeniz gereken saatleri bile yazmış Scott Kelby kitabında.

Kitabın ana başlıkları şunlar:
1- Net fotoğraflar için profesyonel ipuçları
2- Çiçekleri profesyonelce çekin
3- Profesyonel kalitede düğün fotoğrafları
4- Profesyoneller gibi manzara çekmek
5- Profesyoneller gibi spor fotoğrafçılığı
6- Profesyonelce portre fotoğrafçılığı
7- Sorunları profesyonelce atlatmak
8- Dijital ortamın profesyonel kullanımı
9- Profesyonel seyahat ve şehir hayatı fotoğrafları
10- Profesyonel baskı ve işe yarar diğer şeyler
11- "O kareyi" çektiren fotoğraf reçeteleri

Scott Kelby birçok kişi tarafından bir photoshop ustası olarak kabul edilir. Web sitesinde de faydalı bilgilere yer verir. Sitesine girip biraz mıncıklamak için buyrun adresi.

---------***---------***---------

Bugün Ayça Hanım'ın doğumgünü. Ben bu tip durumlarda bir miktar geriden gidiyorum genelde biliyorsunuz. Geç olmadan doğumgününü kutlamak istedim. İyi ki doğdun Ayçam... Nice mutlu yıllara...

Ve hayat bazen acımasız olabilirken...

2009-06-24T15:48:00.006+03:00

Tam da bloga yazı yazmaktaydım telefon geldiğinde, hem müsait bir günüm hem de derslerle ilgili aklıma konu gelmişti devam edebilmek için.

A: Ya Serhat bizim K. var ya
S: Ee kanka ne olmuş? Kötü birşey mi var?
A: Hastanede de. Ben de hasbelkader öğrendim, yanından dönüyorum.
S: Aman abi, hastanede olsun. Hayırdır? Kötü birşey mi? Ne oldu lan söylesene... (Aman hastanede olsun lafını yanlış anlamayın, bazen o hastanenin morgundan haber geliyor)
A: Yav işte patlayıcı, biraz şey olmuş. Neyse yaşıyor.
S: Abi neredeydi? Güneydoğu mu? Jandarma mıydı sınıfı K.'nın ben hatırlamıyorum.
A: Mardindeydi. Tankçı.
S: Ben birşey duymadım. Haberlerde de yoktu. Zaten haberler... Nasıl olur ya hu...

.........İki taraflı sessizlik........Nutkunun tutulması........Boğazının düğümlenmesi........Laf değiştirmeye çalışmaca........

Bu vatana sayısız kol, bacak, beden verdik. Hala da vermeye devam ediyoruz. Ateş düştüğü yeri yakıyor elbette. Daha 26. yaşımda benim içime düşen ne ilk ateş bu ne de son olacağını biliyorum. Ve hala o klasik deyişle Türk ordusu dosta güven düşmana korku vermeye devam ediyor. Fazla da söze gerek yok.

(Fotoğraf: Ayça Karaoğlan - 29 Ekim 2007 Vatan Caddesi geçit töreni)

------------------

Anneler gününde ve kadınlar gününde blog alemi yıkılırken babalar gününde çeyreği kadar bile tepki olmadı sanırım. Yorumsuz :)

İstanbul güzel memleket vesselam -Kısa Büyükada Turumuz-

2009-06-22T15:20:00.012+03:00

Doğup büyüdüğüm şehir diye söylemiyorum bunu. Elinizde fotoğraf makineniz olsun, fazlaca da birşey bilmeyin fotoğrafçılık ve kameranız hakkında. Basın öylesine deklanşöre, güzel fotoğraflar veriyor. Eski tadı kalmamış tamam, ben ayrıldığımdan beri insan profili çok değişmiş amenna ama hala bir cennet misali duruyor orada. Sevgili eşimin hasretine dayanamadığımdan ve arkadaşımızın nişanı için ben de perşembe günü öğleden sonra İstanbul'a doğru yola çıktım. Amaçlarım arasında Büyükada'ya gidip fotoğraf çekmek, Hayyam'a uğrayıp biraz malzeme almak veya bakmak da vardı.

Ayça Hanım ile ada gezilerimiz fotoğraf açısından pek verimli olamıyor nedense. Her gittiğimizde ışık bize inat fotoğraf vermeyecek şekilde yansıyor, biz de arkamıza baka baka geri dönüyoruz. İşte bu geziden ufak tefek birşeyler çıkarmaya çalıştık. Bu kısır fotoğraf gezisine rağmen adanın ayrı bir yeri vardır içimde, eşime daha fazla tutulduğum günü hatırlatır. Balıktan anladığını fark ettiğimde havalara uçmuştum :)

Vapurlar artık Kabataş'tan kalkıyormuş sadece avrupa yakasında. İlk şaşkınlığım bununla başladı zaten. Vapura binip boğazın serin rüzgarını yemeyi özlemişiz. Hasta olmadığımıza dua etmemiz lazım.

Uzun uzun neler yaptığımızı anlatmak yerine daha çok fotoğraflara yer vermek isterim. Kısaca özetleyecek olursak klasik olarak dondurma yemece, kedi sevmece, biraz tepelere tırmanmaca, fotoğraf çekmeye çalışmaca, adanın ne kadar değiştiğini söyleyip eleştirmece ve geri dönmece. Dönerken de her zamanki gibi rüzgar yiyip üşümece :) Günün özeti bundan ibaret.

Bu aralar düğün hikayesi ile ve benim diğer işlerimle fazlaca vakit harcamaktayız. Bu yüzden fotoğrafla ilgili yazılar az oldu. Daha sık görüşmek dileğiyle, herkese iyi haftalar.

Dip not: İnsanlarımızın hiçbir şeye tahammülü kalmamış. Vapurun peşinde gelen martılardan bile rahatsız olup onlara yiyecek atanlara kızıyorlar. Taa Hindistan'dan ülkemi ziyarete gelmiş ve eliyle martıları besleyen adama bile tabiri caizse çemkiriyorlar. Neymiş efendim üstlerine pisliyormuş. Bu martılar size şov yapmak için gelmiyorlar ki peşinizden, 3 kuruşluk simit derdinde hayvancağızlar. Aslında martılar tam da bu insancıkların üzerlerine yaparken yakalamışım (havada hem de :p) ama burada yayınlamayayım.

Fotoritim E-Fotoğraf Dergisi

2009-06-15T14:17:00.003+03:00

Ayda bir yayınlanan ücretsiz e-fotoğraf dergisi fotoritim dolu bir içeriğe sahip. Çevremdeki tepkilere kulak verecek olursam kimisi bir fotoğraf dergisinin görsel doluluğuna sahip olduğunu düşünürken bir kısım ise daha iyi olabileceğini savunmakta.

Bütün bu görüşler bir yana siz de ayda bir kere farklı fotoğraflar ve yazılar ile vakit geçirmek isterseniz http://www.fotoritim.com/ adresini ziyaret edebilirsiniz.

Dijital Dersler-9 (Foto Kolaj)

2009-06-04T16:19:00.008+03:00

Ful'ün sorduğu diğer bir soru buydu. Fotoğraflarımı nasıl kolaj yaparım, birleştiririm? Ben yine daha çok hakim olduğum program olan Ulead Photo Impact'te anlatmayı tercih ediyorum. Mantık olarak Adobe Photoshop ile aynı çalıştığını tekrardan belirteyim.

Adım adım anlatıyorum. Taslak anlatımın kolay olmasını sağlayacaktır umarım.1- Siyah beyaz, çalışan çocuk fotoğraflarından oluşan 5 adet fotoğrafımı kolaj yapmak için seçtim. Fotoğraflarımdan 4 tanesi yatay kadraj 1 tanesi dik kadraj. Bu yüzden sağda ve solda 2 yatay, tam ortalarında da dik kadraj olmasını kafamda tasarladım. Bu fotoğrafların hepsini programa atıyorum.

2- Fotoğrafların kesme oranı 3:2 (genişlik/yükseklik oranı). Yatay olan fotoğrafların boyutlarının 600x400 olması yeterlidir diye tasarlayıp 4 yatay fotoğrafımı da küçülttüm. (Nasıl?)

3- Kolajda kenarlarda bir miktar boşluk kalsa iyi olur. Yatay olan fotoğrafların ikisinin üst üste toplamı 400+400=800 piksel eder. 20 üstten, 20 aralarında, 20 de ortalarında boşluk bırakmaya karar veriyorum. Böylece yeni oluşturacağımız kolajın yüksekliğinin 860 piksel olacağı ortaya çıkıyor.

4- Dik kadraj fotoğrafımı da 820 piksel yükselik olacak şekilde küçültüyorum. (Alttan ve üstten 20 piksel boşluk kalması için). Yüksekliği 820 yapınca genişliğim 547 oldu. (820/3x2=547 ediyor, hesap yapmanıza gerek yok. Program küçültme sırasında oranları koruyor).

5- Bu aşamada genişliği hesaplayalım. 20+600+20+547+20+600+20= 1827

6- Şimdi de üstteki File menüsünden New---> New Image veya Ctrl+N tuşu veya File menüsünün hemen altındaki beyaz sayfaya basıp yeni dosya oluşturuyorum ve karşıma şöyle bir menü geliyor (Alttaki görüntüyü büyütüp bakmanızı tavsiye ederim). 1827x860 boyutunda bir dosya açıyorum.7- Karşımızda yepyeni beyaz bir sayfa var :) Oraya hemen ilk fotoğrafı atayım. Fotoğrafın üzerinde sağ tıkladıktan sonra All işlemini yapıyorum ya da kısaca ctrl+a ile yapabilirsiniz. Bu hepsini seç anlamına geliyor. Sonra da yine sağ tıklayıp copy veya ctrl+c ile dosyanızı kopyalayın. Ardından yeni açtığınız dosyanın üzerine getirip sağ tık ile paste veya ctrl+v yapın. Fotoğrafımız boş dosyaya geçecektir. Her fotoğraf için bu işlemi tekrarlıyorum.

8- Şimdi o 5 fotoğrafı yerleştiriyorum. Bunun için 2 ihtimalim var:
I- Göz kararı yerleştirmek
II- Layer Manager kullanmak (Easy palettenin hemen altında, üzerini çift tıklayın veya mouse ile sürükleyin yukarı doğru açılır)

Layer manager kullanarak az önceki yaptığım hesapları kullanarak hepsini rahatça istediğim yerlere yerleştirebilirim. Daha sonra anlatmaya çalışacağım bu fonksiyondan kısaca bahsedeyim. X sol kenardan uzaklığı Y üst kenardan uzaklığı ifade eder (Görüntünüzün veya objenizin sol üst köşesinin uzaklığına göre hesaplanır). Böylece ilk fotoğrafı düşündüğüm gibi soldan 20 üstten 20 piksel uzaklığa kolayca yerleştiririm.
Yerleştirdikten sonra karşımıza kolajımız çıkmış olur. İsterseniz üst üste koyarak, isterseniz çapraz yerleştirerek, isterseniz fon rengini farklı seçerek, isterseniz değişik çerçevelerle, tamamen sizin yaratıcılığınız ölçüsünde birleştirmeler yapabilir, üzerine yazı veya farklı görüntüler ekleyebilirsiniz.

Herkese iyi günler efendim.

Fotoğrafya

2009-06-03T10:37:00.006+03:00

1997'den beri yayına devam eden Türkiye'nin ilk sanal fotoğraf dergisi fotoğrafya 13. yılında da hizmet vermeye devam ediyor. İşlerini büyük bir titizlikle yapan ekip her türlü yayında, yazıda ve görselde gerekli izinleri alıyor ve araştırmaları detaylı bir şekilde yapıyor. Tabiri caizse bu ince eleyip sık dokumaları yüzünden sık sık yeni sayı çıkarmaktansa daha seyrek ama daha yüksek kalitede yayınlara yer vermeye çalışıyorlar. Şu anda 21 sayıya ulaşan derginin 22. sayısı eli kulağında.

Tamamen magazin boyutunda olmadığı için faydalı bilgiler, fotoğrafla ilgili anlatımlar ve yazılar içeren dergi arada bir aklınıza takılanları araştırmak için de işe yararlı olabilir. Tasarımı sade ve kullanışlı bir web sitesine sahip. Ayrıca okumak için üye olmanıza veya para ödemenize gerek yok.

Web Adresi: http://www.fotografya.gen.tr

Dijital Dersler-8 (Çerçeve Yapmak)

2009-05-27T10:01:00.011+03:00

Ful Yaprakları'nın sorusu üzerine bu konuda yazıyorum. Bu konu sorulardan 2 tanesinin cevabı olacak. Soru 1: Fotoğrafların kenarlarını nasıl yuvarlak yaparız? Soru 2: Fotoğraf çerçevesine polaroid görüntüsünü nasıl veririz? (Diğer sorularına da en kısa zamanda cevap vereceğim aklım erdiğince)

Dijital konusunda 8. yazıya geldik ve bu yazımızda Photoshop fazlaca yok malesef :) Photoimpact programının çerçeve yapmadaki kolaylığının daha çok cezbedeceğini düşünüyorum.

Photoshop'ta çerçeve yapmak için Image menüsündeki Canvas Size ile fotoğrafınızın çevresine çerçeve atabilirsiniz. Ulead Photo Impact ise bize bu konuda daha kolay işlem yapma ve hazır şablonlar şansı vermektedir.Hemen anlatmaya başlıyorum: Fotoğrafımızı açtık. Fotoğrafı muhtemelen internette (blogda, paylaşım sitesinde vs.) kullanacağımız için küçültüyorum (Nasıl?). Hazır çerçeve şablonlarımız sağdaki EasyPalette'de Photo Frame'de bulunmakta. Photo Frame'i seçtiğinizde hemen sağda çerçeve modellerini göreceksiniz. Çift tıklayarak istediğiniz çerçeveyi uygulayabilir veya farenizin sağ tuşu ile çerçeveyi tıklayıp "Modify Properties and Apply" seçip çerçevenizin renk, gölge gibi ayarlarında değişiklik yapabilirsiniz. Yahut kendi çerçevemizi yapmak için Shift+F'ye basarak direkt çerçeve menüsünü açabilirsiniz.Üstteki görüntüdeki kırmızı yuvarlaklarla belirtilen alanların ne işe yaradığını yazalım (Modify Properties and Apply yaptıktan sonra veya Shift+F yaptıktan sonra açılan penceremiz bu).

A- Çerçeve stili (2 boyutlu, 3 boyutlu, klasik gibi 5 seçeneğiniz var)
B- Genişlik ve çerçevenin içten mi yoksa dıştan mı olacağı. Outward (dış) seçersek görüntümüz değişmez, çerçeve eklenir. Inward (iç) seçersek çerçeve görüntümüzün üzerine atılır.
C- Çerçevenin Rengi: Çift renk yapabilir veya sevdiğiniz bir dokuyu çerçevenizde kullanabilirsiniz.
D- Çerçevenin şekli
E- Gölge ve Kanvas. Kanvas denilen şey, fotoğrafların veya resimlerin çevresinde bulunan, görüntünün dışındaki boş kısma denir. Paspartu olarak da adlandırılır. Tuval de diyebilirsiniz.

Artık hazır şablonları kullanabilir veya üzerinde değişiklikler yapabiliriz. Hatta sizin yaratacılığınız seviyesinde yeni çerçeveler de üretebilirsiniz.

Soruların cevabını verelim şimdi;

Fotoğrafın kenarlarını yuvarlak yapmak:
*** 2D 14, 2D 15 ve 2D 16 numaralı çerçevelerimiz yuvarlak kenarlı çerçeveler. Bunları çift tıklayarak veya ufak değişikliklerle kenarları yuvarlak yapabiliriz.
*** Bir üstteki şekildeki D harfi ile işaretlenen kırmızıdaki Inner Shape veya Outer Shape'i tıklıyoruz. Örneğin B06 (kenarları) yuvarlak olan bir şekli seçiyoruz. Oluyor çerçevemiz yuvarlak kenarlı.

Fotoğrafa polaroid görüntüsü vermek:
*** Shift+F yapıyoruz. Şekildeki kırmızı A'nın üzerindeki işareti kaldırıyoruz. E'deki canvası işaretleyip options'a basıyoruz. Karşımıza left-right-top-bottom yazan 4 tane hane ve değer çıkıyor (Alttaki şekil). Sağdaki kilidi açıp bottom yazanın karşısındaki haneyi diğerlerinden biraz daha fazla yapıyoruz. Yani fotoğrafın sol, sağ ve üst kenarları eşit kalınlıkta, alt kenarı biraz daha fazla oluyor. Buyrun size polaroid görüntüsü :)
*** 2D 5 ve 2D 7 numaralı çerçeveler de basitçe bize polaroid tarzı çerçeve verirler.Her türlü sorunuza elimden geldiğince cevap vermeye çalışıyorum. Eğer sizin de bir sorunuz veya merak ettiğiniz birşey varsa hiç çekinmeden yorum olarak yazabilir veya e-posta gönderebilirsiniz.

Birkaç örnek fotoğraf ile yazıyı sonlandırırken hepinize iyi günler dilerim.2D 14 numaralı çerçevenin canvası beyaz yapılıp uygulandığında üstteki fotoğraf gibi oluyor (2008-Düzce).
Edge 26 isimli çerçevenin canvas rengi değiştirilip uygulandı (Fotoğraf: Deha DARENDELİ)
2D 7 numaralı çerçevede inner shape B06 yapılarak uygulandı (Fotoğraf: Ayça KARAOĞLAN)

Fotoğraf Çekmek-10 (Evde Gün Işığını Kullanmak)

2009-05-25T13:59:00.005+03:00

Bir süredir fotoğraf derslerine ara vermiştim. Bu konuda basit ama etkili bir konuya değinmek istedim.

Hepimiz evimizde vakit geçiriyoruz ve sevdiklerimizin fotoğraflarını çekerken bir miktar daha hoş olmasını istiyoruz. Evimize stüdyo kurmayacağımıza göre (ki en büyük stüdyo dünya, en büyük ışık kaynağı da güneştir) bedava ve daha orjinal olan stüdyomuzu nasıl kullanacağımızı bilmemiz gerekir (Yani bulunduğumuz ortamı).

Herkesin evinde ışık giren bir pencere vardır. Hele ki bu pencereden ışık süzülerek giriyorsa her türlü çekimimiz için ideal bir ortam oluşturur. Gerek evde ürettiğiniz el işleri, yiyecekler, evdeki objeler gerekse portre çalışmalarımızı bir pencere kenarında yapabiliriz.
İlk fotoğrafta ölçümün karenin hangi noktasına göre yapıldığı ve ışığın yönü görülmekte. Fotoğrafın fazlaca parlak olmasını istemediğim için az pozlayarak (yani enstantane [S] değerini yükselterek) aydınlık yerleri normal pozlanmış, normal pozlanacak yerleri de karanlık hale getirerek arkadaki kitaplık ve elektrik anahtarı (düğme) gibi fazlalıklardan da kurtulmuş oluyoruz. Ayrıca yüzün bir tarafının ve saçların hafif parlak kalan bölgenin de karanlık olması fotoğrafı daha ilgi çekici hale getiriyor (Fotoğraf akşam üstü camdan süzülen ışıkta çekilmiştir).Bu da eğer fotoğrafı genel ölçümle veya otomatik pozlasaydık nasıl olacağının örneği. Fotoğrafın ilgi çekiciliği azalmış, birçok gereksiz detay karede ve fazla pozlamadan dolayı yüzün sol tarafındaki detaylar hemen hemen kaybolmuş.

Bir diğer örnek de sevgili kedimiz cipsiye ait. Bu fotoğraf stüdyo veya yapay ışık gibi dursa da öğleden sonra camdan süzülen ışık vasıtası ile çekilmiştir. Pozlama değeri kedinin üzerinden alındığı için fonda kalan abajur, yatak, duvar gibi ayrıntılar kaybolmuş sanki siyah bir fonda çekilmiş görüntüsü vermiştir.
Aslında çok zor şeyler değil. Tek yapmanız gereken cam kenarına bir nesne koyup veya eşinizi, çocuğunuzu oturtup değişik pozlama değerlerinde deneme yapmanızdır. Daha önceden de bahsettiğim gibi M modunu (Manuel) kullanarak eksi (-) pozlayabilir veya diğer programları (A, S, P veya resimli olan hazır programlar -tavsiye etmediğimi biliyorsunuz-) kullanırken pozlama telafisini (-) yönde yapabilirsiniz.

Elimizde artık dijital makineler varken denemeler yapmaktan hiçbir zarar gelmez. En kötü ihtimalle ayarlarınızı tekrar düzeltemez, fabrika ayarlarına dön dersiniz. O da olmazsa en yakın fotoğrafçıya veya makine satıcısına gidip rica ederseniz sizin adınıza ayarları ilk haline getireceklerdir.

Denemekten korkmayalım efendim, iyi günler dileklerimle...

Fotoğraf Tarihine Giriş Derleyen: Alberto Modiano

2009-05-22T14:48:00.003+03:00

İlk baskısı 2007 yılının Nisan ayında yapılan bu kitap fotoğrafın tarihinin aslına bakarsanız bir özeti niteliğindedir. Birçok konuda olduğu gibi fotoğrafçılıkla ilgili de türkçe kaynak sıkıntısı yaşanıyor ülkemizde. Özellikle fotoğrafçılık bölümünde öğrenim gören arkadaşların bu konuda muzdarip olduklarını biliyorum.

Kitap 152 sayfadan oluşmakta ve fotoğrafın tarihi ile ilgili 40 adet figür ve resim bulunmakta.

Yazarın kendi ağzından, önsözde (aynı zamanda arka kapakta) şu kelimeler yazar.

"Fotoğraf tarihi üzerine bir derleme kitabı hazırlamayı uzun yıllar planlamıştım. Ancak bazı çalışmalar bu kitabın gerçekleşmesini ertelemiştir. Yaşamda öyle rastlantılar vardır ki insanın hedefe ulaşabilmesi için tasarlanmış gibidir. 1996 yılında İngiltere'de bulunduğum tatil günlerinden birinde, Victoria & Albert Müzesini gezdikten sonra yorgun düşmüş, eşimle birlikte metro girişini bulmak için Londra sokaklarını arşınlamaya başlamıştık. Birden karşımıza eski Beyoğlu evleri gibi, Tünel çıkışındaki pasaj benzer bir geçit çıktı. Fakat bu geçit diğerlerinden biraz farklı idi. Sıra sıra dükkanların vitrinlerinde koleksiyoncuları bekleyen eski fotoğraf makineleri ve fotoğraf tarihi konusunda yazılmış yüzlerce yayın yer almaktaydı. O andaki heyecanımı tarif edemem. Ama hatırladığım tek şey yorgunluğumu birden unutmuş olmamdı. Sıra ile bütün dükkanlara uğrarken zamanın nasıl geçtiğini anlayamadık. Unutamayacağım bu rastlantı sonucunda kütüphaneme birkaç önemli fotoğraf kitabı katılmış, derlemesini gerçekleştirdiğim fotoğraf tarihi kitabının temel malzemesi de bulunmuştu."

Benimde burada yazmayı planladığım fotoğraf tarihi ile ilgili yazılara kaynak olacak yayınlardan birisidir bu kitap. İlginiz var ise okumanızı tavsiye ederim. Hem fotoğrafın ortaya çıkma mantığını anladıktan sonra fotoğrafı (dijital bile olsa) anlamak daha da kolaylaşıyor.

Alberto Modiano

2009-05-20T14:56:00.006+03:00

Bir önceki yazıda "bir e-posta daha gönderdim şimdi" diye yazmıştım en sonda. Kaydı yayınla dedikten hemen sonra e-postamı kontrol ettim ve beklediğim cevap geldi. Alberto ile bir kere karşılaşma ve söyleşisine katılma fırsatı bulmuştum ve beraberimdeki arkadaşları da sıcaklığı ve yakınlığı ile etkilemişti.

1960 İstanbul doğumlu ve tam bir İstanbullu. Türkiye'de fotoğrafçılık adına verdiği çabalar, fikirleri ve yapmaya çalıştıkları gerçekten takdire şayan. Ticari olarak fotoğrafçılıkla uğraşmakta ama halen filmli makinesini alıp güzellikleri objektifine hapsetmeye devam etmekte. O sadece fotoğrafçı değil, hem bir fotoğraf emekçisi hem de ciddi bir araştırmacı. Aynı zamanda bir fotoğraf tarihçisi. Bulabildiği fotoğraf yayınlarıyla da büyükçe bir kitaplık oluşturduğunu anımsamaktayım (Hafızam yanıltmıyordur umarım).

Fotoğrafçının detaylı özgeçmişini ve fotoğraflarını web sitesinde bulabilirsiniz. Ayrıca sitesinde yayınlarını, yazı başlıklarını hatta yazdığı şiirlerini de bulabileceksiniz.

Benim Sayın Alberto'ya ulaşmak istememin sebebi de fotoğraf tarihi ile ilgili yazılar yazmak istemem ve kaynağın da kendisine ait olmasıydı. "Fotoğraf tarihine giriş" isimli kitabı büyük kitapçılarda ve internette bulmanız mümkün. İleride yazacağım bu yazılar için de izin verdiğinden dolayı kendisine sonsuz teşekkür ediyorum.

Web adresi: www.albertomodiano.com

Fotoğraflar: En üstteki Alberto Modiano'nun portresi, diğerleri kendi çektiği fotoğraflardır.

20 Mayıs 2009 - Sıkıcı

2009-05-20T14:00:00.004+03:00

Sıkça yazamıyorum bir süredir. Blogu kişisel bloga dönüştürmeme gayretinde olmama rağmen birşeyler yazma ihtiyacı hissediyorum. Bunun için de fotoğrafçıları tanıtmak amacı ile e-posta veya telefon yolu ile ulaşıp, onları tanıtabilmem için izin almaya çalıştım. Türk fotoğraf ustaları nedense ya cevap vermiyorlar ya da gel görüşelim diyorlar :) Telif ihlal eden veya fayda amaçlı bir durum yok halbuki ortada. Garip gelince bu davranış tırmalamayı bıraktım (Sen neden soruyorsun e be yarım akıllı, herkes gibi yaz gitsin).

Ben de fotoğraf ustalarını bir şekilde tanıtayım, canım sıkıldıkça da ufak tefek yazayım birşeyler diye düşünmüştüm kendi kendime.

Bu mevsim geçişleri de insanın havasını kaçırmıyor değil. Evde sürekli tüy döken ve sıcaklardan delirmiş bağıran yarı baygın bir kedi, doktora gelmemekte inat eden, sürekli öksüren ve bu yetmezmiş gibi (alttaki fotoğrafta olduğu gibi) kediyi ağzına sokan bir hanım, polenlerini iş yerindeki odama doluşturan ağaçlar ve huzursuz ben.

Bir e-posta daha gönderdim şimdi, kaynak göstererek alıntı yapabilmek için. Bu sefer ümitliyim, size bir takım bilgileri aktarmak konusunda yardımcı olacağına inandığım birisi. Umarım ümit ettiğim gibi olur.

Herkese iyi günler efendim...

Dijital Dersler-7 (Siyah Beyaz Fotoğraf)

2009-05-13T16:36:00.007+03:00

Birçok kişiye göre basit olabilir ve değişik programlarda değişik şekillerde yapıyor olabilirsiniz. Dijital fotoğrafları nasıl siyah beyaza çevireceğini merak eden birçok insanla karşılaştım. Bu şartlar altında zaruri bir yazı.

Siyah beyaz fotoğrafın aslında renkliden daha zor olduğunu, hatta daha çok ton içerdiğini iddia eden fotoğraf ustaları vardır. "Siyah beyaz fotoğraf, siyahın tonlarının dağılımı ile oluşmuş, tamamen karanlık siyah ile tamamen aydınlık beyazın aynı fotoğrafta bulunduğu kareye denir" derler. Yani bu durumda gri tonlamalı (grayscale) fotoğraftan öte siyah beyaz fotoğraf ayrı bir olgudur. Siyah ve beyaz aranır, kontrast bulunmalıdır.

Sözü çok uzattım. Ben kendi yöntemlerimi anlatıp konuyu bitiriyorum.

Ulead Photo Impact programında siyah beyaz fotoğraf elde etmek:Sağ taraftaki easy palette'teki photo effects'i tıklıyoruz. Aşağı doğru gidersek duotone effect'lerden en üstteki siyah beyaz gözükeni sağ tıklıyoruz ve Modify Properties and Apply'ı tıklıyoruz. Ardından karşımıza alttaki gibi bir menü geliyor.

Menü açılınca küçük üçgenlerimiz orta noktaya yakın yerlerdeler. Bu üçgenleri mouse ile üzerine basılı tutarak sağa ve sola çekerek kontrastını azaltabiliriz yani siyahını ve beyazını azaltarak biraz daha geçişleri yumuşatabiliriz. Genelde ben sağ ve sol kenardan bir miktar içeride bırakmayı tercih ediyorum. Siz de kendi en iyi ayarınızı kendiniz bulabilirsiniz.

Adobe Photoshop programında siyah beyaz fotoğraf elde etmek:Photoshop programında benim yaptığım Martin Fuchs isimli fotoğrafçıya ait olan action'ın başlatma tuşuna basmak. Bu action'ı buradan indirebilirsiniz. Actions menüsünü açmak için:
Üst menüden window--->Actions (veya alt+F9)
Herhangi bir action eklemek için (örneğin bu indirdiğinizi): Şekilde görülen actions yazısının sağındaki küçük üçgene tıklanır. Load Actions denir.

Çalıştırmak gayet basit, çift tıklıyoruz ve sırası ile menüler açılıp bize sormaya başlıyor. Hepsine OK derseniz bile ortalama iyi bir sonuç elde edersiniz ya da deneme yanılma yoluyla değişiklikler yapabilirsiniz. Bu siyah beyaz çevirme yöntemi insan fotoğraflarında gayet etkili.

Şimdi de siyah beyaza çevirdiğimiz fotoğrafın her iki programdaki sonucuna da bakalım.Pek de bir farkı yok gibi değil mi :) Ayrıca en basit fotoğraf işleme programları da fotoğraflarınızı siyah beyaza çevirmeniz konusunda size yeteri kadar yardımcı olacaktır.

Herkese iyi günler, iyi akşamlar efendim.

Ankara Kalesi'nde Bir Gün

2009-05-11T16:46:00.008+03:00

Ankara Kalesi birçok kişinin fotoğraf çekmek için yakın olarak tercih ettiği bir yer Ankara'da. Benim için ise fotoğraf çekmekten öte bir hal almaya başladı. Kalenin çocuklarıyla kurduğum bağ, arada bir onları gidip ziyaret etmemi, onlarla oynamamı ve onlara şeker-çikolata gibi ufak tefek hediyeler vermemi sağlıyor. Artık onlar benim için birer fotoğraf kaynağı olmaktan ibaret değil. Kendi hayatlarını yaşayan ve gözlerinin içi gülen, iç dünyasına girdiğinizde de bir o kadar temiz çocuklar. Gerçi hangi çocuk kirli doğar ki?

Geçen haftasonu tekrar gittik Kale'ye. İstanbul'dan Ozan gelmişti. Hem beraber fotoğraf çekmek, hem de muhabbet etmek güzel olacaktı. Biraz sohbet ettik bebelerle. Kaleye çıkınca da elinde topla tek başına oynayan bir çocuk. 3'er penaltı atıştık Yaşar ile ve beni yendi. Ardından Sami ile Sefa kardeşler geldi. Aralarında maç yaptılar, hem izledik, hem sohbet ettik. Ardından da bana poz verdiler.

Aslında birçok kişi Ankara Kalesi'ne fotoğraf çekmeye gidiyor ama o çocukları çoğunu es geçiyor. Tıpatıp İstanbul'da Balat'a gidenler gibi. Aslında onların da bir hayatı, hayal dünyası, oyunları, arkadaşları, aileleri var. Tıpkı bizim gibi, bizim izole sitelerimizde yaşayan çocuklar gibi.

Gelecek haftasonu en azından birkaç saat tekrar uğrarız diye planlıyorum aslında. Gider gitmez "Fotoğrafçı abi, nerede bizim fotoğraflar" diye soracaklarına eminim.

Ayça Hanım da gayet mutlu kaleye çıkmaktan, Ankara'nın başka bir yüzü sanki. Kaleye çıkıp Ankara'nın farklı yüzlerini bir anda görmek, keyiflenmek veya kederlenmek. Dönerken Pirinç Han'a uğrayıp antikalara göz gezdirmek, gramofondan Zeki Müren sesleri duymak. Özellikle de Pirinç Han'ın karşısındaki Arzu Kafe'ye uğrayıp el yapımı gözleme ve mantı yemek. Kesinlikle tavsiye ederim. Fiyatlar da gayet uygun.

Herkese iyi günler, iyi akşamlar efendim.

Anneler Günü ve Evlilik Yıldönümümüz

2009-05-11T10:14:00.005+03:00

Genelde bir veya birkaç gün gecikmeli gidiyorum belirli gün ve haftalarda biliyorum. Ya fırsatım olmuyor ya da elimi klavyeye götürecek gücüm. Yoğun bir haftanın ardından ilk kez yazıyorum ve fotoğraf ile ilgili yazılara bir süre ara vermiş oldum, kusuruma bakmayın. Bugün öğleden sonra küçük bir gezi yazısı, yarın da fotoğrafla ilgili derslerle yazmaya devam edeceğim.

Annemi bir süredir görmüyorum. Bu fotoğraf da onu son gördüğüm günden kalma, bize sabah börek yaparken (2 Ekim 2008). 14 yaşımdayken evden ayrılıp yatılı okulda ve ardından okulda ve hayatın içinde yer aldığımı düşünürsek alışkın olduğum bir durum aslında. 12 seneye yakın olmuş demek ki.

10 Mayıs 2008. Formula-1 haftasonu. Her yer inanılmaz kalabalıktı ve biz Beyoğlu Evlendirme Dairesi'nde evet dedik bir ömrü paylaşmaya. Ardından gelinlik ve damatlık ile İstiklal Caddesi'nde kısa bir tur ve Nevizade. Keyifli bir gündü ve o keyifli günün ilk yıl dönümü.

Tüketim çılgınlığının doruk noktasına ulaştıran bilimum günleri kutlarım. Her gün hatırlanması gereken anne, baba, sevgi, aşk, vatan, ülke, çevre, enerji tasarrufu gibi kavramların belirli günlere sığdırılmaya çalışılması bana oldum olası garip gelmiştir. Çoğunluğa uymak gerekir. Tüm anneler için 4-5 satırlık blog girdisi ile saygı duruşuna geçer, hepinize iyi günler dilerim.

Not: Tramvayı kullanan ve fotoğraf çektirmemize izin veren amcaya teşekkürlerimi tekrar sunuyor ve sevgili arkadaşım Deha'yı 5 lira bahşişi bile çok gördüğü için tekrardan kınıyorum :)

Kardeşlik Ödülü

2009-05-04T14:19:00.004+03:00

Ödülün özü "sisterhood award" yani (kız)kardeşlik ödülü. Ancak Yelda bana bu ödülü layık görmüş. Şimdi aman efendim ben bu ödülü kabul edemem, delikanlılık aleminde papaz olurum demek yerine başımın üzerine alıp yayınlama gereği gördüm. Yelda'ya çok teşekkür ederim :)

Ödülü kimseye göndermiyorum ki daha fazla benim adım geçmesin altında :) Bir ara ben de bir brotherhood award çıkarır yayarım belki de.

Yeni yazılarda en kısa zamanda buluşmak üzere. Herkese iyi günler dilerim.

National Geographic: The Photographers (Fotoğrafçılar Belgeseli)

2009-04-30T16:17:00.004+03:00

"National Geographic fotoğraflarının her birinin sizi hayrete düşürecek bir öyküsü var. Dünyanın harikalarına açılmış bir pencere olan National Geographic Dergisi, uzun süredir okuyucularını şaşırtıyor. Şimdi sıra fotoğrafların arkasındaki unutulmaz insanları tanımada... National Geographic’in ünlü fotoğrafçıları ile keşiflerin ve “anı yakalamanın” keyfini çıkarın. Dünyanın en uzak köşelerine yapılan yolculuklara çıkın. Zorlu ve tüyleri diken diken eden maceralarını dinleyin. İşlerine olan tutkuları yüzünden karşılaştıkları tehlikelere ve günlük yaşamlarına tanık olun. Dünyaya Fotoğrafçılar’ın gözünden yeni bir perspektifle bakarken, tarihe geçen fotoğrafların arkasındaki öyküleri keşfedin." demişler belgeselin tanıtımında.Fotoğrafla ilgilenen herkesin izlemesi gereken bir belgesel diye düşünüyorum. Dünyanın en büyülü mesleklerinden birisi gibi gelen national geographic fotoğrafçısı olmanın zorluklarını da anlatan belgeselde tanıdığımız, en azından adı kulağımıza çalınmış fotoğrafçıları daha yakından tanıma ve fotoğraflarını görme ihtimalimiz de oluyor.

Yaklaşık 50 dakika süren bu belgeseli izlerken güldüğümüz ve aklımda kalan bir monologu da aktarmak isterim. Su altı fotoğrafçısı David Doubilet diyor ki:

Eğer mümkün olabilseydi düzenli bir yaşamı gerçekten isterdim. New York'ta yaşamak, asansöre binip aşağı inmek, kalabalığa karışıp fotoğraf çekmek isterdim. Hergün akşam yemeği için eve dönmek isterdim. Ama yapamam. Dünyanın öbür ucuna gitmem gerek. Öbür ucuna gittikten sonra da suyun altına girmem gerek.

Burada da belgeselin tanıtım filmi bulunmakta.

Hepinize iyi tatiller...

Dijital Dersler-6 (Leke, sivilce vs temizleme)

2009-04-29T13:32:00.006+03:00

En basit dille anlatmaya çalışacağım yine. Birçoğumuzun sıkıntısıdır aslında fotoğraftaki toz lekeleri, istenmeyen küçük noktalar. Gün olur çok güzel bir pozunuz olduğunu düşünürsünüz, bakarsınız ki sivilceniz kötü geliyor gözünüze. Buyrun size çözüm, bir fotoğrafta sivilce veya leke nasıl temizlenir?

Öncelikle Ulead Photo Impact programında nasıl yaptığımızı öğrenelim. Soldaki toolbox isimli menünün ikinci grubunun dördüncü sırasındaki clone brushların en üstündeki touch up tool'u seçiyoruz. Temiz bir bölgeye shift ile tıklayarak temizlemek istediğimiz bölgenin üzerinde faremizin (mouse) sol tuşu ile basılı tutarak çekiyoruz. İşlemi birden çok tekrarlama veya geri alıp tekrar yapma gereği duyabiliriz. Dikkat etmemiz gereken nokta, kopyaladığımız bölge temizleyeceğimiz bölge ile aynı veya yakın tonlarda olmalıdır. İşlemi gerçekleştirirken fotoğrafı büyüteç ile en az %100 yani 1'e 1 boyutuna getirirsek (yani büyütürsek) daha iyi sonuç alırız.
Adobe Photoshop programında bu işlem bir miktar daha kolaydır. Soldaki menünün ikinci grubunun ilk sırasındaki spot healing brush tool seçilir. Temizlenecek bölgenin üzerinden sol klik ile geçilir. Üstteki örnekteki gibi toz lekeleri ve sivilce benzeri istenmeyen görüntüler için basit bir çözümdür.

Kendiniz deneyerek sonuçları görebilirsiniz. Herkese iyi günler dilerim.

Kısa Gezimiz ve Güzel İnsan Gülce

2009-04-28T10:04:00.014+03:00

Aslında bu küçük tur, yaşadığımız yoğun ve stresli dönemin ardından çok güzel oldu. Ayça ile beraber son bir yılda farklı rotalara ufak geziler yaptık. Hem fotoğraf çekmek açısından, hem yeni yerler ve yeni insanlar tanımak açısından keyifli oluyor bu turlar.

Ayça blogunda gezinin küçük bir özetini geçmiş ve fotoğraflar koymuş zaten, ben aklımda olan birkaç noktadan bahsetmek istiyorum.

Devam ettiğimiz proje için bir miktar erken gittik tren garına. Sabaha karşı da durduğumuz istasyonlarda, kimi zamansa kapıdan sarkarak veya pencere arkalarından fotoğrafladık demiryolu geçen yurt köşelerini. Fotoğrafları ve çalışmaları proje sonuna saklasak da küçük bir örnek video ekleyeyim dedim. Seri fotoğraflar ile oluşturduğumuz bunun gibi video çalışmalarını daha da büyütüp kısa film tadında görüntüler de çıkarmayı umuyoruz.

Sabah Zonguldak'ta yağmurdan kaçıp çay içmeye sığındığımız yerde "Siz buna yağmur mu diyorsunuz?" sözü aklıma takıldı. Yolunuz o taraflara düşerse yanınıza mutlaka yağmurluk veya şemsiye alın. Bir de madenci ve madeni anlatan, kısacası Zonguldak'ı anlatan heykelcikler uygun fiyatlı ve çok hoş. Giderseniz mutlaka alın, en azından görün derim. AKM'nin sokağında, sendikanın tam karşısında küçük bir dükkanda satılıyor bunlar.

Amasra şirin bir yer. Sezon tam olarak açılmadığı için hala bir sükunet hakim. Kafa dinlenecek yakın bir yer arayan Ankaralılar açısından ne kadar önemli olduğunu daha da iyi anladım. Gençler eğlenceli, insanlar canayakın. Denizi temiz, yeşili bol, tarih kokan ufak bir ilçe.

Amasra'ya uğrarsanız Ata Fırın'da birşeyler atıştırmayı ve kahvelerinin tadına bakmayı unutmayın derim. Hem yemeye doyamıyorsunuz hem de binbir çeşit kahveyi gençler büyük bir özen ve heves ile hazırlayıp size sunuyorlar. Fiyatlar da gayet makul merak etmeyin.

Uzun zaman önce fotoğraf sebebi ile tanıştığımız ve bizi oralara davet eden Gülce ile de nihayet yüz yüze görüşme imkanımız oldu. O kadar işinin arasında bizi karşılaması, sohbeti, güler yüzü. Kısacası bu gezi fotoğraf ve rahatlama konusunda bizi doyursa da Gülce'nin sohbetine doyamadık. Tekrar tekrar ziyaret etmeyi ve onun da buralara gelmesini gönülden diliyorum. Detay fotoğraflardan hoşlananlar için de deviantarttaki sayfasını ziyaret edip fotoğraf ziyafeti çekebilirsiniz.
Daha fazla fotoğrafımı görmek için sağdaki örnek fotoğraflarım yazan resmi veya bu yazının üstünü tıklayabilirsiniz.

Dijital Dersler-5 (Renk Doygunluğu ve Keskinlik Ayarları)

2009-04-27T16:34:00.004+03:00

Kısa gezimizden döndük. Geziden notlar aktarmadan önce fotoğraf derslerine devam niteliğinde bir yazı yazmak istedim. Yarın da geziden fotoğraflarla buluşuruz umarım.

Fotoğraf Çekmek-9 başlıklı yazıda bahsettiğim ışığın özelliklerine dijital olarak nasıl müdahele edeceğimize devam ediyoruz. Bir önceki dijital dersler yazısında auto levels özelliğini ve parlaklık/kontrast ayarını nasıl yapacağımızı yazmıştım. Şimdi ise doygunluk ve keskinliğe müdaheleyi ne şekilde yapacağımızı ve ne gibi değişiklikler olduğunu göreceğiz.

Hue and Saturation (Doygunluk): Her iki program için de menümüzde Hue, Saturation ve Lightness özelliklerini göreceğiz. Saturation özelliği doygunluğumuzu ayarlamaya yarar. -100 ve 100 arasında değişen değerler alır. Değer büyüdükçe renklerimiz daha canlı olurken, değer eksi yönde giderse renklerimiz soluklaşır (-100 bütün renkleri yok eder yani siyah beyaz elde edersiniz). Önceden de belirttiğim gibi, her fotoğraf canlı renklere sahip olacak diye bir kaide yoktur. Dijital olarak yapılan müdaheleler ile de fotoğrafın doğallığını bozmamaya gayret edip, ince bir çizgide ayarlarımızı yapmalıyız.

Nasıl çalıştırılır?
Ulead Photo Impact: Photo--->Color--->Hue and Saturation (Ctrl+E)
Adobe Photo Shop: Image--->Adjustments--->Hue/SaturationÖrnekte de görüldüğü üzere doygunluğun +100 olması fotoğrafı fotoğraf olmaktan çıkarmaktadır. +30 ve -30 değerleri ise nispeten normal aralıklar olup, özellikle kırmızı objelere bakarak farkı anlayabilirsiniz.

Keskinlik: Keskinliği gerek UPI'de gerekse PS'te Unsharp Mask filtresi/fonksiyonu ile sağlıyoruz. Sıklıkla kullanılan bu uygulama detaylardaki netliği arttırarak fotoğrafa bir miktar kontrast da ekler. Uygulamayı çalıştırmak için;

UPI: Photo--->Sharpen--->Unsharp Mask veya Easy Palette (sağdaki hazır menüde) içinde Photo Effects altında Unsharp Mask
PS: Filter--->Sharpen--->Unsharp Mask
Örnek fotoğrafımızda 2 fotoğraftan alınan kesitlere unsharp mask uygulanmıştır. Tam boyutta fark daha kolay belli olacaktır. Fotoğrafçılıkta keskinlik önemli görülür ve özellikle detay ve makro fotoğrafçılıkta keskinlik çok önemlidir. Fotoğraf makinelerimizin görüntü işlemcileri çektiğimiz görüntülere zaten bir miktar keskinlik eklemektedir. Ayrıca yeni nesil fotoğraf makinelerinin birçoğu, menülerinden keskinlik ayarı yapmaya imkan vermektedir.

Herkese iyi haftalar...

Yola çıkıyoruz...

2009-04-22T15:10:00.005+03:00

Verilmiş bir sözümüz vardı, Bartın'a gidecektik. Neredeyse bir sene oldu. Bu stresli dönemde, hazır 23 nisan tatili de olmuşken cumayı bağlayıp ufaktan kaçmak istedik. Hem sözümüzü tutacak, hem kafa dağıtacak hem de demiryolu hikayemize devam edeceğiz.

Bu gece Zonguldak'a doğru yola çıkıyoruz, elbette trenle. Öğlen Bartın'a, oradan da Amasra'ya. Cumartesi akşamı tekrar Ankara'da olacağız. Bol bol fotoğraf ve dinlence, dostlarla buluşma. Aman ne güzel :)

Bu arada bu demiryolu hikayesinden bahsetmek istiyorum biraz. Pilot ismi "tren" idi projenin. Sonraları "Demiryolu Hikayesi" demeye başladık. Proje sonunda aynı mı kalır, değişir mi bilemiyorum. 2007 yılının eylül-ekim ayı gibi başladık bu projeye. Kalabalık bir ekip, hatta belgesel atölyesiydik. Yavaş yavaş dağıldık, ufalandık ve sonunda tek başıma kaldığımı hissettim. Ayça, her zaman ki gibi en büyük destekçim, ben de varım dedi ve tekrar heyecan duymaya başladık.

10.000 km.den fazla raylar üzerinde yol aldık
2000 civarı fotoğraf çektik
Yüzlerce istasyon görüp, onlarca gar ziyaretinde bulunduk
Sayısız sohbetler yaşadık
4 mevsim treni çektik önce
4 mevsim de trenden yurdumuzu çekmeye başladık ve
1.5 yıldır aklımız, fikrimiz tren oldu...

2 senede bitirmeyi planladığımız projeyi sanırım uzatacağız. Çünkü bir türlü tatmin olamıyoruz. Bu yüzden de sürekli trenle seyahat ediyoruz. Artık bir yaşam biçimine bile dönüşmeye başladı demiryolu bizim için...

Hem bu demiryollarının birçoğunu, hem çocuk bayramını ve millet meclisini bize armağan eden Mustafa Kemal'i ve isimleri yazılan, bilinen veya bilinmeyen Türkiye'nin kurtuluş öyküsünün kahramanlarını saygı ile anıyoruz. İyi ki vardınız ve iyi ki hala varsınız...

Hepinize iyi tatiller, pazar günü görüşmek dileklerimle. Saygılar, sevgiler efendim...

Not: Fotoğraf 31.12.2007 tarihinde Ankara Garı'nda çekilmiştir.

Dijital Dersler-4 (Auto Levels ve Parlaklık/Kontrast)

2009-04-22T11:03:00.007+03:00

Bir önceki fotoğraf çekmek başlıklı yazıda anlattığım değerlere dijital olarak nasıl müdahele edeceğimizi yazmaya başlıyorum. Bundan böyle daha kısa, daha parça parça anlatarak konulara değinmeye çalışacağım.

Auto Levels: Otomatik seviyeler diyebiliriz türkçe olarak. Hemen her fotoğraf işleme programında bulunur. Fotoğrafımızı açtıktan sonra auto levels tıklamamız kimi zaman yeterli olacaktır. Program, koyu ve açık alanları, oranları, renkleri vs hesaplayarak fotoğrafınızın ışık ve renk ayarlarında değişiklik yapar. Kimi zamansa hiç değişiklik yapmayabilir veya farkedilemeyecek kadar az olur. Her fotoğrafta denenip beğenilmediğinde geri al komutu kullanılacak bir seçenektir.

PS: Image-->Adjustments-->Auto Levels (Shift+Ctrl+L)
UPI: Photo-->Auto-Process-->Levels veya Adjust-->Auto-Process-->Levels

Brightness/Contrast: Parlaklık ve kontrast (zıtlık) ayarı. Değerler -100,0,100 aralığındadır. Aynı yönde kullanmak çoğu zaman daha iyi sonuç verecektir. Ayrıca değerleri 0'dan ne kadar uzaklaştırırsak fotoğrafın doğallığını bozma ve saçma bir hale getirme ihtimali artar.

PS: Image-->Adjustments-->Brightness/Contrast
UPI: Photo-->Light-->Brightness and Contrast (Ctrl+B)

Parlaklık/Kontrast uygulamasında (menüsünde) değişiklikleri fare ile veya istediğimiz değerleri girerek yapabiliriz.A- Önizleme (İşlemleri yaparken aynı zamanda fotoğrafınız üzerinde nasıl gerçekleştiğini görürsünüz)
B-Parlaklık ayarı
C- Kontrast ayarı
D- Sıfırla (Bu menüde yaptığınız işlemleri sıfırlar)

Alttaki şekilde 30'ar değer arttırarak veya azaltalarak parlaklık ve kontrastın etkisini göstermeye çalıştım. Siz de kendi fotoğrafınızda bu değerleri 5'er veya 10'ar arttırıp azaltarak daha iyisini bulmaya çalışabilirsiniz. Üst paragrafta da dediğim gibi değerler ne kadar büyürse o kadar gerçekten uzaklaşacak ve kötü sonuç verme ihtimali artacaktır.

Boşlukları doldurma mimi

2009-04-21T15:46:00.003+03:00

Soldaki fotoğraf yanlış değilsem eskiden kalma tek siyah beyaz fotoğrafım. En soldaki kıvırcık ben, yanımdaki permalı annem, üçüncü sıradaki babam ve en sağdaki de ailemizin "Ne iş olsa yaparım abi" durumundaki diğer bireyi ağabeyim.

Ayça Hanım gönderdi bu mimi bana. Mimler çoğu zaman gereksiz gibi dursa da hiç tanımadığınız ve internet üzerinden birşeyler yazıp paylaşan insanları daha iyi tanıma fırsatı sunduğu ve arkadaşlıkları pekiştirdiği için eğlenceli buluyorum. "Bu da mı mim yazmış" gibilerinden tepki gösterenlere de sonsuz saygım var. Ancak mim geldiği için Ayça'ya da saygımdan daha fazla geciktirmeden yapmak istedim.

1. Çocukken ............... kaçırdım. ...İstanbul'un güzelliklerini daha fazla yaşamayı...

2. Çocukken ............... yoksundum. ...Bademcikler ve hassas bünye yüzünden sağlıktan...

3. Çocukken ............... yaralanmış olabilirim. ...Üç tekerlekli bisikletten sırt üstü düşüp böbrek kanaması geçirmiş, kan gelen idrarımı "sabah tarçın içtim ya o yüzdendir" diye bakıcımı kekolamış hatta hastaneye kaldırılmış ve..

4. Çocukken ............... olmayı hayal ederdim. ...Bilgisayar oyunları yapan ve test eden bir programcı ya da kaleci...

5. Çocukken ............... isterdim. ...Kendime ait bir fotoğraf makinem olsun...
6. Evimizde asla yeterli .......... olmadı. ...Benim aralıksız sorularıma cevap verecek ve beni dinlemeye yetecek insan... (Malesef canlarından bezdiriyordum, şimdilerde yaptığımın aynısını bize kedimiz yapıyor)

7. Çocukken daha fazla ........... ihtiyaç duyardım. ...Babamla vakit geçirmeye... (O da, ben de çok isterdik bunu biliyorum. Bir daha dünyaya gelse aynı hataları yapıp, annemi o kadar sinirlendirip boşanmaya kadar uzatmazdı sanırım hiç bir şeyi)

8. Bir daha asla .......... göremeyeceğim için üzgünüm. ...Dedemi... (Gerçi hiç görmedim ama onu tanıyıp sohbet etmeyi ve herkese yaptığı gibi bana da birşeyler öğretmesini çok isterdim. Nur içinde yat Memiş Öğretmen)

9. Yıllar boyunca ......... merak ettim. ...İstanbul'dan memlekete taşınmamış olsaydık ve okul tercihlerim kendi istediğim gibi olsaydı şimdi nerede ve ne yapıyor olacağımı...

10. ............. kaybımdan dolayı hep kendimi suçladım. ...Para kolleksiyonundaki... (Muhtemelen o özel seri ve sınırlı üretim paraları harcadım :D)
Boşlukları doldurması için mimi Yelda ve Ful ve Bahar'a paslıyorum. Vakit bulur da yapmak isterseniz sevinirim.

Bol fotoğraflı günler dilerim herkese...

Yerini verme!..

2009-04-15T14:59:00.005+03:00

Şimdi yazacağım yazı birçoğunuz için garip gelebilir. Bir fotoğrafçının topluma ve çevresinde gelişen olaylara karşı duyarlı olması gerekir değil mi? Aslında bu da uzun zamandır çevremde olan bir durum ve arada bir sinir seviyemi maksimum düzeye getirebiliyor.

İstanbul'da yaşarken sadece belirli hatlarda yaşadığım bu sorun ile ülkemin başkentinde hemen hemen toplu ulaşımı her kullandığımda karşılaşıyorum. Önceki yıl minibüste yer veriyorum diye dalga geçildikten sonra bir sene boyunca kılımı bile kıpırdatmadım o minibüs hattında. En azından mesafe yakındı ve minibüse para verip biniyor ve oturma hakkımı kullanıyordum.

Ayça Hanım ile evlenip evimizi şehrin bir miktar dışına taşıdıktan sonra metro ve belediye otobüsü gibi araçlarda, hele ki uzun mesafelerde oturarak yolculuk etmek hep beni rahatsız etti. Küçük yaşlarımdan beri otobüsteki yerimi ikarusun arka demirinin üstü olarak bellediğim için koltuklar bana hep soğuk gelmiştir. Eninde sonunda benden fiziksel olarak daha zayıf (yaşça büyük, bayan, hasta, çocuklu, alışveriş yapmış vs) birisi mutlaka binecektir dolu otobüse ve ben ayakta durma becerisini gösterebilirim.

Belki de pragmatist bir düşünce olarak kabul edebilirsiniz ancak hayatın adaletine inanırım. Zor durumda olduğum günler geldiğinde, benim bugünkü davranışlarım bana pozitif olarak dönecektir diye varsayarım. Ne yazık ki bacağımdaki lif koptuğunda, üzerine basamaz halde belediye otobüslerinde zıplaya zıplaya giderken yanlış hatırlamıyorsam 1 (bir) kişi yer vermişti bana, yine de gencim, sorun yok...

İşe gidip gelmek için günlük ortalama 70-80km yol yaptığım (iş yerimin servisi var iyi ki), bir yandan okula gidip bir yandan da diğer aktivitelerim ile uğraştığım düşünülürse yoğun ve yorucu bir hayata sahip olduğumu iddia edebilirim.

Bu şartlarda bile, dün yarı topallama durumunda, sağlık olarak bir miktar kötü, sınavdan çıkmış bir halde akşam ankaray-metro-otobüs üçlemesi ile evime dönmeye çalışırken, veledini yanına almış ve alışverişe çıkmış bir anne müsveddesine "Pardon" diye seslenerek yer verme ihtiyacı duydum. Suratıma bile bakmadı, beni iterek geçti oturdu. Elimde iki tane çanta olmasına rağmen, kendi torbalarını önüme koyup çantalarımla durmamı engelleyecek pozisyon aldı. Bebesi de benim okuma yazma öğrendiğim ve satranç oynamaya başladığım yaşlarda, henüz annnesine "ene", metroya "betri" demeyi becerebilen bir çocuk. Kadın 1.75 boylarında, gözlüklü, öküz gibi birşey. Ulus'tan bindi, Demetevler'de indi. 30'lu yaşlarda, dışarıdan bakınca da gayet modern tipi var. Aslında fotoğrafını çekip teşhir etmeyi çok istedim ama ne makinemi çıkarabilecek halim vardı ne de o öfke ile gözlerimi ondan ayırabildim. Bir kere yüzüme bile bakmadı.

Ben mecbur muyum lan size yer vermeye? Ne zaman bu kadar şerefsiz hale geldik Türkiye halkı? Ne zamandan beri değerlerimizi, nezaketi, kibarlığı hatırlamıyoruz? "Teşekkür ederim evladım/beyefendi" sözünü duymak ve söylemek neden bu kadar zor olsun?

Bir gün otobüste veya metroda yukarıdakine benzer "Sakın yer verme" tarzı afiş, küçük kağıt vs ile karşılaşırsanız bilin ki ben yaptım. Elimden geleni yapacağım da. Bundan sonra bana teşekkür edileceğine veya gülümseme ile karşılanacağıma inanana kadar bir kişiye bile yer vermeyeceğim. Vicdanım da çok rahat.

Lanet olsun sizin gibi yetişkinlere. Siz mi yeni nesillere örnek olacaksınız? Hah, kıçımın kenarı...

Fotoğraf Çekmek-9 (Işığın Özellikleri)

2009-04-14T13:41:00.006+03:00

Bir sonraki dijital dersimiz için gerekli olabilecek bazı bilgiler vermem gerektiğini düşündüm. Fotoğrafın ışık ile yazmak olduğunu önceden söylemiştim. Işık en temel değerimiz ise, bir takım özellikleri olduğunu da bilmemiz gerekir.

Işık kaynağının türünün yanında ışığın dört ana özelliği vardır. Bunlar; ışık şiddeti, kontrast, renk ve ışığın yönüdür. Işığın yönü ile ilgili kısa bir bilgiyi fotoğraf çekmek-2 başlıklı yazıda vermiş ve internette bununla ilgili birçok bilgi kaynağı olduğunu söylemiştik. Şimdi diğer üç özelliğimize değinelim;
Detay ve makro fotoğraflarda keskinlik daha önemlidir. Bununla birlikte doygunluğun ölçüsünü kaçırmamamız, parlaklığı ve kontrastı da dengeli ayarlamamız gerekir. (2007-Halfeti)

Işık Şiddeti: Işık kaynağının belirli bir yönde yaydığı ışığın gücünün bir ölçüsüdür. Makinelerimiz ve ışık ölçerler (pozometre), gördüğü cismin üzerinden yansıyan ışığın şiddetine göre pozlama yaparlar. Parlaklık ayarını hepimiz bir şekilde duymuşuzdur, hem günlük hayatta kullandığımız televizyonlarda, bilgisayar ekranlarında hem de dijital işleme programlarındaki parlaklık ışık şiddetini arttırmak veya azaltmaya yarar. Şiddetli ışık parlaktır diyebiliriz.

Kontrast: Kısacası karşıtlık, zıtlık demektir. Fotoğraf karemizdeki aydınlık noktalar ile karanlık noktalar arasındaki fark kontrasttır. Kontrast arttıkça aydınlık bölgeler daha aydınlık, karanlık bölgeler daha karanlık olur.

Fotoğrafını çekeceğimiz cisim tek yönden aydınlanıyorsa (örneğin spot, el feneri vs) kontrast yüksek, hemen her yönden eşit biçimde aydınlanıyorsa kontrast düşük olur. Cam, hava gibi ışığın dağılmasına sebep olan maddeler ile kar ve kum gibi yansıtma özelliğine sahip nesneler de kontrastı azaltır.

Renk: Işığın üç ana renk bileşeni vardır. Kırmızı (Red), Yeşil (Green) ve Mavidir (Blue) [RGB]. Bütün renkler bu ana renklerin değişik oranlarda karıştırılması ile oluşur. Her türlü kaynaktan gelen ışığın da bir rengi vardır. Örneğin mum alevi %75 kırmızı, %17 yeşil ve %8 maviden oluşurken güneş ışığının rengi %33 kırmızı, %33 yeşil ve %33 maviden oluşur.

Renk konusuna ek olarak renk sıcaklığına da değinmek gerekir ancak bunu ayrıca beyaz dengesi (white balance) konusu ile beraber detaylıca yazmak istiyorum.

Işık konusuna ek olarak keskinlik konusundan da bahsetmek gerekir.

Keskinlik: Fotoğraftaki objelerin birbirinden ayrılmasını sağlayan netliktir diyebiliriz. Keskin fotoğraflarda detaylar daha belirgindir. Her fotoğraf keskin olmalıdır diye bir kural yoktur. Buradaki keskinlik ile elimizin titremesinden kaynaklanan netsizlik birbiri ile tamamen alakasızdır. Yani net çekmediğimiz bir fotoğrafı net hale getirmek malesef ki mümkün değildir.

Keskinlik parametresi kullandığımız lens, ışık şartları (kontrast keskinliği arttırır, bunun yanında dijital işleme programları ile vereceğimiz keskinlik de kontastı arttırmış olur), ISO değerleri (Düşük ISO değerlerinde daha keskin fotoğraflar elde ederiz) ile bağlantılıdır.

Doygunluk: Bu değer arttıkça renkler daha canlı hale gelir, doygunluğu az olması ise renklerin daha soluk olması anlamındadır. Dijital olarak bir fotoğrafa fazladan doygunluk verdikten sonra görüntü gözümüze güzel görünse de baskıda hiç istemediğiniz sonuçlarla karşılaşabilirsiniz. Zaten her fotoğraf canlı ve rengarenk olacak diye bir kural da yoktur.

Herkese iyi günler efendim.

Aynı fotoğrafın dört farklı hali, ikinci sıradaki fotoğraf daha parlak, üçüncü sıradaki daha kontrast, dördüncü sıradaki ise daha keskin. Fotoğrafın sadece parlak, sadece yüksek kontrastlı veya sadece keskin olması önemli değil, bu parametrelerin birbiri ile dengeli şekilde olması esastır. (2008-Eminönü)

War Photographer (Savaş Fotoğrafçısı)

2009-04-13T13:26:00.003+03:00

Belki bir kısmınız bu filmi duydu veya izledi. Fotoğrafa meraklı olup da izlemeyen varsa şiddetle tavsiye edeceğim. Film, fotoğraçı James Nachtwey'i konu alıyor. Özellikle belgesel fotoğraf çekenler için hem görsel, hem de ders niteliğinde diyebiliriz. James Nachtwey'in kim olduğunu öğrendiğimde ilk gördüğüm şey onun "Eskiden bir savaş fotoğrafçısıydım, artık savaş karşıtı bir fotoğrafçıyım" sözüdür. Resmi web sitesinde fotoğraflarından örnekleri bulabilirsiniz. Filmin resmi web sitesi ise http://www.war-photographer.com. Her ne kadar tasvip etmesek de bazı internet sitelerde filmin kopyasını bulmanız mümkün.

***

Ayça Hanım kendi blogunun yüzünü değiştirince benimkine de el atma ihtiyacı duydu. Benim beğendiğim şablon buydu ama blogspot'taki problemlerden dolayı yapamamıştık. Şimdi ise ufak tefek değişikliklerle (özellikle banner) blogumun yeni yüzünü umarım beğenirsiniz.

***

BloXoo diye bir site var, blog listesi gibi birşeyler işte. Sanırım Öykü'nün blogunda görmüştüm bununla ilgili bir yazıyı. Biz de üye olduk, hadi hayırlısı :)

***

Son yazımda da belirtmiştim, bu aralar çok fazla fotoğrafla ilgili bilgi verici girdi yapamadım diye, bu yazıda da tekrar kusuruma bakmayın diyorum. Gerçekten yoğun bir dönem. Anlayışınız için teşekkürler.

İyi günler efendim.

Hava değişimi

2009-04-10T17:17:00.003+03:00

Neler olduğunu anlayamadığım bir durum var. Herşeyi unutuyorum, hatta ne unuttuğumu bile unutuyorum bu aralar. Yataktan kalkmak istemiyorum, yerimden hareket etmek istemiyorum. Başladığım işler yarım kalıyor. Kafamı taktığım birşey olmadığı için hatta sıkıntımın belirli bir kaynağı da olmadığı için çözümüm yok gibi. İki üç gündür bol bol blog ve fotoğraf sitesi gezip baktım, ondan bile keyif alamadım. Biraz kendim için fotoğraf işledim. Şu kulağımdaki tüy de canımı çok sıkıyor Ayça, yardım et :)

Blog için dijital ders yazısı yazdım sildim, kompozisyon yazısı yazdım sildim. Yazıları bile oturtamıyorum kafamda. Sanırım birkaç gün daha böyle devam eder. Takip edenler kusuruma bakmasın.Haftasonu fotoğraf çekerek geçiririz muhtemelen, umarım güzel birşeyler çıkar. Geçen haftadan kalma bir fotoğraf paylaşarak yazımı bitiriyorum. Bir alışveriş merkezinde, muhtemelen yemeğe giden görevlilerin bıraktığı araç bu. Oha be ambulans görevlileri, özürlü müsünüz?

Akıllı Blog Ödülü ve Photoshop Dersleri

2009-04-08T10:09:00.002+03:00

Ayça bana bu ödülü vermiş :)

Ödülle ilgili de bir takım kurallar varmış efendim;
1- Ödülü veren kişinin linkini yayınlamak
2- Ödülü verdiğin kişilere mutlaka haber vermek
3- Bu ödülü verdiğin kişilerin linkini vermek

Ben ödülü verirken bir miktar zorlandım çünkü takip ettiğim birçok kişi zaten almış, ben sona kalmışım. Titan saadet zinciri gibi büyüyor maşallah bu tip hareketler :)

Ödüller de aşağıdaki arkadaşlara gidiyor;
Türünün Son Örneği
Ful Yaprakları
Haydins

***

Sevgili Bahar arkadaşım blogunda photoshop ile ilgili yazılar yazmaya başlamış. İlginizi çekerse buyrun buradan yakın, kendisi yabancı değildir, her türlü sorunuzu da cevaplayacağına eminim.

Fotoğraf Çekmek-8 (Bakış Açınızı Değiştirin)

2009-04-07T16:11:00.006+03:00

Üyesi bulunduğum fotoğraf derneğinde de diğer ortamlarda da kavgasını verdiğim konuların başında gelir bakış açısı. Herkes bir şekilde doğru pozlamayı öğrenecektir, hatta gelişen teknoloji bunu öğrenmenize gerek bırakmaz. Normal ışık şartları altında yeni nesil makineler en iyi tercihi sizin yerinize yapar zaten.

Peki herkesin doğru fotoğraf çekebilme ihtimalinin olduğu günümüzde iyi fotoğraf çıkarmanın esasları nedir? Emekli olduktan sonra şehrin çevresindeki bütün mesire alanlarını gezip manzaraları görüntülemek midir? Yoksa hali hazırda güzel olan şeyleri objektifinize hapsetmek midir?

Bana kalırsa önceliklerden birisi de bakış açımızı değiştirmektir. Ortalama 160-170 santimetre yükseklikten çekilmiş fotoğraflar zaten bizim gözümüzün gördüğü açıyı verir. Bize farklı birşeyler sunmalı ki fotoğraf ilgi çekici olsun.

Çocuklar sağdaki fotoğrafta boy hizasından çekilmiş ve çok fazla etkileyici yanı olan bir kare olduğu söylenemez. Soldaki fotoğrafta ise tekerleğin hizasından çekilen fotoğraf daha etkileyici ve hoş olmuş. (2007-Şanlıurfa)

İşte bu yüzden fotoğraf çekerken yere yatmak, yükseğe çıkmak, kenara geçmek gibi farklı yönlerden deklanşöre basmayı deneyin. Örneğin bir çocuk fotoğrafı çekecekseniz, onu üstten ezmek yerine boy seviyesine inip karşısından çekin. Yahut bir ağacı tam karşıdan dik açı ile çekmektense yere eğilin hatta yatın. Evdeki objelerimizi çekerken de tam tepesinden çekmek yerine obje ile eşit seviyeden fotoğraf çekip yaratıcı yönlerinizi ortaya çıkarmaya çalışın.Ayça Hanım bu fotoğrafı tepeden çekmek yerine bir miktar aşağıdan görüntüleyerek yaptığı ekmeği daha çekici hale getirmiş. (Bıçak ve ekmek tahtasının konumuzla alakası olmasa da aksesuar olarak kullanılması, sadece ekmek görüntüsünden daha iyi olmuş)

Bakış açısının iyi yönü veya daha güzel yönü vardır diye bir iddia ortaya atmak abes kaçar. Güzel olduğunu düşündüğünüz bir görüntü varsa farklı açılardan çekerek en iyisini bulmaya çalışın.

Sıkıntılı hafta sürecim devam etmekte, bu yüzden daha kısa ve daha öz bir konuyu ele aldım. İyi haftalar herkese.

Sıkıcı da olsa...

2009-04-06T16:58:00.003+03:00

Her ne kadar sıkıcı bir şehirde yaşıyor da olsak güzel şeyler hiç de yok değil elbette. Bir kere en sevdiğim yanımda daha ne isterim, üzerine arkadaşlar da eklenince. Tabii ki bir de kaşarlı mantarlı var, şiddetle tavsiye ederim. Yanında bira gayet şık duruyor, alkol kullanmıyorsanız seçenekler mevcut.O zamanlar Ayça Hanım henüz Ankara'ya gelmemişti, Deha ile beraber iş çıkışları gider lahmacun bira yapardık, o sırada keşfetmiştik bu mucizeyi Inn Cafe'de. Şimdilerde Deha da eksik bu şehirde. Inn, Sakarya Caddesi'nde, Kızılay'da. Hazır bu yoğun ve halsiz dönemimdeyken siz de fotoğraf yazısı okumaktansa birşeyler atıştırırsınız.

Afiyet olsun efendim...

Dijital Dersler-3 (Fotoğrafı Kırpmak)

2009-04-03T15:38:00.011+03:00

UPI: Ulead Photo Impact (Bendeki versiyon X3)

PS: Adobe Photo Shop (Bendeki versiyon CS:2)

Fotoğraflarımıza kimi zaman istemediğimiz cisimler girer. Bazen de konuyu daha belirgin kılmak adına yakınlaştırmamız, fazlalıkları atmamız gerekebilir. Bunun için crop tool kullanıyoruz (Şekil1a: UPI, kısayol "R"; Şekil1b: PS Kısayol "C"). Fazlaca ihtiyaç duymasak bile her iki programda da perspektif kırpma seçeneği bulunmaktadır. UPI'de crop tool'un yanındaki oka tıklarsak altta, PS'te ise crop toolu tıkladıktan ve kırpma yerini seçtikten sonra üst menünün hemen altında tıklanabilecek bir kutucuk şeklinde.Kırpma işlemini yaparken fotoğraın en/boy oranlarını da düşünmemiz gerekbilir. Örneğin 18x24 cm bastırmak istediğimiz bir fotoğrafı 3:4 oranına sadık kalarak kırparsak baskı merkezinde sürprizlerle karşılaşmayız.1 numaralı fotoğraf orjinal görüntü. 2 ve 3 numara ise 4:3 oranında kırpılmış. Eğer baskıdan önce siz ayarlama yapmazsanız 2 numaralı fotoğraftaki gibi istemediğiniz durumlarla karşılaşma ihtimaliniz olasıdır. Fotoğrafta olmasını istediğimiz çiçek neredeyse kadrajdan çıkmış.
Ben kırpma işlemlerini genelde UPI'de yapıyorum. PS'te böyle oranlı kırpma seçeneği yok sanırım, arkadaşlara da sordum bilen yok. Kenar boyutlarına göre kırpma var, bu da fotoğrafınızın boyutunun değişmesine sebep olabiliyor. Bu yüzden anlatımlarımı UPI'den yapmayı tercih ediyorum.Yukarıdaki görüntüde koyu bölge kırpılacak kısımdır. Köşelerden veya kenarlardan fare ile tutup çekerek kırpılacak bölgeyi ayarlayabiliyorsunuz.
A: 1/3 kuralına göre kırpma işlemi yapar. Burayı tıkladığınızda kılavuz çizgilerini görürsünüz.
B: Altın orana göre kırpma işlemi yapar.
C: Kırpmak için seçtiğiniz bölgenin sol üst köşesinin koordinatı (Fotoğrafın sol üst köşesi 0;0 kabul edilir).
D: Kırpıldıktan sonra fotoğrafınız oluşacak boyutu. (Piksel olarak)
E: Hazır kırpma oranları. Soldaki kutucuğu işaretleyerek oranlı olarak fotoğrafınızı kırpabilirsiniz.
F: Buradan manuel kırpma oranı ayarlanır. Örneğin hazır oranlarda olmayan 1:1 oranını seçmek için burayı işaretleyip kutucukları 1 işaretlemeniz gerekir.
G: Soldaki kırp, sağdaki ise vazgeç demek. Ayrıca fotoğrafın üzerine çift tıklayarak da kırpma işlemine onay verebilirsiniz.

Oranlarla ilgili kısa bilgi;

3:2= Fotoğraf filminin oranıdır (36mmx24mm). Bu yüzden günümüzdeki dijital refleks makinelerde çoğunlukla bu oran tercih edilir.
4:3= Televizyon standardı. Kompakt ve like slr diye tabir edilen dijital kameralar da çoğunlukla bu oranı kullanır. Bazı orta format makinelerde de (örneğin Mamiya 645) bu oran kullanılmıştır.
16:9= HD TV oranı. Yeni nesil video oranıdır. Gözün bu orana yakın gördüğü ve bu tarz kareleri algısının daha iyi olduğu yakın zamanlarda ortaya atılmış bir durumdur.

Makineniz hangi oranda çekerse çeksin kırparken göz önüne almanız gereken oran, sizin daha sonra görüntüyü hangi amaçla kullanacağınız ile ilgilidir.

Herkese iyi günler dilerim...

Fotoğraf Çekmek-7 (Altın Oran: 1/3 kuralı)

2009-04-03T13:09:00.011+03:00

Fotoğrafçılıkta 1/3 kuralı diye de geçer. İlk önce altın oran ne demektir bununla ilgili birkaç cümle yazıp bilgilendirici linkleri vereceğim.

Varsayıma göre doğanın estetik temelini oluşturan orandır ve 1,618 olarak bulunmuştur. Bu oran aynı zamanda fibonacci serisinin 144'ten sonra yer alan sayılarının bir öncekine oranıdır. (Fibonacci Sayıları: 0-1-1-2-3-5-8-13-21-34-55-89-144-233-377-610-987... Bir sonraki sayı önündeki iki sayının toplamına eşittir). Altın orana ait bir de hesaplama vermişlerdir ki bu da (1+kök5)/2'dir (Bu da eşittir 1,618). Bilim insanlarının iddia ettiklerine göre mikroorganizmalardan tutun da insan vücudunun bütünü hatta parçaları bu orana uyar. Hatta çam kozalakları, ağaç yaprakları serileri vs fibonacci sayılarını takip eder derler. Mısır piramitleri, yunan heykelleri hatta mona lisa tablosu bile bu orana uyar denir. Buyrun size birkaç link: Popüler Bilgi - Wikipedia - Estetik.com

Bu kadar karmaşık durumda fotoğrafta 1,618 veya 0,618 oranını yakalamaya çalışın demek yerine fotoğraf üstadları bunu 1/3 kuralı diye basite indirgemiştir. (Oh ne de iyi etmiştir).

Fotoğraftaki bu kural ise şöyledir; fotoğraf karenizin dikey ve yatay kenarlarını üçe bölüp karşı kenara çizeceğiniz çizgiler kılavuz çizgileriniz ve bunların birleştiği noktalar ise altın noktadır (Şekil-1). Merkeze yerleştirilmiş bir cismin fotoğrafa durgunluk katacağı düşünülür. O yüzden cisimlerin veya ilgi çekmek istediğimiz noktanın altın noktaya yakın veya üzerine oturtulması gerektiğine dikkat çekilir. Örneğin bir portrede, gözün altın noktaya oturtulması gerektiği söylenir.
Yukarıdaki iki fotoğraftan soldaki 1/3 oranına uymakta. Bir duvarın üzerinde oturan, boşlukta tek başına bir adam. Sağdaki fotoğraf ise aynı duyguyu yaşatmak daha uzak. (2007-Ankara)

Manzara fotoğraflarında ise ufuk çizgisini tam ortaya yerleştirmek yanlıştır. Çektiğimiz manzaranın bizim için daha çok estetik veya anlam eden bölgesine daha fazla yer vermemiz gerekir. Böylece fotoğraflar daha dinamik bir hale gelecektir.Yukarıdaki fotoğrafta dağlar ile yer, ufuk çizgisinin altında kalan kısım ile üstte kalan kısım 1/3 kuralına uymakta. Ufuk çizgisi ortadan geçen manzara fotoğrafları ortadan geçmeyene göre daha az estetik bulunur. (2008-Antalya)

Tabii ki bu altın oran mevzusu bu kadar da kısa anlatılabilecek bir konu değildir. Altın dikdörtgenlerden altın üçgenlere kadar sayısız varsayım ve estetik ölçütü bulabilirsiniz. Kim bulmuştur bu altın oranı diye soracak olursanız da henüz bilinmemekte, çok eskiye dayanmaktadır denir.

İyi bir haftasonu geçirmeniz dileklerimle efendim.

Dijital Dersler-2 (Başlangıç ve Fotoğrafı Küçültmek)

2009-03-31T10:55:00.005+03:00

Yazının başında tekrar belirteyim. Çoğu zaman photo impact (upi) tercih ediyorum ancak çoğunluk tercihi photoshop (ps) olduğu için birçok şeyi ikisinde birden anlatmam gerekecek. Bendeki versiyonlar photoimpact x3 ve photoshop cs2. Her iki program için de ortak olan noktalarda hangi programa ait olduğuna dair ayrıca açıklama yazmayacağım.

Fotoğrafı açmak: Fotoğrafı sürükleyip program içine bırakın ya da üst menüden file--->open. Kısayolu ctrl+o

Fotoğraf üzerinde çalışmaya başlamak: Ben tercihen fotoğrafları küçültmeden işlemleri yapıp gerekiyorsa daha sonra küçültüyorum. Kimi zaman da küçük boyut üzerinde test yapıp büyük boyutta da aynı işlemleri uyguluyorum.

Fotoğraf boyutunu küçültmek: UPI: Adjust menüsünün altından resize (ctrl+g) Şekil-1'deki menü karşımıza çıkar. PS: Image menüsünün altından image size (alt+ctrl+I) Şekil-2'deki menü karşımıza çıkar. Şekil-1 ve şekil-2'deki A harfli, kırmızı ile yuvarlak içine alınmış değerlerden görüntümüzün boyutunu ayarlayabiliriz.
Fotoğraflarımızı küçültürken orjinal oranına sadık kalalım. B harfli kırmızı yuvarlakla gösterilen yer işaretli ise biz görüntünün enini veya boyunu değiştirirken, diğer değeri program otomatik olarak ayarlar.Çözünürlük: Dpi tanımlamasını hepimiz duymuşuzdur. Dot per inch yani bir inche düşen nokta sayısını ifade eder. 300x300 dpi çözünürlükte bir fotoğrafta bir santimetrekarede yaklaşık 13950 adet nokta bulunur. Çözünürlük arttıkça kalite artar. Ancak bilgisayar ekranları 72 dpi ile 96 dpi arası görüntü verirler. Günümüzdeki baskı merkezlerindeki cihazlar da yaklaşık 300dpi çözünürlük ile basarlar. Kısacası 300 dpi çalışmanızı veya kaydetmenizi tavsiye ederim. (C harfli kırmızı yuvarlak)

Dosyayı kaydetmek: Hemen hemen her programda olduğu gibi File menüsü ---> save (ctrl+s). Farklı kaydetmek için (farklı isim, farklı dosya formatı vs) file menüsü ---> save as (ctrl+shift+s)

Seçim 2009-Ankara

2009-03-30T15:09:00.008+03:00

Seçim hakkında herhangi bir yazı yazmayacaktım ama günün bu saatlerine kadar gelişen olaylar beni de yazmaya itti.

Sabah zaten iş yerinde hareket yiyerek başladım güne, "Ne oldu bak Melih aldı" diye de hareketle beraber laf yedim. Ben zaten alacak diyordum ama almamalı diye de diretiyordum. Bugün de almamalıydı diye diretmeye devam ettim.

Şimdi benim bu kadar rahat konuşmamın ve iş yerinde muhalif ses çıkarabilmemin sebebini açıklayayım. Birisi mevcut hükümet veya mevcut belediye başkanı hakkında söz söylemeye kalksa "Sen zaten chp'lisin" tepkisi ile karşılaşabiliyor. Benim partim yok, herkes fenerbahçeli olduğumu biliyor (parti değil takım tutarım). Ankara'ya sonradan geldiğim için dışarıdan gözlemlerimi aktarıyorum sürekli.

2005 yılının sonlarında Ankara'ya yerleştiğimde burası büyük Aksaray (İl olan, hani 68 plakalı. Benim memleket olur da) demiştim. Aynı zamanda evimizi paylaştığımız çocukluk arkadaşım da bana "Hadi len" demişti. Şartlar değişti, o artık İstanbul'da yaşıyor. Ankara hakkında söylediklerini duymayın gitsin :)Bu sabah da Ankaralı abilerime sordum, yahu dedim ne yaptı bu adam? Büyük projeleri sıralıyorum, 15 yıldır yapılan. En azından bana söylenen.

1-Aşti (Ankara Şehirlerarası Terminal İşletmesi): Dedim ki yapmayın abi, bunu Aksaray'da bile yaptılar, alt tarafı otogardır, otobüs terminalidir ıhk, anlamadılar. Diyemedim ki aşti var da evime götüren servis bile yok.
2-Metro tünelleri: Turistik ziyaretlere açmışlar, ama içinde tren yok hala, ilginç bir yatırım.
3-Alt geçit-Üst geçit: Benim her sabah işe gelirken trafiği kilitleyen ve çileden çıkaran yapılar.
4-:S*?/: Pazar esnafı kibarlaşması. Keçiören'in eski belediye başkanı Altunok yaptı diye biliyordum ama hadi neyse, çok da önemli değil. Toplu ulaşımda ve sokakta, bana bile yiyecek gibi bakan insanları sonuçta belediye değiştiremez.

Susuzluktan kırılan bir başkentin kaderini belediye değiştirebilir. Yahu ne anlatıyorum ben, geçen yıl ağustos ayında mesai çıkışı memlekete gidip banyo yapıp, çamaşırlarımı yıkattım. Saçlarımı da 3 numaraya vurdurdum. Sabah da tekrar geri döndüm işe. Ne yaşadığımı anlatmaya yeter mi sizce? (Ankara-Aksaray yaklaşık 3-3.5 saat, 225 km)

Karayalçın'ı sağdaki kesim istemiyor, Mansur Yavaş ise "Beypazarı ile büyükşehir aynı mı?" tepkisi alıyor. Yahu gazeteci İbrahim 20 senedir ne iş yapıyor? Belediye'nin fotomuhabiri mi sanki?

Kimseyi eleştirecek değilim, aksine demokrasinin kılıcı keskindir, halkımız bunu tercih etmiştir, kendi layığı da budur diyorum sadece. Ama ama ama...

Ben anlatmayayım fotoğraflar anlatsın yine, 2008 yılı Ankara'sına ait. Tamam, Altındağ, Gölbaşı, Beypazarı gibi ilçelerde gözle görülür değişimler yaşanıyor ancak tamamen ilçe belediyelerinin kendi başarıları demem gerekiyor. Benim bu 3.5 senede gördüğüm, büyükşehir uyuyor. Yiğidi öldürüp hakkını yememe adına değişimle ilgili fotoğraflar da koyuyorum Ankara Kalesi civarından.
Kentsel dönüşüme güzel bir örnek. Altındağ Belediyesi bu işi başarıyla yapanlardan ama sadece onların çabası da Başkent'i Başkent yapmaya yetmiyor.

***

Ayça'yı teskin etmeye çalışıyorum. Bir önceki seçimde oyları seçim kuruluna teslim ettikten sonra telefonda hüngür hüngür ağlarken de o beni sakinleştirmek için dil dökmüştü :) Şimdi daha farklı bir yöntemle kendimi de rahatlatıyorum. Malum dokuzuncu Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel renkli bir kişilikti. Yani bizim çoban Sülü. Sevsek de sevmesek de bu ülkeye gerçekten hizmet etmeye çalışmış siyasetçilerimizden. Bizden birisi olmuştu, tıpkı tombul Turgut Özal, güleç Erdal İnönü gibi. İşte, şapka adamın sözlerini okuyup neşeleniyorum :) İnternette birçok yerde kaynak var bununla ilgili ama size buyrun bir link vereyim, belki siz de neşelenirsiniz biraz.

***

Kusura bakmayın, biraz uzun oldu. Demokrasimize hayırlı uğurlu olsun efendim, iyi günler...

Fotoğraf Çekmek-6 (Yakın ve Yalın olun)

2009-03-27T14:11:00.011+02:00

Fotoğrafımızı evde de çeksek dışarıda da çeksek, yalın olması konunun ortaya çıkmasını ve daha iyi anlaşılmasını sağlayacaktır. Kalabalık bir kompozisyonda asıl anlatmak istediğimiz yahut vermek istediğimiz kaybolabilir. Bu yüzden fotoğraflarımızı olabildiğince sade çekmeye gayret etmeliyiz. Peki yalın fotoğraflar elde etmek için neler yapabiliriz?

Konuya yaklaşın: Çekmek istediğiniz objeye olabildiğince yakın olun. Konuyu büyütmek için zum yapmaktansa konunun yakınına girmeyi tercih edin.

"Eğer fotoğrafların yeterince iyi değilse, yeterince yakın değilsindir." Robert Capa
Soldaki fotoğrafta çocuk uzak kalmış ve çevredeki kalabalık ve insanlar yüzünden konunun içinde kayboluyor. Sağdakinde ise konu belirgin. (2007-Ankara)

Açınızı değiştirin: Mümkün olduğu sürece daha yalın fotoğraflar için kendi konumunuzu ve makinenizin konumunu değiştirin. Fonun daha sade olduğu bir yön (örneğin bir duvar, gökyüzü gibi) tercih etmeye çalışın.

Soldaki fotoğrafta martılar çok da belli değil, hemen diğer kenardan çekilen fotoğrafta ise lambanın üzerindeki iki martı gayet belirgin. (2007-Büyükada, İstanbul)
Diyaframı açın: Küçük diyafram değerleri ile net alan derinliğiniz azalacak yani arka taraf flu olacaktır. Açınızı değiştirmek veya konuya yaklaşmak mümkün değilse (fiziki şartlar, ışık şartları, zaman gibi sebepler olabilir) açık diyafram iyi bir tercih olabilir.

Fon kağıdı/perde kullanımı: Dışarıda yapılan çekimlerde mümkün olmasa bile evde yapılan çekimlerde kırtasiyeden 50 kuruşa alınan fon kağıtları iyi iş görürler. Çekim yaptığınız masadaki/tezgahtaki fazlalıkları bir kenara kaldırmak veya çok desenli olmayan bir kumaşı kullanmak da asıl çektiğiniz objenin ortaya çıkmasını sağlayacaktır.

Soldaki fotoğrafı Ayça Hanım masanın üzerinde kalabalık bir ortamda çekmiş. Yine keçeden yapılan sağdaki çanta ise beyaz fon kağıdı üzerinde. Sağdaki çanta gözüme daha güzel geldi :)

Dijital Dersler-1 (Giriş)

2009-03-27T10:35:00.003+02:00

Ön Açıklama: Çok sık fotoğrafla ilgili ders tadında bilgi veremiyorum farkındayım. Bunun sebeplerini kısaca sıralayıp affınızı isterim. Öncelikle o kadar çok şey yazmak istiyorum ki ne yazacağıma karar veremiyorum :) Yazıları da genelde not defterime servisle işten eve dönerken yazıyorum ama daha çok örnek fotoğraf olması için araştırmam veya çekmem gerekiyor. Bir de konuları olabildiğince sade bir dille anlatmalıyım ki anlaşılsın. Tam yazmaya karar verdiğimde de iş yerimin internet sorunları çileden çıkarabiliyor. Bu yüzden kusura bakmayın. Halbuki fotoğraf dersleri konusunun ve sokakta fotoğraf çekmek konusunun bir sonraki yazıları çoktan hazır bile.

Aslında ders kelimesi fazla iddialı geliyor ama yerine başka birşey bulamadım. Amacım ders vermek veya çok biliyorum demek değil, naçizane bildiklerimi paylaşmaya çalışmak.Dijital Dersler - Giriş
Çok fazla dijital bilgiye sahip olduğumu söylemem mümkün değil. Ancak bu konuda hiç bilgisi olmayan ya da kısıtlı bilgiye sahip arkadaşlara faydalı olabileceğini düşündüğüm için ucundan kıyısından değinmek istedim.

Piyasada gerek paralı gerekse ücretsiz birçok program bulunuyor. Temelde aynı işlevlere sahip olmalarına karşın Adobe Photoshop, Ulead Photo Impact gibi daha gelişmiş ve Picassa, Irfanview, Gimp gibi daha çok kullanıcı dostu programlar mevcut. Duyduğum ve okuduğum kadarıyla google tarafından ücretsiz olarak dağıtılan Picassa basit ve bir o kadar da kullanışlı (Bilgisayarımda yüklü olmasına rağmen fazlaca kullanmadım).

Bu yazı dizisinde daha çok photo impact (UPI) ve photoshop (PS) ile ilgili temel bilgiler vermeye çalışacağım.

Başlamadan önce uygulamamız çok fayda getirecek bir not ileteyim. Lütfen, üzerinde işlem yapacağınız fotoğrafların kopyasını farklı bir yere alıp orada çalışın. Her zaman elinizde fotoğrafın işlenmemiş, orjinal bir yedeği bulunsun. Hem tekrar işlem yapabilmek adına hem de ileride doğabilecek izinsiz kullanılma gibi hukuki durumlarda kanıt olabilmesi adına.

Sıradaki dijital yazımız fotoğrafı açmak ve fotoğraf ile çalışmaya başlamak. İyi günler efendim.

Sıcacık Çorba

2009-03-25T15:14:00.004+02:00

İş yeriniz bazen cehenneme dönüşebilir. Odanızın kapısını kapatıp dünya ile ilişkileri kesersiniz böyle durumlarda. İki gündür bunu yaşarken, hazır oda arkadaşım da yıllık izindeyken fotoğraflarıma göz atayım dedim. Fotoğraf sayısı çoğaldıkça toparlamak ve neyin nerede olduğunu hatırlamak güç oluyor. Arada bir, fazlaca ellenmemiş klasörlere girip düzene koymaya çalışırım. Hatta bazen "Bunu ben mi çekmişim" dediğim fotoğraflar olur.Klasörün adı nişan. Nişan fotoğraflarımızın olduğu yer değil tam olarak aslında. Nişandan önceki gün alışverişe çıktığımızda çektiğimiz fotoğraflar da orada kalmış. Bir anda gözüme bu fotoğraf ilişti. Çekerken neler hissettiğimi hatırladım. Tek bir kare çekmiştim, içim çok elvermemişti. Normalde böyle tezatlıklar yakaladığında fotoğraf çeken birisi konunun en güzel fotoğrafını çekebilmek için uzun zamanlar harcar, onlarca kez deklanşöre basar. Tek bir kare çekebildim, ardından uzaklaştık oradan.

Görünce fotoğrafı tekrardan hissettim aynı duyguları. Sorular geldi bir anda aklıma. Acaba özellikle mi çorba reklamının bulunduğu otobüs durağını seçmişti, rüyasında sıcak birşeyler görebilmek için? İstanbul'un orta yerinde, gürültünün ortasında nasıl alışmıştı uyumaya? Peki rüyasında ne görüyordu acaba? Van münüt ingilizce dersleri mi yoksa hamdolsun arapça dersleri mi geçiyordu beyninden? Tokluk onu teğet mi geçmişti? Askerlik yapmış mıydı acaba ve orada da böyle yan gelip yatmış mıydı?

Çok zor mu sandın, hemencecik yaptım. Sanki, yöneticilerin ülkenin içine nasıl yaptığını anlatan bir slogan gibi olmuş. Bravo Maggi.

"Komşusu aç iken tok yatan bizden değildir" demişti Peygamber. Yok yok korkmayın, bu amcanın evi yok, bu durumda komşumuz olamaz zaten...

Fotoğraf Çekmek-5 (Çekim Modları ve Poz Göstergesi)

2009-03-24T12:16:00.007+02:00

Elimizde makineler. Anlatıyoruz da anlatıyoruz, enstantane, diyafram, ISO vs. Peki bunları nasıl uygulayacağımızı veya makinemizi nasıl kullanacağımızı neden anlatmıyoruz? Bir anda aklıma geldi. En çok sıkıntı çektiğimiz konulardan birisi diye ve birşeyler yazmaya başladım efendim.

İlk yazılarımda bahsetmiştim sanırım, fotoğraf makinelerinizin kullanım kılavuzları en iyi temel fotoğraf eğitimi kitapçığıdır diye. Bu arada da üşenmedim, araştırdım. Neredeyse her fotoğraf makinesinin üzerinde bir halka var (Şekil-1). Olmayanların da çekim menüsünden ayarlama yapılabiliyor.

Öncelikle her makinede ortak olan P,S,A,M modlarını öğrenmemiz gerekir. Bu ayarlar sadece diyafram ve enstantane ile ilgili olup diğer kontroller sizdedir.

P- Programmed Auto : Diyaframı ve enstantaneyi otomatik ayarlar. Bugüne kadarki deneyimlerim bu modun, az ışıklı ortamlarda öncelikle diyaframı sonuna kadar açtığını, ardından enstantaneye müdahele ettiğini göstermiştir bana (Makineden makineye değişme ihtimali var). Kontrolün sizde kalmasını istiyorsanız pek tercih edilen bir mod değildir.

S- Enstantane Öncelikli (Shutter Priority): Siz enstantaneyi ayarlarsınız, ışık şartlarına göre diyaframı makine ayarlar. Bu modu, örneğin trenle yolculuk yaparken dışarıyı çekmek için kullanıyorum. 1/500 sn'ye (500) enstantaneyi ayarlayıp diyaframa karışmıyorum. Tren hareketli olduğu için, hareketin donması adına 1/500 sn genelde yeterli oluyor.

A- Diyafram Öncelikli (Aperture Priority): Siz diyaframa müdahele edersiniz, enstantaneyi makine ayarlar. En sık kullandığım mod. Benim için öncelik alan derinliğinde olduğu için ve çoğu zaman manuel modda ayar yapmak kareyi kaçırmama sebep olabileceği için, ışık şartlarına göre diyaframı istediğim bir değere getirip makine boynumda dolaşırım.

M- Manuel: Kontrol tamamen sizin elinizdedir. Hem diyaframı hem de enstantaneyi ayarlarsınız.

Bu ayarları elbette kafamıza göre yapmıyoruz. Şekil-2'de görüldüğü gibi her makinede +|ıı|ıı0ıı|ıı|- gibi bir pozlama göstergesi bulunur (+ ve - yer değiştirebilir makineye göre). Bu gösterge vizörün içinde altta olur. Ancak LCD ekrandan çekim yapılan makinelerde de genelde ekranın alt tarafında bulunur. Tam orta nokta "0" makineye göre tam/doğru pozlama yaptığımız, (-) az (+) ise fazla pozlama yaptığımız anlamına gelir.

(+) pozlanan fotoğraflar daha parlak (-) pozlanan fotoğraflar ise daha karanlık çıkarlar.Her makinenin ışığı farklı ölçme yöntemleri vardır. Hatta bize seçenekler sunarlar. Bu konuyu ilerleyen zamanlarda anlatmaya çalışacağım.

P,S ve A modları her zaman doğru pozlama yapmayabilirler. Baktığınız ekranın ortasında çok parlak bir cisim olması eksik pozlamaya, koyu renkli bir cisim veya nispeten daha gölgede bir bölge olması da fazla pozlamaya sebep olabilir. Bunun için pozlama telafisi kullanılır. Pozlama telafisi tuşu veya menüsü genelde makinenizin üzerinde veya çekim menüsünde, kolayca ulaşabileceğiniz bir yerdedir (Şekil-1 ve Şekil-2'de mavi halka ile belirtilen yerlerde Nikon D40'ın makine üzerindeki pozlama telafisi butonu ve çekim menüsündeki pozlama telafisi seçeneği görünmekte). Bunun için öncelikle kendi makinenizi tanımanızı tavsiye ederim.

Makinenizin 0'da doğru pozlayıp pozlamadığını anlamak sizin elinizde. Örneğin ben makinemi genelde -0.7 pozlama telafisi ile kullanıyorum. Çünkü bu değerde elimdeki makine daha iyi sonuç veriyor. Deneme yanılma yöntemini kullanabilirsiniz.

Ya da hiç uğraşmayın, buyrun size kamera incelemeleri yapan birkaç site linki;
Letsgodigital (türkçe)
Dpreview (ingilizce)
Ken Rockwell (ingilizce)

Lakap Mimi ve Anket

2009-03-19T09:36:00.005+02:00

Ankette çoklu oy verme seçeneğini koyduğumu zannediyordum ama koymamışım. Fazla olmasa bile beni izleyenlerin yarısı kadarı oy kullanmış oldu ve sonuçlara göre fotoğraf dersleri ile içinden geldiği gibi seçenekleri önde gitti. Ben de şimdi olduğu gibi, bir miktar fotoğraf dersleriyle bir miktar da aklımdan ne geçtiyse devam etmeye karar verdim. Yani olduğu gibi :) Ama bu derslerde merak ettiğiniz veya öğrenmek istedikleriniz ne ise beni yönlendirirseniz daha kolay olur.

***

Ayça Hanım beni mimlemiş, lakaplarımı bilmiyormuş gibi sanki. Çok fazla takma ad takılan birisi olduğumdan dolayı, tarih sırası ile en çok kullanılanları yazayım.

Elmacı (Derste bile elma yediğim için)
Ayı (Sanırım ortaokul dönemlerinde fazlaca kilo aldım)
Kova (Kalecilik günlerinden kalma)
Galileo (Çok uzun hikaye)
Sokak Komandosu (Bilgisayar oyunlarından ve giyiniş tarzımdan kalma olsa gerek)
Doktor (Tıp fakültesi macerası sonrası, hala bazı arkadaşlarım doktor diye çağırır)
Mogi (Yine bir bilgisayar oyunundan kalma, Semion Mogilevich isimli mafya elemanının isminin kısaltılmışı)
Ganara (En son ve en çok yapışan takma ad)

O dönemler arkadaşlarla aramızda Age of Empires (AOE) isimli oyunu oynardık sıkça. Tatillerde de memlekette buluştuğumuzda Mehmet Abi'nin internet kafesine gider bağıra çağıra çocuklar gibi eğlenirdik. Dost-net bizim için öyle bir yere dönüşmüştü ki evden farksızdı. Uyanınca soluğu orada alır, orada buluşur, orada yemek yerdik.

İşte öyle bir gün yemeklerimizi getiren çocuğa daha yemeye başlamadan bir tane daha sipariş verdim. İkincisi geldiğinde de üçüncüsünü (Bu arada oyuna devam ediyoruz). O sırada arkadan bir ses yükseldi "Nası bir ganaraymışsın la ayan" diye. O gün bugündür ganarayım.
Bilindiği üzere adım Ayhan değil. Bu, arkadaşlarla birbirimize hitap şeklimiz. Tam olarak bir anlamı olmasa da boş beleş adam diye düşünebilirsiniz. İlerleyen zamanlarda ayhans diye bir grup, aynclan adında bir AOE takımı, ayhanizm adı altında bir felsefe akımı oluşturduk.

Ayhan geldik ayhan gideriz be abi...
Haydins, Ful Yaprağı ve Türünün Son Örneği'ni mimliyorum ben de. Haydi bakalım

Görseller Yunus Mısır tarafından oluşturulmuştur.

Şehirlerarası Terminal...

2009-03-18T11:34:00.010+02:00

Otobüs deyince aklıma ilk olarak Çakmak Köprüsü’ne çıkıp rengarenk 45 kişilik araçlara baktığım çocukluk günlerim gelir. Sabah kahvaltıdan sonra çocukluk arkadaşım Tuğrul ile koştur koştur köprüye gidip saatlerce yolu izlerdik. Çoğu zaman da tek başıma giderdim, Kezban Teyze öğle uykusu yüzünden Tuğrul’u bırakmazdı. Aslında oturduğumuz yere çok da yakın değildi ama ben bakıcıma gitmeyi reddedip teyzemin yolunu tutardım, kimi zaman da kaçar giderdim.

O yıllarda memlekete gitmek için otobüs bileti bulamayınca, babam bir 0302 ayarlamıştı hatta otobüs oturduğumuz semte kadar gelmişti. Halbuki ben ne kadar çok severdim Harem’e gitmeyi, lastik yanaklarına beyaz boya çekilmiş parlak jantlı otobüslerin kesif mazot kokularını duymayı. Memlekete gidene kadar da ağabeyimin evden getirdiği Küçük Ceylan ve Küçük Emrah kasetlerini dinlemiştik. O yıllarda pek modaydı. Ağabeyim her ne kadar 80’lerin köklü temsilcilerinden de olsa, evde Michael Jackson, A-HA, U2 kasetleri de dolu olsa memleket yolunda bunları dinletemezdi.

Hiç haz etmezdim memlekete gitmekten, sabaha karşı Tuz Gölü’ne sol tarafımdan doğan güneşin ışığını görmek harici; köy kokuları, at arabaları, toprak yollar rahatsızlık verirdi bana. Ne kadar sevmezsem sevmeyeyim, 8 yaşımdayken, o çok sevdiğim Tuz Gölü’nün en sevdiğim saatlerinde onlarca kez bozulan kamyon zorla götürdü beni bozkırın ortasına, henüz il olmuş bir yere. “Yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve kar yağışlı” ne demektir hemencecik öğreniverdim zatürrenin de katkılarıyla.

O yıl daha da artmıştı hayranlığım otobüslere. Beni alıp bozkırdan denize götürecek, çok sevdiğim çocukluk arkadaşlarımı, babamı, ben, büyüten teyzemi, Kız Kulesi’ni, Boğaziçi Köprüsü’nü, çeyrek ekmeğin ortasındaki yumuşak kısmı çıkarıp malzemeyi doldurduktan sonra kapatan kokoreççiyi gösterecekti. Ben yine Salacak’ta oturup karşıdaki 3 büyük binayı soracaktım babama, babam da yine “Etap Marmara, Hilton, Sheraton” diyecekti. Gülümsetecekti beni otobüsler.

Aslında büyümeye başladıktan sonra, her ne kadar uzun boylu olmasam da sığmadı bacaklarım dar koltuklara. Bu nedenle en arkayı veya koridor tarafını tercih eder oldum. Yine de otomobille yolculuk yapmaktan çok daha zevkliydi. Birincisi daha yukarıdan bakıyordum dünyaya. İkincisi de her gördüğüm yer hakkında hayaller kurup “Buraya mutlaka gelmeliyim” diyordum kendi kendime. Tuz Gölü’nde çıplak ayak koşmayı, Çamlıdere’de bir köye uğramayı, Yeniçağa’da balık tutmayı, uçsuz bucaksız ovalardaki tek ağacın altında piknik yapmayı hep otobüslerde hayal ettim, yalnız başıma…

Lise ve üniversite yıllarında anneme götürdü beni otobüsler, zamanında hiç hoşlanmadığım bozkıra. Artık arkadaşlarımın birçoğu da o Anadolu kentinde kalmıştı; çorak ve yalın, tüm düzlüğü ve doğruluğuyla. Bozkır, insanını da kendisi gibi yapmıştı; dümdüz, saf, umarsız ve yanık. Kısa tatillerde öz yeni bilmem ne seyahat turizmin 45 kişilik tekerlekli odaları kalbimin bir yarısından diğer yarısına götürdü durdu beni. Aslında bir kamyondu beni bozkırdan koparan, içinde odamın eşyaları ve ufak tefek ayrıntılarla.

Ve yine bir kamyondu beni kalbimin iki yarısının tam ortasına getiren, soğuk Başkent’e terk edip giden. Ve bir trendi en sevdiğimi bana getiren. Zaten biliyordum rengi artık beyaz ağırlıklı, kaç kişilik olduğunu bile söyleyemediğim otoban araçlarının iyilik yapmayacağını; kötülükleri de kamyonlara bırakmışlardı…

Hayaller kurup duruyorum hala yolculuk ederken, diğer araçlardan bir miktar yukarıda. “Buraya kesin gelelim” diyorum. “Şuracıkta kamp atarız” diyor o. Artık yalnız değilim hayallerimde; bana trenle gelen, benimle beraber otobüslerde…

Bu hikayeler hep otogarlarda başladı ve bitti. Kalbimin asıl attığı yere bir otogardan alıp götürdüler beni. Kalbimi de bir otogarda bana verip, benimle beraber Başkent’e gönderdiler. Ne öyküler vardı bu evsiz yurtlarında, sevgililer mekanlarında. Beklerken uyuyakalınan, sabah çorbası içilen, plastik bir bardakta sıcacık çay yudumlanan. On binlerce kalp attı otobüs garlarında her gece ve her sabah, on binlercesi taşındı her gün bir şehirden ötekine; umutlar bagajlarda, gözler ufukta…
Sayın yolcularımız, otobüsünüz 5 dakika sonra hareket edecektir, yerlerinizi almanız rica olunur…

Not: Yazının silinip tekrar yayınlanmasından dolayı özür dilerim. Çalıştığım kurumun teknik problemleri nedeniyle kaynaklanan arızayı düzeltemeyip baştan düzenleme yapmak zorunda kaldım.

Fotoğraf Çekmek-4 (Uzun Pozlama)

2009-03-17T09:05:00.009+02:00

Fotoğraf çekmeye başlayanların merak ettiği bir konu daha vardır. Uzayıp giden ışıklar veya tül görünümü almış sular, şelaleler nasıl oluyor da çekiliyor diye sorarlar. Bilmeyenlerin bu merakını gidermek adına kısaca birşeyler anlatacağım.

f/11 diyafram ile 8sn. pozlanmış bir su görüntüsü. (2008-Düzce) Alttaki fotoğrafta ise F/22 diyafram ile 30 sn Kızılay meydanında trafik pozlandı. (2007-Ankara)

Birçoğumuzun elindeki fotoğraf makinesi 30 saniyeye kadar pozlama yapabilmektedir. Ayrıca 30 saniyeden sonra "B" diye bir ayar görürüz. Bu "bulb" anlamına gelir. Bulb modunda kameramız deklanşöre basılı tuttuğumuz sürece çekim yapacaktır. Dijital makinelerde teknolojisine veya sensörüne bağlı olarak 15-30 dakika kadar pozlama yapabilirken filmli makinelerde basılı tuttuğumuz sürece pozlama devam edecektir.

Her zaman söylediğimiz gibi bu tarz çekimleri yaparken makinemizi sabitlememiz gerekir. Ayrıca makineyi titretmemek için elimizle basılı tutmak veya basmak yerine kendi kendine çekim, kablo deklanşör veya uzaktan kumanda kullanmamız daha doğru olacaktır.

Kısacası hareketli görüntüler elde etmek adına uzun pozlamayı kullanabiliriz. Pozlamamızın uzaması için de kısık diyafram veya bazı filtreler bize yardımcı olacaktır.

Yıldız pozlamasına örnek fotoğraf. Ortada sabit duran Kutup Yıldızı, diğer yıldızlar onun etrafında dönüyor. 78 dakikalık bu pozlama yıldızların gökyüzündeki hareketini gösteren güzel bir örnek. Fotoğrafın üzerini tıklarsanız orjinal bulunduğu yere yönleneceksiniz. Fotoğrafını burada yayınlamama izin verdiği için Travis Favretto'ya teşekkürler.

Seçimler Yaklaşırken

2009-03-13T13:47:00.007+02:00

Pazar günü şöyle bir dolaşmaya ve birşeyler almaya çıktık. Ben zaten her şekilde fotoğraf çekmek için can atan birisiyim. Parka çıkmak isteyen çocuklar gibi, gel hadi dolaşalım deseniz takar makinemi boynuma çıkarım genelde.

Kadınlar günü olması münasebetiyle yollar kapalı, eylemler var. Kadın kılığındaki canavarlar, amaçsız ve şuursuzca birşeyler anlatıp kendileri dinliyorlar. Belki de binlerce polis güvenlik önlemi almak zorunda. Çünkü her an kadın haklarını bahane edip sivil vatandaşa ve onların mülküne, canına zarar getirebilecek durumlar oluşabiliyor bu tip toplanmalarda. (Çok gazlı bir milletiz ne de olsa)

Zaten büyük caddeler kapalı, trafik allak bullak. Bir de baktık ki o da ne. Sıhhiye'de Necatibey Caddesi'nde yol çalışması var. Aman Yarabbim. Seçim yaklaşıyor ya, işler son sürat devam etmekte (ya da başladı). Gelecek nesillere bir miras bırakayım dedim, mevcut belediye yönetimi göreve devam ederse 5 sene daha buralardan Büyükşehir'e ait at arabası bile geçmez. Keşke sürekli seçim olsa da belediyeler sürekli iş yapsalar...

Ayça'ya kendi tabiri ile ciciler aldıktan sonra Güvenpark'tan geçiyorduk ki bir miktar oturup ayak üstü birer bardak çay içmeye karar verdik. Balon satıcısı, kuşlar, yemci dede, çaycı. Bende farklı hisler uyandırıyor burası. Krizden midir nedir, eski kalabalığı olmasa da cıvıl cıvıldı meydan. Yine polis, yine güvenlik. Bu kadar olumsuz olmamalıydı herşey.

İyi ki balonlar var dedim kendi kendime, iyi ki o balonlarla gülücükler saçan çocuklar var...

Fotoğraf Çekmek-3 (Pozlama)

2009-03-11T21:47:00.019+02:00

Aslında konu genel olarak fotoğraf çekmek, başlıkları ileride değiştirebilirim ama şimdilik böyle gitsin.

Daha önce diyafam ve enstantaneden ufak tefek söz etmiştik. Temel fotoğraf eğitimlerinde de anlaşılması en zor konu olduğunu hissettiğim için olabildiğince basit ve yalın bir dille anlatmaya çalışacağım. Bunun için öncelikle değişkenlerimize değinelim.

Diyafram Açıklığı (F Değeri): Makinemizde gördüğümüz 2.8-4-5.6-8-11-16 değerleridir. Küçük değerler daha açık, büyük değerler daha kısıktır. Objektifinizdeki diyafram denilen yapı net alan derinliğini etkiler. Fotoğrafa yeni başlayanların sıklıkla sorduğu "cisim net arka plan flu fotoğrafı nasıl elde ederim?" sorusunun cevabı buradadır. Diyaframı açıp (değeri küçültüp) fotoğraf çekmemiz gerekir (Ayrıca lensinizin odak uzaklığı ve çekilen cisme mesafeniz de etkiler). Diyaframı açtıkça pozlama süremiz kısalır.

Soldaki fotoğraf açık diyafram değeri (2.8) ile çekilirken sağdaki fotoğraf daha kısık diyafram değeri (11) ile çekildi. Net alan farkı görülmekte.

Enstantane (S Değeri): Pozlama süremizdir. Ana değerler 30"-15"-8"-4"-2"-1-2-4-8-15-30-60-125-250-500-1000... dır. Enstantane değeri elde çekim sırasında makineyi titretip titretmemiz ve uzun pozlama ile değişik efektler elde edebilmemize yarar. 4" 4 saniyeyi, 125 ise 1/125 saniyeyi anlatır. Ortam ışığı arttıkça enstantane değeri sağa kayar.

ISO (Işık Hassasiyeti): Sensörümüzün ışık hassasiyetidir. 100-200-400-800-1600 gibi değerler ile gösterilir. ISO değeri yükseldikçe daha kısa sürelerde çekim yapma imkanımız doğar. Mesela az ışıklı ortamlarda, akşam evde yüksek ISO değerleri kullanarak el titremesini engellersiniz. Yüksek ISO değerlerinde fotoğrafınız daha çok kumlu (grenli, noise, karıncalı) olacaktır, aklınızdan çıkarmayın. En temiz fotoğraflar düşük ISO değerlerinde elde edilir.

Soldaki fotoğraf ISO-100 ile çekildi. Sağdaki ise ISO-1600 ile (aynı diyafram ve ışık değerlerinde). İki fotoğraf arasındaki kumlanma farkına bakalım. Daha yakından görebilmek için büyük hallerinden ikişer parça kesip ekliyorum (Alttaki fotoğraf). Yeni sekmede açıp büyük haline bakarsanız çok daha iyi anlaşılacaktır.Şimdi bu üç değişkenin birbiri ile bağlantısına bakalım. Öncelikle 2 temel değişken olan diyafram ve enstantanenin birbirine bağlı olarak nasıl değiştiğini aşağıdaki tabloda görelim.f/8 değerinde 1/125 sn ile çektiğimiz fotoğrafı f/2.8 değerinde 1/1000 sn.de çekeriz. Diyaframı kısıp f/16 değerinde çekersek ise çekim süremiz 1/30sn.ye uzar.

Örnek fotoğraflar açıklama açısından daha çok yardımcı olacaktır. Bu akşam evde tripod yardımı ile çekilmiş test fotoğrafları. Alt taraflarına değerlerini de yazdım. Umarım işinize yarar ve konuyu anlatabilmişimdir. Soru sormaktan çekinmeyiniz. İyi geceler efendim...Çoğu zaman tercih etmediğimiz otomatik mod. Genelde üzeri yeşil olan ve auto yazan, diğer otomatik modlar da (portre, makro, gece çekimi vs.) çekim sırasında çok fazla tercih edilmez. Neden tercih etmediğimiz bu örnek fotoğrafla ortada olsa gerek :)

Not: Bütün test fotoğraflarında makinenin jpeg işleme, beyaz ayarı, netlik noktası (en öndeki kestanenin üzerine netlendi) ve odak uzaklığı aynıdır.
Kamera: Nikon D80, Lens: Tamron 17-50, Odak Uzaklığı: 50mm Diğer Ayarlar: Manuel

Anket

2009-03-10T16:02:00.007+02:00

Sağ tarafa küçük bir anket ekledim. Ben bazen ne yazacağıma veya ne ekleyeceğime karar veremediğim için zorlanıyorum. Aslında yazmak istediğim o kadar çok şey var ki. Ankete katılımınız beni yönlendirecektir ve sevinderecektir en azından.

Anket demişken aklıma seçim geldi, seçim demişken de aklıma tabii ki yaşadığım şehir olan Başkent. Yazıyı bir başkent fotoğrafı ile bitirmek istiyorum, arka tarafından. İyi günler dilerim efendim.Ankara Kalesi'nden Altındağ ilçesinin görünümü. (2007-Ankara)

Gecikmiş Kadınlar Günü Kutlaması

2009-03-09T16:59:00.007+02:00

Aslında gününde buraya güzel bir yazı ve ilişkili fotoğraflar ekleyecektim ama haftasonu yoğunluğundan dolayı gecikmiş oldum kusura bakmayın. Aslında fazlaca yazacak birşey de yok, konunun ehemmiyeti ortada :) Ben Anadolu kadınından 2 fotoğraf gösterip yazmadan vermeye çalışacağım anlatmak istediklerimi. (Bugünlerde çok neşeli olduğumdan dolayı neşe dolu fotoğraflar ekliyorum)

Unutmadan yazayım bari, hepinizin kadınlar günü kutlu olsun, sadece işçi/çalışan kadınların günü değil. Bu arada Birleşmiş Milletler'de de 8 martın resmi adı IWD (International Women's Day). Yani emekçi kadınlar günü sözü bana bir miktar siyaset koktuğu için rahatsız oluyorum. Tabii ki bu sabah iş yerine girişte ilk gördüğüm panoda bu sözlerle karşılaşmak keçi ve sevmediği ot atasözünü bana tekrar hatırlattı.

İyi ki kadınlar var, iyi ki annemiz, eşimiz, dostumuz, yuvaları ayakta tutan kadınlarımız... İyi ki Anadolumun o neşeli kadınları bu topraklardalar, nezaketleriyle, sevgileriyle, güçleriyle... Toprağı işleyen, hayvanları besleyen şalvarlı kadınlar. İyi ki bu ülkenin kadınları var ve bizi ayakta tutuyorlar.Ve elbetteki sen, iyi ki varsın ve hayatımdasın...

***Fotoğraflar sırasıylar Kayseri (2007), Aksaray (2008), Ankara (2007)

Beyaz Baston

2009-03-05T11:14:00.005+02:00

Aslında bir fotoğraf projesi olarak başladı herşey. Arabada giderken radyodan duyulan bir anons, kafada parlayan bir fikir ve paylaşılması. Kısa bir süre içerisinde görme engellileri desteklemek amaçlı fotoğraf sergisi çıkarmayı amaçlamıştık (Fikir Kerem Abi'ye aitti). Çoğu zaman plansız ve desteksiz projelere olduğu gibi bizim de çalışmamız ölü doğan bebek misaliydi.

Aslında önce Altı Nokta Körler Derneği Ankara Şubesi Başkanı Fermani Bey'le görüşmüş ve destek görmüştük. Bize sıkıntılarını bütün içtenliğiyle anlatmış, Türkiye'de yaşamanın zorluklarından bahsetmişti. Üzerine basa basa görme engelli dememize karşın bize "Ne görme engellisi, kör işte kör" diyerek durumlarından hissettiği normalliği ve bir yandan da rahatsızlığı dile getirmişti.

O konuşmanın ardından ne kadar kör olduğumu öğrendim. Çevremde halbuki ne kadar çok görme engelli varmış benim göremediğim. Hepsi de yaşam savaşı içinde yer alıyorlarmış. Fermani Bey'in bize söylediğine göre engellilerimizin birçoğu zaten evden çıkmıyormuş. Hergün kazılan yolların, dikilen tabelaların onlar için büyük tehlike oluşturduğunu söyledi ve bacağını gösterdi. Aman Allah'ım o da ne! Öylesi bir yara ile 15 gün rapor alırdık herhalde biz.

Yalandan çıkarılan yasalarla vatandaşa ve dünyaya (özellikle batıya) şirin gözükmeye çalışan devlet büyükleri, beyaz bastonu bile paralı yapmış. Beyaz baston zorunlu bir ekipman değilmiş, sigorta karşılamamalıymış... (Yanlış bilgilendirme yapmamak için devlet memurları tedavi yönetmeliği, çıkan genelgeler vs bir miktar inceledim. Bir de üzerine 6 nokta derneğine telefon açtım. Evet bilgi halen güncel, sigorta beyaz bastonu karşılamıyor)

Eminönü'nde karşılaşıp fotoğraflarını çektiğim bu amca (İsmini unuttum, of şu baş ağrısı) çocuklarını okutmak için çalıştığını söyledi. Evet evet, dilenmiyordu, yalvarıp fahiş fiyata kağıt mendil satmıyordu, kimsenin huzurunu kaçırmıyordu. Kimseye yan gözle de bakmıyordu -görebilseydi de bakmayacaktı eminim-. "Fotoğrafları gazeteye vermeyeceksiniz değil mi? Sonra zabıta ile başım belaya giriyor." dedi ve fotoğrafla ilgili yaşadığı bir olayı anlattı. Nasıl yani? Çoğu zaman korsan iş yapanları bile görmeyen zabıta mı?

Ve ben ve biz ve insanlığım... Herşeyim bitti, utandım... Bütün insanlığımdan, yurttaşlığımdan, dünyadan...

Bir bakın çevrenize. Hangimiz daha çok görmekte ya da körmekte? Hangimiz daha kör?

Fotoğraf Hikayesi Mimi

2009-03-04T12:36:00.009+02:00

Aslında hiç sevmezdim tag ve mim gibi kavramları. Çoğu zaman da sıkıcı gelirdi. Sonraları eğlenceli mimleri gördükçe hoşlanır oldum, ilk kez de başka bir sitede Deha'nın yaptığı tagı cevaplamıştım.

Bunu da ben uydurdum buyrun. Hepimizin bir fotoğrafı ile ilgili anısı, anlatacakları, yazacak birkaç kelimesi vardır. Adı da fotoğraf hikayesi mimi olsun :)

Benim hikayem 1 Eylül 2007'de Halfeti'de geçiyor. O tarihlerde fotoğrafçılar buluşması diye bir organizasyon yapılmıştı. Etkinliğin 2. günü kahvaltıdan önce Rumkale'yi karşıdan gören tepeye gidilerek fotoğraf çekilecekti ve tekne ile sular altında kalan eski Halfeti ve çevresi gezilecekti.

Tekne ile yuvarlak içinde T harfli yere indik. Kırmızı oklar kafilenin yürüyüş güzergahını, açık mavi oklar ise ben ve Mete Abi'nin ayrılıp takip ettiği istikameti göstermekte.

1 numaralı yerde fotoğraf çektikten sonra yukarıya doğru yürüdük. Mete Abi beni M harfli yerde bekledi ve ben yüzlerce kişinin gittiği tepeye koştum ve 2 numaralı fotoğrafı çektim. Dönüp Mete Abi'ye "Birşey yok yukarıda, arka taraflara yürüyelim belki bir köy vardır" dedim ve 3 numaraya doğru yol almaya başladık.

3 numaralı yere geldiğimizde bir cami gördük ve elimizi yüzümüzü yıkayıp su içtik. Orada tekerleğe tel geçirip el yapımı oyuncaklar yapmış iki çocukla karşılaştık. Hem onlarla bir miktar sohbet etmek hem de fotoğraf çekip dinlenmek için bir miktar durduk. (Sıcakta erimiş çikolataları da verdik elbette)

Asıl hikaye burada başlıyor. Tam çocukların yanından ayrılacaktık ki içli bir türkü sesi. Hemen sorduk ve "İmam Amca'nın evinden geliyor" cevabını aldık. Gittik, kapıyı çaldık, güleryüzlü bir teyze açtı kapıyı; "Amcanız gelemez, siz içeri buyrun" dedi.

Artık yüzsüzlük mü dersiniz bilemiyorum, içeri girdik. Ahmet Amca bizim elimizi yüzümüzü yıkadığımız caminin eski imamı. Emekli olduktan sonra sağlık problemleri yaşamış, doktorlar da derdine pek derman olamamış aslında.

Bizi sofrasına davet etti, kibarca teşekkür edince de "Benim soframı beğenmiyor musunuz da davetimi kabul etmiyorsunuz?" deyince çok utandık. Beğenmez olur muyduk hiç köy ekmeği, köy yumurtası, mis kokulu çay, en çıkarsız duygulara yapılmış bir davet, teyzemizin pamuk elleriyle yaptığı taze peynir. İnsan bir anda bütün sıkıntılarını unutuveriyor...

Ahmet Amca'nın herkese gönderdiği selamı iletmeyi hala boynuma borç bilirim. Bahar da muhtemelen onu kaybedip götürmediğimiz için hala kızgındır bana :) Teknelerin hepsi kalkmışken bizim için beklettiğinden dolayı teşekkür ediyorum tekrar. Mete Abi de dönüş yolunda o koşuşturma sırasında çektiği fotoğrafların filmini düşürmüştü, ben çok üzülmüştüm. Bir gün sonraki yarışmada ben orada çektiğimiz fotoğraflardan birisi ile sergileme kazanınca benden daha çok mutlu olup zerre kadar üzüntü duymadı kaybettiği filmlerine.

Çok uzun oldu biliyorum, üşenmeyip okuyan herkese teşekkür ederim. (Geveze adam uzun yazar diyebilir miyiz acaba?) Mümkünse aşağıda adı geçen arkadaşları mimliyor ve merakla bekliyorum. İsteyen herkes yapabilir elbette, kimlerin fotoğraf çektiğini çok iyi bilmediğim için kesin bildiklerime gönderdim.

Ayça
Türünün Son Örneği
Haydins
Yelda

Fotoğraf Çekmek-2 (Işık Oyunları)

2009-03-02T14:56:00.010+02:00

Birçoğumuzun derdi fotoğraf sanatını (sanat mıdır ayrı tartışma konusu) icra etmek değildir. Evimizde ürettiğimiz ürünlerin fotoğraflarını çekmek, yaptığımız el işi eserleri veya yemekleri fotoğraflamaktır. O yüzden makinemizin bütün teknik özelliklerini bilmek ve sonsuz bir kompozisyon bilgisine sahip olmaktansa fotoğrafı doğru bir şekilde çekmek önceliğimiz haline gelir. Bir önceki evde fotoğraf çekmek isimli yazıda makineyi sabitlememiz gerektiğini ve bunun sayesinde net fotoğraflar elde edeceğimizi elimden geldiğince anlatmaya çalışmıştım. Bu yazıda da ufak ışık oyunları ile fotoğrafımıza bir miktar yaratıcılık katmayı, bir miktar daha iyi sunum yapabileceğimizi anlatmaya çalışacağım.

Işık hakkında bilmemiz gereken birkaç noktayı iletmek isterim. Birçok internet sitesinde, fotoğraf dersi notlarında hatta kullanım kitapçıklarında da anlatılan ışığın yönleri cepheden gelen ışık, tepeden gelen ışık, yanal ışık, ters ışık ve alttan gelen ışıktır. Yanal ışık bizim en sevdiğimiz ışık türüdür diyebiliriz. Cisme üçüncü boyut etkisini verip doygunluk katar. Bu yüzden evimizde objeleri veya ürettiklerimizi çekerken cephe ışığı (cisime tam karşıdan, yani kamera tarafından gelen ışık -direkt flaş da dahil-) kullanmak yerine yandan veya yan tepeden, yan cepheden verilen ışıkları tercih etmemiz bizim faydamıza olacaktır. Deneme yanılma yolu ile zaten en doğrusunu bulacaksınız.

Evde olduğumuza göre, akşam vakti bir güneşimiz ve stüdyo ekipmanlarına yatıracak da fazladan paramız olmadığına göre kendi ışığını kendin üret sloganı ile yaratıcılık konuşturmaya burada başlıyoruz :) Örneklerle anlatmaya çalışayım.

Bu fotoğrafta küçük bir el feneri ve çakmakların arkasına takılan renkli ışıklardan kullandım. El fenerini çapraz bir açıdan gözlüğe tutarken zarlara karşıdan gelecek şekilde ışık verdim. Sonuçta tonlamalar bu şekilde ortaya çıktı.

Evimizde el feneri, masa lambası gibi ışık kaynaklarımız vardır mutlaka, fotoğraflarımızın arkasına koyup düz bir fon oluşturmak maksadıyla kırtasiyeden 25 kuruşa alabileceğimiz büyük fon kartonları da bir hayli işimizi görecektir. Tabii ki bazı fotoğraflarda fonda mutfağın veya süslediğimiz masanın görünmesini isteyebiliriz, o tamamen ayrı. Ancak evde yaptığımız bir kolyenin masa üstü yerine beyaz veya düz bir fonda sergilenmesi hem eserinizin fondan ayrılmasına hem de daha güzel sunulmasına imkan verir.

Peki ışıkla ilgili bu ufak notlar sadece ev içinde mi geçerlidir? Elbette ki hayır. Dışarıda da fotoğraf çekerken, insan çekerken veya mimari çekimler vs her türlü çekimlerde ışık kuralları aynen geçerlidir. Küçük bir ışık kaynağı ile tam yandan verilen ışık cismin yarısının aydınlık çıkmasını sağlarken güneş gibi ışık kaynakları gölgeler ve doygunluk sağlarlar.
Bu fotoğrafta tam yandan verilen ışık yüzün bir kısmının karanlıkta kalmasına sebep oldu ve bu portre ortaya çıktı.

Burada Ayça Hanım'ın ışık ile ilgili yazılmış yazısını bulacaksınız. Burada da Gebze Yüksek Teknoloji Enstitüsü'nün bülteninden ışık ile ilgili bir yazı. Yardımcı olabilir diye düşündüm. El feneri yardımıyla çekilmiş bir fotoğrafa küçük bir örnek daha vererek yazıya son veriyorum. Hepinize mini ev stüdyolarınızda iyi çekimler dilerim.

Emek Hırsızlığı Hakkında

2009-03-01T19:10:00.005+02:00

Gelir veya çıkar sağlayan bir işte, bir başkasına ait fikri veya eseri kullanmak suçtur elbette. Hele ki bunu kendininmiş gibi göstermek hem yasalar önünde suçtur hem de etik olarak saygısızlık kabul edilir. Bunu neredeyse hepimiz biliyoruz, özellikle birşeyler üretmeye çalışan bireyler olarak.

Ciddi bir forum takipçisi olduğum söylenebilir. Hatta aktif olarak forumlarda sürekli tartışan ve fikrini savunan birisiydim (Artık sadece okuyorum). Uzun zamandır kafamı kurcalayan, bir çok blogda da gördüğüm serzenişlere buradan kendimce bir yorum getirmek istedim.

Fotoğraf sitelerinin forumlarında "Aa bak fotoğrafımı feysbukta bilmem kimin profilinde gördüm, çok ciddi tazminat alacağım" sözlerine neredeyse her gün rastlamaktayım. Buna ilk cevabım "zor tazminat alırsın" olacak. Kişiler bunun üzerinden gelir veya çıkar elde etmediği için size tazminat ödemezler ancak cezalarını alırlar.

Tabii ki bu arkadaşlar kendi oluşturdukları eserleri vazgeçilmez zannederken, fotoğraflarının altına yazdıkları şiirler veya fotoğraf slaytlarında kullandıkları müzikler için ne bir kaynak göstermişlerdir ne de izin almak akıllarının ucundan geçmiştir. Hatta bu arkadaşlar fotoğraflarını işlemek için yazılımların illegal kopyalarını kullanmaktan ve sorgulamaktan geri kalmazlar.

Benzer bir durum yazı yazan (şiir, öykü, makale vs) arkadaşlar için de geçerlidir. Yazılarının orada burada dolaşmasını istemez iken girip fotoğraf sitelerinden beğendiklerini yazılarına ek yaparlar.

Hele bir utanç abidesi var ki anlatamam. Bir gazetenin fotoğraflar sayfasında büyük puntolarla, kırmızı olarak "İzinsiz kullanılması halinde yasal işlem başlatılacaktır" yazmasına rağmen oradaki hiçbir fotoğrafı yayınlamak için izin almamıştır (Hatta kaynak bile göstermez).

Fikrimce, kullandığımız her türlü bilgi ve belge için izin almaya, en azından kaynak göstermeye çalışalım. Başımıza bir şey geldiğinde de bağırıp çağırma hakkımız olsun. Lütfen, önce iğneyi kendimize, ardından çuvaldızı başkasına...
Konu ile ilişkili bir fotoğraf değil elbette. Burada modelliği için uzun zamandır görüşemediğimiz, şu anda Avusturya'da askerlik görevini yapmakta olan canım arkadaşım Deha'ya teşekkürler. (2008-Tuz Gölü, Şereflikoçhisar)

Sokakta Fotoğraf Çekmek-2 (İletişim)

2009-02-27T10:01:00.007+02:00

Elimize makinemizi alıp sokağa çıktığımızda yahut farklı bir yere gittiğimizde farklı insan yüzleri ve yaşantıları ilgimizi çeker ve onları fotoğraflamak isteriz. Bu fotoğraflarda da kişilerin doğal yaşamından izleri ve doğal duruşları görüntünün güzelliğini arttırır. Bunun için ortama uyum sağlamak ve iletişime geçmek birincil gerekliliğimizdir.

İletişime geçmek genellikle 5 dakikalık bir olay değildir, size ikram edilen çayı-kahveyi içmek, kimi zaman sofralarına oturmak ve zaman harcamayı gerektirir. Tüm bunlar doğru kareyi yakalayabilmek adına verdiğimiz çabalardır. Ayrıca izin alıp çektiğimiz için vicdanımız rahat eder ve o sohbetler tatlı birer anı olarak kalır.

Kayseri'nin ilçesi olan Hacılar'da yaptığımız çekimden kareler. Soldaki fotoğrafta Ayça Hanım ve İbrahim Amca. Sağdaki fotoğrafta ise İbrahim Amca ve ben. Kahverengi ağırlıklı hırka ve atkı, başımda da muhtar şapkası vardı, kadife bir ceket ile sade kıyafet tercihi yapmıştık. İbrahim Amca'nın dükkanında çay sohbeti ile memleketi kurtardık, Amerika'yı yıktık :)

İletişime geçmenin kesin kuralları yoktur. Ben burada akılma gelenleri ve uygulamaya çalıştıklarımı anlatacağım.

-Kıyafetlerimiz bölgeye veya yöreye göre abes olmasın, mümkünse yakın olsun.
-Onların dilinden ve seviyesinden konuşmaya çalışın.
-Bir kadın ve bir erkek beraber fotoğraf çekmek Türkiye'nin birçok noktasında avantajdır. Kadının kadınla, erkeğin erkekle iletişimi daha kolay olmaktadır. (Ben bu konuda şanslıyım) Kalabalık gruplar insanları ürkütebilir.
-"Selamünaleyküm" deyin. Birçok kapıyı açar
-Fotoğrafları çekmek için acele etmeyin, genelde sohbet sırasında veya sonrasında onlar isteyecektir.
-Ben arada çekerim, siz bozmayın deyip koyu sohbetin ortasında son derece doğal pozlar yakalayabilirsiniz.
-LCD ekranınızda çektiğiniz fotoğrafları onlara gösterin
-Fotoğraflarını çektiğiniz kişilerin adreslerine baskı göndereceğinizi veya bir sonraki uğramanızda vereceğinizi söyleyin (Ve lütfen yapın, gerçekten bekliyorlar)

İyi haftasonları geçirmeniz dilekleriyle efendim

Sohbetimiz sırasında İbrahim Amca'nın arkasındaki gazete yazan başlık dikkatimi çekmişti. Ardından da bu portre ortaya çıktı. (2007-Hacılar/Kayseri)

Fotoğraf Çekmek-1 (Makinenizi Sabitleyin)

2009-02-26T12:14:00.010+02:00

34mm odak uzunluğu ile tam 10sn ortam ışığında pozlanmış bir fotoğraf. Netlik problemi yok çünkü tripod kullanıldı. Fotoğraf: Ayça Karaoğlan

Böyle bir yazı hazırlayacağımı hiç tahmin etmezdim. Aslında sevgili eşim Ayça'nın blogunda, blog arkadaşlarına yönelik hazırladığı fotoğraf derslerine katkıda bulunmaya çalışmıştım. Böyle bir ihtiyacın var olduğunu bildiğim için kendimce bir takım fikirler sunmaya çalışacağım.

Temel bir bilgi olarak fotoğraf makineniz, görüntü alacağı cismin üzerinden yansıyan ışığı hapseder. Yani karanlık bir ortamda makineniz daha uzun pozlarken aydınlık ortamlarda daha kısa süreli pozlamalar yapacaktır. Uzun süreli pozlamalarda problem, elimizde tuttuğumuz makineyi sabit tutamamaktır. Bu sebepten flaş kullanmadan akşamları çektiğimiz fotoğraflar bulanık olur. Flaş kullanarak da istediğimiz görüntüyü çoğu zaman elde edemeyiz. (Cisime tam karşıdan gelen sert ışık gölgeleri yok eder, üç boyutlu görüntü almamız zorlaşır)

Bu kadar sözden sonra söylemek gerekir ki makinemizi sabitlememiz gerekir. Herhangi bir masa veya tripod işimizi görecektir. (Piyasadaki ucuza satılan tripodlar elimizdeki küçük makineleri sabit tutmaya yeter, çok fazla para harcamamız gerekmez)

Küçük bir bilgi iletmek isterim. Makinenizin vizöründe veya LCD ekranında çekim sırasında gördüğümüz bazı sayılar vardır. (f:5.6 250 gibi) f diyafram değerini gösterirken yanındaki 250, 125, 60 gibi değerler çekim hızını verir. Makinenizin çekim yaptığı odak uzunluğunun enstantane değerinden küçük olması titremeyi önleyecektir. Yani zum yaparsanız daha kısa sürede çekmeniz gerekir. Örneğin 50mm'de çekim yaparken görüntünün net olması için 60-125-250... gibi daha kısa sürelerde enstantane değeriniz olmalıdır. (Enstantane değerindeki sayılar 1/sn'dir. Ekranda 60 yazdığında 1/60 sn, 125 yazdığında 1/125 sn anlamına gelir. 4" yazıyorsa 4 sn pozlanacak demektir.)

Yazıyı bitirirken temel enstantane değerlerini vermek istedim. (Makinenizde ara değerlerin de olması mümkündür)
30"-15"-8"-4"-2"-1-2-4-8-15-30-60-125-250-500-1000

İki fotoğraf da 18 Ağustos 2007 tarihinde saat 18:40'ta çekildi. Soldaki fotoğraf 200mm odak uzaklığında 1/25 sn elde pozlandı. Sağdaki fotoğrafı ise önümdeki tripodun desteği ile 105 mm odak uzaklığında 1/60 sn'de çektim. Netlik farkı ortada ve sonuç da elbette ortada. (2007-Ankara) http://arsiv.ntvmsnbc.com/modules/gallery/VeInsan20070924/default.asp

http://www.fotograf.net/Fotograf/Dersler/index.htm böyle bir site var. İşinize yarayacak bilgileri bulabilirsiniz belki. Hepinize iyi günler, iyi eğlenceler...

Sokakta Fotoğraf Çekmek-1 (Bebelere Balon)

2009-02-24T10:30:00.010+02:00

Çoğumuz çocuk fotoğraflarını severek izleriz ve ufaklıklardan gerçekten güzel portreler çıkabilir. Ne kadar kolay görünse de çocuklarla fotoğraf çalışmak büyüklerle çalışmaktan daha zor bir iştir bana göre. Kıpır kıpır hareket eden ve yerinde duramayan bir çocuk, size istediğiniz pozu veren bir modelin veya tanıdığınız bir arkadaşınızın fotoğrafını çekmekten daha çok uğraştıracaktır. İletişime geçmek her ne kadar kolay gibi görünse de kolayca sıkılabilen ve çekingenlikleri yüksek olan küçükler, sizinle saatlerce sohbet edip doğal pozlarını yakalamanız için fırsat vermezler pek.

Burada ise balon bile çocukları kandıramamış :) Dar bir alanda olmamız ve arkamızdan gelenler olması fazlaca fotoğraf çekmeye vakit bırakmadı ve çocuklar doğal durmaktansa bir miktar gergin ve bir miktar çekingen objektife gülümsediler. (2008-Ankara)

Bu yüzden çocuklarla iletişim kurmanın en kolay yolu onlara ufak hediyeler (şeker, çikolata, balon gibi) vermektir. Bu hem onları mutlu edecek hem de sizin saniyenin bilmem kaçta biri kadar sürede onların hallerini yakalama fırsatını size tanıyacaktır. Genelde olmazsa olmaz, çıkar giderler, size çok fazla fırsat tanımazlar ve en kötüsü; size poz verme hevesi, makineye gülümseme istekleri genelde yok olmaz. (Bunun ne kadar etik olduğu, ne kadar olmadığı ayrı bir tartışma konusu elbette)

Bu fotoğrafta en sağdaki çocuğu (Fehmi) başkası çekerken ortadaki coco star yemekle meşgul :) En soldakine ise (Ahmet) ben ismiyle seslenerek bana bakmasını sağladım ve 3 farklı ifade ortaya çıktı. (2007-Ankara)

Merhaba Blog

2009-02-23T11:59:00.006+02:00

Fotoğraf sözcüğü eski yunanca fotos (ışık) ve grafein (çizmek, yazmak) sözcüklerinin birleşiminden meydana geliyorsa fotonomi de fotos ve nomos (yasa, kural) sözcüklerinin birleşiminden ışık kuralı gibi bir anlama çıkar mı? Belki de otonom sinir sisteminin bize istem dışı yaptırdığı nefes almak, kalp atışı fonksiyonları gibi fotoğraf çekmenin de fotomatiğe bağlandığı, gözün her gördüğünü fotoğraf karesi gibi algıladığı olaylar bütününe fotonomi denir (acaba?)

Aslında anlamsız bir kelimedir, uydurulmuştur ve sadece bir fotoğraf blogunun adı olabilecek sözcüktür. Şimdilik Türk Dil Kurumu Güncel Türkçe Sözlük'te yer almaz, yer alacağı da pek zannedilmemektedir.

Mutlu günler, mutlu haftalar...